﻿भजनमैं.
10.
ओ याहवेह, क्हि तले ह्रेंगो राल? ङए फिर दुःख तमा क्हि तले लोइ टिल? 
दुष्‍ट म्हिमैंइ ङम् ङन् ग बिब् प्हैंसि ङ्हाँदु म्हिमैंलाइ ह्रुगुदिम्, चमैंइ लबै चाँजोर चमैंन् फसेरिगे! 
तलेबिस्याँ दुष्‍टमैं ह्रोंसए सैंर मैंबै आछ्याँबै ताँर्न प्हैंरिम्, चमैंइ खोंबै म्हिलाइ आशिक पिंम्, धै याहवेहलाइ स्यारम्। 
ङम् ङन् ग बिसि दुष्‍टमैंइ परमेश्‍वर आम्है, चमैंइ तोइ ताँरै या परमेश्‍वर आमैं। 
चमैंइ लबै केमैं खोंयोंन् बिलै चमैंए सैंर मैंब् धोंन् तम्। चमैं थेब् प्हैंरिम्, छतसि क्हिए ठिममैं चमैंउँइँले ह्रेंगो तम्। चमैंइ ह्रोंसए ताँन् शत्तुरमैं प्ह्रम्। 
“तो सैज्यैया ङलाइ लाल् खाँरिब् आरे, छतमा ङए फिर खोंयोंन् बिलै तोइ दुःख तरिब् आरे,” बिसि चमैंए सैंर मैंम्। 
चमैंए सुँर आगुलाइ हौदिब, स्योर तेब नेरो सराब पिंबै ताँ मत्‍त्रे मुँ; चमैंए सुँर केरै आफेबै छेरन् ङ्हाँबै ताँ मत्‍त्रे मुँ। 
नाँ-नाँसए चेंदो चमैं दाउ च्ह्‍यासि टिम्, क्होइ टिबै क्ल्ह्‍योजरे चमैंइ सोजो म्हिमैं सैम्; चमैंइ लो‍-लोइ दुःख योंरिब्मैंए छैं लरिम्। 
झ्याडिए न्होंर लोसि पैंरिबै सिंह धोंले, ल्होबै म्हि खाबै आरेब्मैं क्हाबर च क्होइ टिम्, ल्होबै म्हिमैं खाबै आरेब्मैंलाइ चइ ह्रोंसए जालर चैं बोम्। 
दुःख योंब्मैं क्र ओलै आपिंमा चमैं नारसि क्हुरियाम्, चमैंए भोंइ लमा दुःख योब्मैं पोंयाम्। 
चमैंइ सैं न्होंर मैंइमुँ, “परमेश्‍वरजी खीए मोंडा ङउँइँले लोइमुँ, धै ङलाज्यै या म्‍लेवाइमुँ, छतसि ङइ लबै के या आम्रों।” 
ओ याहवेह रेत्ति! क्हिए यो क्वेदु, ल्होब्मैं खाबै आरेब्मैंलाइ आम्‍लेमिंन्। 
दुष्‍ट म्हिमैंइ तले परमेश्‍वरलाइ स्यारमुँ? ङइ लबै केए हिसाब परमेश्‍वरजी आथें बिसि चए सैंर तले मैंमुँ। 
दिलेया ओ परमेश्‍वर, क्हिजी दुःख योंब्मैंए दुःख म्रोंमुँ, क्हिजी चमैंए दुःख ह्रोंसए योर्न किंमुँ, दुःख योंब्मैं ताँन् क्हिए प्हलेर्न खमुँ, खाबै आरेब्मैंलाइ ल्होमिंब क्हिन् ग। 
दुष्‍टमैं नेरो आछ्याँबै के लब्मैंइ तोइ लल् आखाँन् लवाद्; आछ्याँबै के लब् आपिंन् समा चमैंइ लबै केए दण्ड पिंन्। 
याहवेह खोयोंन् बिलै तरिबै म्रुँ ग, छतसि खीए फिर बिश्‍वास आलबै ह्रेंमैं खीए ह्‍युलउँइँले नास तयाब्मुँ। 
ओ याहवेह! दुःख योंब्मैंए प्राथना क्हिजी थेम्; क्हिजी चमैंए सैं भोंब् लम्, धै चमैंइ ग्वार ह्रिब क्हिजी थेम्। 
आबा आरेब्मैं नेरो आगुइ क्र ओलै आपिंब्मैं क्हिजी जोगेमिंम्, तलेबिस्याँ ह्‍युलर्बै सिल् त्हुबै म्हिइ धबै खाबै फिरै या दुःख पिंल् खाँरिब् आरे। 
