﻿भजनमैं.
31.
क्वे प्रिंब्मैंए चिबए ल्हागिर दाऊदए भजन घ्रि। ओ याहवेह, ङ खोंयोंइ फा पिल् आत्हुरिगे बिसि ङ क्हिए प्हलेर ग्वार योंबर खइमुँ। क्हि ठिक के लबै परमेश्‍वर ग। छतसि ङलाइ जोगेमिंन्! 
ङइ ग्वार ह्रिमा न्ह तोमिंनु; युनन् ङ जोगेमिंनु! क्हि ङए रक्षा लबै पारा तमिंन्, ङलाइ जोगेबै भोंबै किल्‍ला तमिंन्! 
ङ लोबै पारा नेरो ङए किल्‍ला क्हिन् ग; छतसि क्हिए मिं कैंडों तबै ल्हागिर ङलाइ डोरेसि ङ प्रल् त्हुबै घ्याँ उँइँमिंन्। 
क्हि ङए ग्वार योंबै क्‍ल्‍ह्‍यो ग। ङए ल्हागिर चुबै ङोउँइँले ङ जोगेमिंन्, 
ङए छ्ह क्हिए योर्न पिंमुँ; ओ क्ह्रोंसेंन्बै याहवेह परमेश्‍वर, ङलाइ दु:खउँइँले फ्रेमिंबमुँ। 
स्योलिबै कु पूजा लब्मैं ङइ आखो; ङ बिस्याँ याहवेहए फिर्न भर लम्। 
क्हिए खोंयोंइ आनुबै म्हाँयाजी ङ छिं ङ्हाँल् योंइमुँ, छतसि ङ बेल्‍ले सैं तोंब्मुँ, तलेबिस्याँ क्हिजी ङए दुःख म्रोंइमुँ, ङए सैंर्बै दुःख क्हिजी सेइमुँ, 
क्हिजी ङलाइ शत्तुरए योर फेल् आपिंइमुँ, धै क्हिजी ङए प्हले प्ल्हाबै क्‍ल्‍ह्‍योर थेंमिंइमुँ। 
ओ याहवेह, ङए फिर दयाम्हाँया लमिंन्, तलेबिस्याँ ङ थेबै दुःखर फेइमुँ, शोकइ लमा ङए मि आचारइमुँ, धै ङए सैं च्योंयाइमुँ, ङए ज्यु या कारयाइमुँ। 
तलेबिस्याँ ङए छ्ह दुःखर, नेरो ङए त्हिंइमैं शोकर थोइमुँ, ङइ लबै आछ्याँबै केमैंइ लमा ङए भों नुयाइमुँ, धै ङए ह्रिब्मैं या ङ्युयाइमुँ। 
ङए शत्तुरमैंइ लमा ङए ङ्‍हेब्मैंए उँइँर ङ म्हि आच्हिन् तइमुँ, धै ङए थुमैं ङ म्रोंसिन् ङ्हिंइमुँ। घ्याँजरे ङलाइ म्रोंब्मैं ङउँइँले भौदियाम्। 
सियाबै म्हिलाइ म्‍लेब् धोंले ताँनइ ङ म्‍लेयाइमुँ; ङ फतियाबै भाडो धोंन् तइमुँ। 
ल्हें म्हिइ ङए बिरोधर आछ्याँबै ताँ पोंब ङइ थेइमुँ, छतसि ङ खन्तोदोंउँइँलेन् ङ्हिंल् त्हुइमुँ! चमैं क्ह्रिसि ङए बिरोधर मत लम्; धै ङलाइ सैबै जाल रोम्। 
दिलेया ओ याहवेह, ङइ क्हिए फिर्न भर लइमुँ; ङइ बिमुँ: “क्हिन् ङए परमेश्‍वर ग।” 
ङए छ्ह क्हिए योर्न मुँ; ङए शत्तुरमैं नेरो ङलाइ ह्रुगुदिब्मैंए योउँइँले ङ जोगेमिंन्! 
क्हिए लि ह्रोंसए के लबै म्हिए फिर चारमिंन्; खोंयोंइ आनुबै क्हिए म्हाँयाजी ङलाइ जोगेमिंन्! 
ओ याहवेह, ङ फापिल् आत्हुरिगे, तलेबिस्याँ ङइ क्हिने ग्वार ह्रिइमुँ; दिलेया दुष्‍टमैं बिस्याँ फा पिन् तयारिगे; धै चमैं क्रोंर च्याँले टिरिगे। 
स्योर ताँ पोंबै चमैंए म्हदेमैं म्रुयारिगे, तलेबिस्याँ चमैंइ थेब् प्हैंदै ठिक के लब्मैंए बिरोधर म्हि आच्हिल्‍ले पोंम्। 
क्हिलाइ मान लब्मैंए ल्हागिर क्हिजी साँथेंबै छ्याँबै सैमैं कति थेब मुँ! क्हिए प्हलेर्न ग्वार योंब्मैंलाइ क्हिजी च छ्याँबै सैमैं पिंब ताँन् म्हिमैंइ म्रोंइमुँ! 
क्हि टिबै रक्षा योंबै क्‍ल्‍ह्‍योर क्हिजी म्हिमैंए जालउँइँले चमैंलाइ लोसि थेंमिंमुँ। चमैंलाइ छ्याब् ल्हैदिबै लेमैंउँइँले क्हिजी चमैं ह्रोंस टिबै क्‍ल्‍ह्‍योर जोगेसि थेंमिंब्मुँ। 
याहवेहए मिं थेब् तरिगे, तलेबिस्याँ शत्तुरमैंइ घेर्दिबै सहर न्होंर ङ मुँमा खीजी खोंयोंइ आनुबै म्हाँया ङए फिर उँइँमिंइ। 
ङ्हिंबै त्हेर ङइ बिइ, “क्हि ङाँइँले ङ ह्रेंगो तइमुँ।” दिलेया ल्होमिंन् बिसि क्हिने ग्वार ह्रिमा क्हिजी ङए ताँ थेमिंइ। 
ओ खीए ताँन् म्हिमैं, याहवेहलाइ म्हाँया लद्! खीए फिर बिश्‍वास लब्मैंलाइ याहवेहजी रक्षा लम्, दिलेया थेब् प्हैंब्मैंलाइ बिस्याँ खीजी पिंल् त्हुबै दण्ड पिंम्। 
ओ याहवेहए फिर आशा थेंब्मैं, भोंसि तद्, क्हेमैंए सैं भोंब् लद्! 
