﻿रूथ.
3.
तिगैं रूथए स्युमि नाओमीइ चने बिइ, “ओ ङए च्हमि, ङए सैंर तारे क्हि ब्ह्‍या लसि ह्रोंसल्न धिं-नाँ चुसि टिस्याँ तमला ङ्हाँइमुँ। 
बोअज ङ्योए नातो न्होंर्बै म्हि ग, क्हि या चए म्रोंस्योमैंनेन् बा-बालु के लप्रइमुँ; तिंयाँ म्हुँइँसर बोअजइ खलर जौ बतेब्मुँ। 
छतसि ख्रुसि छ्युगु फोद्, धै छ्याँबै क्वें खिसि खलर ह्‍याद्, दिलेया चइ चब-थुँब लल् आखाँन् समा क्हि चए ओंसों आह्‍याद्। 
च रोबर ह्‍यामा चए रोबै क्ल्ह्‍यो ङ्ह्‍योथेंन्। झाइले च न्हरु च्हुयाबै लिउँइँ क्हि था आसेल्‍ले चए प्हले प्ह्रिर ह्‍यासि चइ नेंबै क्वें आलले चैंसि रोद्। च लिउँइँ क्हिइ तो लल् त्हुम् बिबै ताँ चइन क्हिने बिब्मुँ।” 
छबिमा रूथइ बिइ, “क्हिइ तो लद् बिमुँ ङइ चन् लम्।” 
झाइले रूथ खलर ह्‍याइ, धै स्युमिइ बिब् धोंलेन् लइ। 
बोअजइ चब्-थुँब् लल् खाँसि सैं तोंदै जौ थुप्ब्रो लथेंबै तिराइ ह्‍यासि रोइ। छले रोरिमा रूथ था आसेल्‍ले ह्‍यासि बोअजए प्हले ङाँइबै नेबै क्वें ओसि रोइ। 
म्हुँइँस आधार बोअज न्हरुइले छोरमा ह्रोंसए प्हले ङाँर च्हमिरि घ्रि रोरिब् चइ म्रोंइ। 
“क्हि खाब जा?” बिसि बोअजइ ङ्योएमा रूथइ बिइ, “ङ क्हिए केब्स्यो रूथ ग। क्हिए नेंबै क्वे ह्रोंसए केब्स्योए फिर नेंमिंन्, तलेबिस्याँ ङए दु:ख सुखर ल्होमिंल् त्हुबै म्हि क्हिन् ग।” 
बोहजइ बिइ, “याहवेहजी क्हिए फिर आशिक पिंरिगे। क्हि ढुक्‍का तद्, क्हिइ स्युमिलाइ लबै म्हाँया भन्दा चु ताँ थेब् मुँ, तलेबिस्याँ प्लब, ङ्हाँब फ्रेंसिमैं खाबने या क्हि आल्हैदि। 
तारे ढुक्‍का तसि टिद्। क्हिलाइ चैदिबै के ङइ क्हिए लागिर लमिंब्मुँ, तलेबिस्याँ क्हि छ्याँबै सुबास मुँबै च्हमिरि ग बिसि चुर्बै ताँन् म्हिमैंइ सेइमुँ। 
क्हिए दु:ख सुखर ल्होमिंल् त्हुबै म्हि ङ ग बिब क्ह्रोंसेन ग, दिलेया अझै ङ भन्दा चेंदोंर्बै नातो फेबै म्हि घ्रि मुँ। चइ क्हेमैंए दु:ख सुखर ल्होमिंल् त्हुम्। 
क्हि तिंयाँबै म्हुँइँस चुर्न थोदु, धै प्हन्हाँग क्हिए ल्हागिर लल् त्हुबै के चइ लमिंम् बिस्याँ, ठिकन् मुँ; आलइ बिस्याँ ङइ लमिंस्यो। सोगों याहवेहए मिंर कसम चसि ङ बिमुँ, न्हुँ आलद्।” 
छबिमा न्हाँग आतन् समा रूथ बोअजए प्हले ङाँर्न रोरिइ, दिलेया मिं म्रोंब् भन्दा ओंसों रूथ रेइ। तलेबिस्याँ “खलर च्हमिरि घ्रि मुँल!” बिबै ताँ खाबज्यै आसेरिगे बिसि बोअजइ ओंसोंन् बिल। 
धबै बोअजइ “क्हिइ कुबै क्रमुँ तोद्,” बिमा चइ क्रमुँ तोइ, धै बोअजइ जौ टुब्योंदे क्ह्‍वेसि रूथलाइ नोल् पिंइ। झाइले रूथ सहरर एह्‍याइ। 
रूथ ह्रोंसए स्युमि ङाँर खमा “ओ ङए च्हमि, तो तो तइ?” बिसि स्युमिइ रूथने ङ्योएइ। 
बोअजइ ह्रोंसने बिबै ताँन् ताँमै रूथइ स्युमिने सेइ। धै “क्हिए स्युमि ङाँर क्हि यो क्होतेंन् आह्‍याद्,” बिसि चु जौ टुब्यों या चइ ङलाइ पिंइ। 
धबै नाओमीइ बिइ, “ओ ङए च्हमि, आअदेल्‍ले टिद्, तलेबिस्याँ बोअजइ चइ लल् त्हुबै के तिंयाँन् लब्मुँ। च के आलन् समा च ढुक्‍काले टिरिब् आरे।” 
