﻿उत्पत्ति.
45.
छबिमा ह्रोंसए ङाँर रारिबै ताँन् केब्छैंमैंए ओंसों सैं फैल् आखाँसि योसेफइ ओरसि “ताँन् म्हिमैं छुइले बैरु कुलमिंन् बिइ।” छबिमा चर मुँबै म्हिमैं ताँन् बैरु ह्‍याइ। छतमा योसेफइ ह्रोंसए आघें-अलिमैंने ह्रोंसलाइ ङो सेमिंमा चर अरू खाबै आरेल। 
छतसि च थेबै कैले क्रोइ, धै च क्रोब मिश्रीमैंइ थेइ। धै फारोए परवाज्यै या चु ताँ सेइ। 
योसेफइ ह्रोंसए आघें-अलिमैंने बिइ, “ङ योसेफ ग। ङए आबा अझै सोगोंन् मुँ वा?” छबिमा आघेंमैं चने ङ्हिंसि तोइ बिल् आखाँ। 
छतसि योसेफइ ह्रोंसए आघें-अलिमैंने “गार आम्हाँदिल्‍ले ङ ङाँर खो!” बिइ। चमैं च ङाँर खबै लिउँइँ चइ बिइ, “क्हेमैंइ मिश्रर चुँवाबै क्हेमैंए अलि ङन् ग। 
क्हेमैंइ ङलाइ चुँवाबै ताँर क्हेमैं न्हुँ आलद्। ह्रोंसए फिरै या ह्रिस आलद्। तलेबिस्याँ म्हिमैं जोगेमिंबै ल्हागिर परमेश्‍वरजी क्हेमैं भन्दा ङ ओंसों चुर कुलब् ग। 
ह्‍युलर अँङ्गल् तब तोगो ङ्हिदिं तइ। अझै ङ्‍हदिं समा खनिरै ताब-क्ह्‍योब् तरिब् आरे, म्‍ल्ह-नारिमैं या खुरिब् आरे। 
दिलेया क्हेमैंए ल्हागिर भाग घ्रि पृथ्‍बीर जोगेसि थेंबर नेरो क्हेमैंए न्होंर्बै ल्हें म्हि जोगेमिंरिगे बिसि परमेश्‍वरजी क्हेमैं भन्दा ओंसों ङलाइ चुर कुलब् ग। 
छतसि ङलाइ चुर कुलब क्हेमैंइ आङिं, परमेश्‍वरजीन् ग। खीजी फारोए क्ल्ह्‍योर ङ थेंमिंइमुँ धै चए परवार्बै चिब लमिंसि मिश्र ह्‍युलर्बै चिब लमिंइमुँ। 
तारे युनन् ङए आबा ङाँर ह्‍यासि ‘परमेश्‍वरजी ङलाइ मिश्र ह्‍युल तिगोंर्बै क्ल्हे लमिंइमुँ, बिसि क्हिए च्ह योसेफइ बिइमुँ। छतसि क्हैल् आलल्‍ले ङ ङाँर खो! 
क्हि गोशेन ह्‍युलर टिब्मुँ। क्हि नेरो क्हिए प्हसेमैं, क्हिए क्वें-क्वेंमिमैं, क्हिए खेदोमैं नेरो क्हिने मुँबै तोन्दोंरि सै ङए ङाँर्न तब्मुँ। 
चर क्हिए चब-थुँब ङइ ङ्ह्‍योब्मुँ। तलेबिस्याँ अँङ्गल् अझै ङ्‍हदिं चैमुँ। आस्याँ क्हि, क्हिए परवार नेरो क्हिने बालु मुँब्मैं ताँन् फोदेन् तयाब्मुँ,’ बिसि ङए आबाने बिद। 
“क्हेमैंने बालु पोंब ङ योसेफन् ग बिसि क्हेमैं नेरो ङए अलि बेन्यामीनज्यै या म्रोंइमुँ। 
मिश्र ह्‍युलर ङइ कति थेबै मिं योंइमुँ क्हेमैंइ तो तो म्रोंइमुँ च ताँन् ताँ ङए आबाने खैलसेया बिद्, धै युनन् ङए आबा चुर पइ खो।” 
ह्रोंसए अलि बेन्यामीनए खरिर अँगालो झोंसि च बेल्‍ले क्रोइ, छलेन बेन्यामीन या चलाइ क्हासि क्रोइ। 
चइ ह्रोंसए ताँन् आघेंमैं या म्वें लसि चमैंने बालु क्रोइ। च लिउँइँ ह्रोंसए आघेंमैं खीने बालु ताँमैं सेबर होंइ। 
योसेफए आघें-अलिमैं खइमुँ बिबै ताँ फारो नेरो चए चिब्मैंज्यै थेइ, धै चमैं या बेल्‍ले सैं तोंइ। 
फारो म्रुँइ योसेफने बिइ, “‘क्हेमैं ह्रोंसए गधामैं ति नोमिंसि कनान ह्‍युलर ह्‍याद्,’ बिसि क्हिए आघें-अलिमैंने बिद्। 
‘धै क्हेमैंए आबा नेरो क्हेमैंए परवार्बै ताँन् म्हिमैं किंसि ङ ङाँर खोरिगे। मिश्रर्बै ताँन् भन्दा छ्याँबै क्ल्ह्‍यो ङइ क्हेमैंलाइ पिंब्मुँ, धै क्हेमैंइ चु ह्‍युलर्बै ताँन् भन्दा छ्याँबै रा-रोमैं चब्मुँ। 
क्हेमैंए म्रिं-प्हसेमैंए ल्हागिरि मिश्रउँइँले गाडामैं बोयाद्। धै क्हेमैंए आबा किंसि खो!’ बिसेया चमैंने बिद्। 
‘मिश्रर्बै ताँन् छ्याँ-छ्याँबै सैमैं क्हेमैंलन् ग। छतसि क्हेमैंए समनमैंए न्हुँ आलद्।’” 
याकूबए (इस्राएलए) च्हमैंइ छान् लइ। फारोइ बिब् धोंलेन् योसेफइ चमैंलाइ गाडामैं नेरो घ्याँर चैदिबै सैमैं ताँन् पिंइ। 
चइ चमैं ताँनलाइ खिबै छारा क्वेंमैं पिंइ। दिलेया बेन्यामीनलाइ बिस्याँ चाँदिए मुइ सोंब्ब्र नेरो खिबै छारा क्वें ङ्‍हजोर पिंइ। 
ह्रोंसए आबाए ल्हागिरि चइ मिश्रर्बै छ्याँ-छ्याँबै सैमैं ति च्युउँलो लसि गधामैंए फिर तेंमिंइ, धै ह्रोंसए आबाए ल्हागिर घ्याँर चबै सैमैं, क्हें नेरो म्‍ल्ह-नारिमैं ति च्युउँलो लसि गदा आमाए फिर तेंमिंसि चमैं कुलइ। 
छले चइ ह्रोंसए आघें-अलिमैं कुलमा “क्हेमैं घ्याँर प्होंब नेब आलद् ओ,” बिइ। 
छले चमैं मिश्रउँइँले कैंडो कनान ह्‍युलर खेंमैंए आबा याकूब ङाँर ह्‍याइ। 
धै आबाने बिइ, “योसेफ तोगो समा सोगोंन् मुँन, मिश्र ह्‍युलर्बै थेबै म्हि या चन् मुँन।” च ताँ थेसि याकूब प्लेटोयासि चमैंए ताँ आक्वें। 
दिलेया योसेफइ चमैंने बिमिंबै ताँमैं थेबै लिउँइँ धै ह्रोंसलाइ किंबर योसेफइ कुल्मिंबै गाडामैं म्रोंबै लिउँइँ याकूबए सैं चिइ धै चमैंए ताँ क्वेंइ। 
झाइले याकूबइ बिइ, “ङए च्ह योसेफ तोगो समा सोगोंन् मुँन। च्हौ तसेरो ङलाइ तइ। ङ ह्‍याब्मुँ धै ङ सिब् भन्दा ओंसों चलाइ ङ्ह्‍योब्मुँ।” 
