﻿प्रस्थान.
5.
च लिउँइँ मोशा नेरो हारून फारो म्रुँ ङाँर ह्‍यासि बिइ, “‘क्यु आयोंबै क्ल्ह्‍योर ङए ल्हागिर चाड म्हाँदिबर ङए म्हिमैं ह्‍याल् पिंन्,’ बिसि इस्राएलीमैंए याहवेह परमेश्‍वरजी बिइमुँ।” 
दिलेया फारोइ बिइ, “याहवेह बिब खाब् रो? ङइ तले चए ताँ ङिंसि इस्राएलीमैं ह्‍याल् पिंब? याहवेह ङइ ङो आसे, छतसि इस्राएलीमैं ङइ ह्‍याल् आपिं।” 
झाइले चमैंइ बिइ, “हिब्रूमैंए परमेश्‍वर ङिने त्होइमुँ। यो छ्युँ लमुँ, क्यु आयोंबै क्ल्ह्‍योर सोंरोबै घ्याँर ह्‍यासि ङिए परमेश्‍वरए ल्हागिर ख्रो पिंबर ङि ह्‍याल् पिंन्। आस्याँ खीजी ङिलाइ नब छब लसि, सेलाँइ (तरवारइ) ल्हिसि सैब्मुँ।” 
छबिमा मिश्रर्बै म्रुँइ चमैंने बिइ, “ओ मोशा नेरो हारून, म्हिमैंइ लबै केर क्हेमैंइ तले न्होह्रों लमुँ? लल् त्हुबै केमैं लद्!” 
फारोइ धबै बिइ, “ङ्‍ह्‍योद्, तारे ह्‍युलर क्हेमैंए म्हिमैं ल्हें तइमुँ। क्हेमैंइ चमैंलाइ के लल् आपिंदा ङ्हाँइमुँ!” 
च त्हिंइर फारोइ मिश्री के ल्हैदिबै चिब्मैं नेरो इस्राएली नाइकेमैंने छ बिबर ल्हैदिइ: 
“तारे इँट बनेबर चमैंलाइ पराल आपिंन्। चमैं ह्रोंसन् ह्‍यासि ह्रोंसए ल्हागिर पराल खुरिगे। 
दिलेया इँट बिस्याँ चमैंइ तोगो समा कति बनेदै खइमुँ च्हगन् बनेबर ल्हैदिद्। इँट घ्रि या ताइ माइ आतरिगे तलेबिस्याँ चमैं प्ल्हेउ तइमुँ। छतसि ‘ङिए परमेश्‍वरए मिंर ख्रो पिंबर ह्‍याल् पिंन्,’ बिसि चमैं ओरइमुँ। 
चमैंइ केमैं लरिरिगे, धै स्योलिबै ताँर सैं आह्‍यारिगे बिसि चु म्हिमैंलाइ ल्हें केमैं लबर ल्हैदिद्।” 
छबिमा मिश्री के ल्हैदिबै चिब्मैं नेरो इस्राएली नाइकेमैं ह्‍यासि म्हिमैंने बिइ, “‘तारे ङइ क्हेमैंलाइ पराल आपिं,’ बिसि फारो म्रुँइ बिइमुँ। 
‘क्हेमैं ह्रोंसन् ह्‍यासि पराल खनिर योंमुँ छाइलेन् म्हैसि पखो। दिलेया क्हेमैंइ ओंसों इँट कति बनेल च्हगन् बनेल् त्हम्।’” 
छतसि म्हिमैं मिश्र तिगोंन् पराल खुबर खन्तोंदोंन् ख्याँयाइ। 
च के ल्हैदिबै चिब्मैंइ म्हिमैंने छ बिसि अत्तु चुइ, “पराल पिंमा त्हिंइर कति के लमल, पराल आपिंमै या च्हगन् लल् त्हुम्,” बिइ। 
झाइले इस्राएली नाइकेमैंलाइ फारोए के ल्हैदिबै चिब्मैंइ धोंइ, धै “ओंसों धोंले तिंजोरै या इँट बनेसि ह्रोंसए के तले पूरा आलल?” बिसि ङ्योइ। 
झाइले इस्राएली नाइकेमैं फारो ङाँर ह्‍यासि यो छ्युँ लसि बिइ, “क्हिए केब्छैंमैं फिर क्हिइ तले छाबै आछ्याँबै के लल? 
क्हिए केब्छैंमैंलाइ ‘परालै या आपिं, दिलेया चमैंइ ङिने इँट या बनेद्’ बिम्। च्हगै आतन चमैंइ ङिलाइ धोंरिइमुँ दिलेया कसूर क्हिए म्हिमैंलन् मुँ।” 
छबिले या फारोइ बिइ, “क्हेमैं प्ल्हेउ मुँ, के लदा आङ्हाँ। छतसि ‘ङि याहवेह ल्हागिर ख्रों पिंबर ह्‍याल् पिंन् बिसि क्हेमैंइ बिमुँ।’ 
तारे ह्‍यासि के लद्। पराल बिस्याँ क्हमैंलाइ पिंरिब् आरे, दिलेया तोक्दिबै इँट क्हेमैंइ बनेलन् त्हुम्।” 
ओंसों इँट कति बनेल च्हगन् त्हिंइ ह्रोंसे बनेब् त्हुम् बिबै ताँ थेसि इस्राएली नाइकेमैंइ खेंमैंए फिर दुःख खब सेइ। 
झाइले च नाइकेमैं फारो ङाँइँले त्होंखमा मोशा नेरो हारूनलाइ घ्याँर पैंरिब स्याइ। 
झाइले चमैंइ बिइ, “क्हेमैंइ तो तो लइमुँ? याहवेहजी म्रोंसि क्हेमैंए निसाफ लरिगे, तलेबिस्याँ क्हेमैंइ फारो नेरो चए के लबै चिब्मैंइ ङिलाइ आखोब्मैं लमिंइमुँ। छतसि ङिलाइ सैबर क्हेमैइ चमैंए योर सेलाँ पिंइमुँ।” 
झाइले मोशा याहवेह ङाँर एह्‍यासि बिइ, “ओ याहवेह, क्हिजी चु म्हिमैंए फिर तले दुःख तल् पिंल? छान् तरिगे बिसि ङलाइ कुलल् वा? 
ङ क्हिए मिंर पोंबर फारो ङाँर ह्‍याबै त्हेसेरो चइ चु म्हिमैंए फिर झन् दुःख पिंइमुँ। दिलेया क्हिजी ह्रोंसए म्हिमैंलाइ च दुःखउँइँले आफ्रेमिंइमुँ।” 
