﻿भजनमैं.
41.
क्वे प्रिंब्मैंए चिबए ल्हागिर दाऊदए भजन घ्रि। आयों आख्युब्मैंए खाँचो टार्दिमिंबै म्हिइ आशिक योंम्! छाबै म्हिए फिर दुःख तमा याहवेहजी चलाइ दुःखउँइँले फ्रेमिंम्। 
याहवेहजी चए रक्षा लब्मुँ, धै खोंयोंइ आखाँबै छ्ह पिंसि चलाइ जोगेमिंब्मुँ; च ह्‍युलर मुँमै या खीजी चलाइ आशिक पिंब्मुँ; धै चलाइ शत्तुरमैंए योर पिरिब् आरे। 
च नबै त्हेरै या याहवेहजी चलाइ ल्होब्मुँ; धै चलाइ सल् लमिंब्मुँ। 
ङइ बिइ, “क्हिजी आखोबै केमैं ङइ लइमुँ!” दिलेया ओ याहवेह ङए फिर दयाम्हाँया लमिंन्, धै ङ सल् लमिंन्। 
ङए शत्तुरमैंइ “चु खोंयों सियाब् ङ्‍हे चुए मिं क्ह्र खोंयों म्हयाब् ङहे?” बिसि ङए बारेर आछ्याँबै ताँमैं लमुँ। 
ङलाइ ङ्ह्‍योबरम् खनबिलैया चमैं छ्याँबै सैंउँइँले आख; चमैंइ सुँइ लिरिक्‍क लमुँ, दिलेया बैरु त्होंयाबै लिउँइँ ङए ताँन् लप्रम्। 
ङलाइ आखोब्मैं ताँन् खागु तसि ङए बारेर खस्या-खुस्युले ताँ लम्; ङ‍ए बिरोधर चमैंइ आछ्याँबै चाँजोमैं लम्। 
चमैंइ बिमुँ, “च बेल्‍ले आछ्याँबै रोगइ स्याइमुँ, च रोबै क्‍ल्‍ह्‍योउँइँले धबै रेरिब् आरे।” 
ङने बेल्‍ले क्ह्रिब, ङनेन् चब् थुँब् लब, ङइ खोबै थुइन, ङए बिरोधर आछ्याँबै ताँमैं लप्रम्। 
दिलेया ओ याहवेह, ङ फिर दयाम्हाँया लमिंन्; चमैंए खि फोल् योंबै ल्हागिर ङ सल् लमिंन्। 
ङए शत्तुरमैंइ ङए फिर ट्होल् खाँरिब् आरे। छतसि ङ म्रोंसि क्हि सैं तोंइमुँ बिब ङइ सेइमुँ। 
तो ठिक मुँ च केन् ङइ लबइले क्हिजी ङ ल्होमिंम्, धै क्हिजी खोंयोंन् बिलै ङ क्हिए उँइँर्न थेंम्। 
इस्राएलए याहवेह परमेश्‍वरए मिं खोंयोंन् बिलै थेब् तरिगे। आमेन। छान् तरिगे। 
