﻿उत्पत्ति.
38.
च त्हेर यहूदा ह्रोंसए आघें-अलिमैं वाथेंसि हिरा मिं मुँबै अदुल्‍लामथें ङाँर ह्‍याइ। 
चर यहूदाइ शूआ मिं लबै कनानीए च्हमि म्रोंसि चलाइ ब्ह्‍या लसि पखइ। 
चइ प्हसे नोसि च्ह घ्रि फिइ। चए मिं एर थेंइ। 
च धबै प्हसे नोसि च्ह फिसि चए मिं ओनान थेंइ। 
धबै चइ च्ह घ्रि फिसि चए मिं शेलह थेंइ। चइ च फिबै त्हेर यहूदा कजीब बिबै क्ल्ह्‍योर टिरिल। 
यहूदाइ ह्रोंसए च्ह थेब एरए ल्हागिर तामार मिं मुँबै प्ह्रेंस्यो पखमिंइ। 
दिलेया यहूदए च्ह थेब एरइ याहवेहए उँइँर आछ्याँबै के लमल छतसि याहवेहजी च सैवाइ। 
छतसि यहूदाइ म्हैला च्ह ओनानने बिइ, “क्हिए चों ङाँर ह्‍यासि क्हिए आघेंए ल्हागिर प्हसेमैं योंमिंन्।” 
दिलेया च्होंउँइँले खबै प्हसे ह्रोंसल आतब् सेसि चों ङाँर ह्‍यामा ओनानइ आघेंलै या प्हसे आतरिगे बिसि प्लु सर भ्योंवामल। 
चइ छले आछ्याँबै सैंले चु के लब् म्रोंसि याहवेहजी चलाज्यै या सैवाइ। 
छतमा यहूदाइ ह्रोंसए च्हों तामारने बिइ, “ङए च्ह शेलह थेब् आतन् समा म्हरेस्योन् तसि क्हिए आबाए धिंर टिद्।” तलेबिस्याँ शेलह या चए आघेंमैं धोंलेन् सियाम् उ बिसि च ङ्हिंल। छतसि तामार ह्रोंसए आबाए धिंर ह्‍यासि टिइ। 
चर टिदै लमा तिगें यहूदाए प्ह्रेंस्यो शूआए च्हमि सियाइ। प्ह्रेंस्योए शोक लबै त्हे खाँबै लिउँइँ यहूदा चए थु अदुल्‍लामथें हिरालाइ किंसि तिम्नार क्युए पै प्ह्रेब्मैं ङाँर ह्‍याइ। 
क्युए पै प्ह्रेबर ह्रोंसए कें तिम्नार ह्‍यासिन् मुँ बिब तामारइ था सेइ। 
छतसि म्हिमैंइ च ङो आसेरिगे बिसि म्हरेस्योए क्वें प्लिसि लि हुसि। तिम्नार्बै घ्याँर मुँबै एनैम सहरर्बै म्रार टिइ। तलेबिस्याँ शेलह थेब् तसेया शेलहए प्ह्रेंस्यो तल् आयोंब चइ म्रोंइ। 
चइ लि हुब् म्रोंसि यहूदाइ चलाइ फ्रें क्ल्योंबै च्हमिरि मुँन ङ्हाँइ। 
घ्याँए रेर ह्‍यासि चइ चने बिइ, “ङ क्हि ङाँर खल् पिंन्।” तलेबिस्याँ चइ ह्रोंसए चों ग बिसि ङो आसेल। “क्हि ङ ङाँर खम् बिस्याँ ङलाइ तो पिंम् दि?” बिसि चइ ङ्योएमा 
चइ बिइ, “बगालउँइँले ङइ र म्होदो घ्रि पिंस्यो।” चइ बिइ, “क्हिइ च र-म्होदो ङ ङाँर आकुलन् समा क्हिए तो मुँले सै ङने थेंम् उ?” 
यहूदाइ बिइ, “ङइ तो सै थेंलेदि?” चइ बिइ, “क्हिए छाप नेरो चए छो धै क्हिए योर्बै चु प्हरे थेंस्याँ तम्।” छबिमा यहूदाइ चने च सैमैं पिंसि चने बालु तइ। च लिउँइँ चउँइँले चइ प्हसे नोइ। 
च रेसि धिंर ह्‍याइ धै लि हुबै क्वें प्लिवासि म्हरेस्योमैंइ खिबै क्वें खिइ। 
यहूदाइ च च्हमिरिने थेंबै सैमैं च ङाँइले पबै ल्हागिर चए थु अदुल्‍लामथेंने र-म्होदो घ्रि कुलइ। दिलेया चइ च च्हमिरि आत्हो। 
छतसि चइ च क्ल्ह्‍योर्बै म्हिमैंने ङ्योएइ, “एनैमर घ्याँए रेर टिबै फ्रें क्ल्‍योंबै च्हमिरि खनिर मुँ?” बिमा चमैंइ चने बिइ, “चुर छाबै फ्रें क्ल्योंबै च्हमिरि आरे।” 
छतसि च म्हि यहूदा ङाँर एखसि “ङइ च च्हमिरि आत्हो बिइ, धै च क्ल्ह्‍योर्बै म्हिमैंज्यै या ‘चुर छाबै च्हमिरि आरे बिइ।’” 
यहूदाइ बिइ, “च सैमैं चनेन् थेंरिगे, आस्याँ ङ्यो फा फिल् त्हुब्मुँ। ङइ चु र-म्होदो कुलल्दो आत्होसेरो तो लब्दि।” 
म्हैंन सोंल् लिउँइँ म्हि घ्रिइ यहूदाने बिइ, “क्हिए चों तामारइ फ्रें क्ल्योंसि प्हसे नोइमुँ।” छबिमा यहूदाइ बिइ, “चलाइ चुर पखसि ख्रोंवाँन्।” 
छले तामार पखसि खरिमा चइ ह्रोंसए कें ङाँर छ बिसि सउँसर पिंमिंइ, “चु सैमैं खाबल् जा, चउँइँलेन् ङइ प्हसे नोब् ग। ङ्‍ह्‍योद्, चु छाप चु छो नेरो चु प्हरे खाबल् जा?” 
छबिमा यहूदाइ बिइ, “चु सैमैं ङल् ग! चम् ङ भन्दा धर्मि मुँन। तलेबिस्याँ ङइ ङए च्ह च्योंब शेलह चए प्युँ तबर आपिंल।” च लिउँइँ च धबै चने बालु आप्र। 
प्हसे फिबै त्हेर तामारए फोर जौंले मुँन बिब था योंइ। 
च प्हसे फिबै बेथा खमा प्हसे घ्रिइ यो बैरु तेइ धै सुसर लबै च्हमिरिइ चए योर ओल्ग्या रु घ्रिइ फैसि बिइ, “ओंसों फिब चुन् ग।” 
दिलेया चइ ह्रोंसए यो न्होंर बोबै लिउँइँ चए अलि ग फिइ। छतमा च सुसर लबै च्हमिरिइ बिइ, “तो जा क्हिम् छले खैचिजीले त्होंयुब!” छतसि चए मिं फारेस थेंइ। 
लिउँइँ योर ओल्ग्या रुइ फैब फिइ। चए मिं जेरह थेंइ। 
