﻿उत्पत्ति.
34.
तिगें याकूब ङाँइले लेआइ फिबै च्हमि दीना कनान ह्‍‍युलर्बै च्हमिरिमैंने त्होबर ह्‍यामा। 
च क्ल्ह्‍योर्बै क्रथे हिव्‍वि हमोरए च्ह शकेमइ चलाइ म्रोंइ। धै चलाइ तिराइ बोसि चने रोसि चए आब्रु वाइ। 
शकेमइ दीनालाइ खोमल। छतसि चइ दिनाने म्हाँया लसि छ्याँ-छ्याँबै ताँमैं लइ। 
छतमा शकेमइ ह्रोंसए आबा हमोरने बिइ, “ङए प्ह्रेंस्यो लबर च च्हमिरि ङलाइ पखमिंन्।” 
शकेमइ ह्रोंसए च्हमि दीना न्होंवाबै ताँ याकूबइ थेइ। दिलेया चए च्हमैं खेदोमैं छबर ह्‍याल। छतसि चमैं आखन् समा च तोइ आबिल्‍ले टिरिइ। 
च त्हेर्न शकेमए आबा हमोर ताँ लबर याकूब ङाँर खइ। 
शकेमइ दीनालाइ न्होंवाबै ताँ याकूबए च्हमैंइ थेइ। छतसि चमैं खेदोमैं छबै क्ल्ह्‍योउँइँले खल। चमैं बेल्‍ले ह्रिस खसि सैदिल् आखाँन् तइ, तलेबिस्याँ याकूबए च्हमि न्होंवासि शकेमइ इस्राएलर्बै म्हिमैंए आब्रु वाल। छाबै के लब छ्याँब ताँ आङिंल। 
दिलेया हमोरइ चमैंने बालु छ बिसि ताँ लइ, “ङए च्ह शकेमइ क्हिए च्हमि दीना बेल्‍ले खोइमुँ। छतसि गार आम्हाँदिल्‍ले क्हिए च्हमिने बालु ङए च्ह ब्ह्‍या लल् पिंन्। 
क्हेमैं ङिने बालु ङे-च्याद्। क्हेमैंए च्हमिमैं ङिलाइ पिंन्, ङिए च्हमिमैं क्हेमैंइ किंन्। 
क्हेमैं ङिने बालुन् टिद्। चु क्ल्ह्‍यो क्हेमैंए ल्हागिर खुला मुँ। चुर्न टिसि छों लदु धै सै न्होर तोद्।” 
शकेमज्यै या दीनाए आबा नेरो आघें-अलिमैंने बिइ, “ङए फिर क्हेमैंइ ल्हयो खमिंन्। क्हेमैंइ तो ह्रिलेया ङइ पिंस्यो। 
गर्दुवा ह्रोंमैं क्होल्सै क्हेमैंइ कति ह्रिलेया ङइ पिंस्यो। चु च्हमिरिने ङ ब्ह्‍या लल् पिंन्।” 
शकेमइ चमैंए रिं दीना न्होंवाबइले याकूबए च्हमैंइ शकेम नेरो चए आबा हमोरए फिर आछ्याँबै सैंले स्योर तेसि बिइ, 
“ज्युर चिनु आलब्मैंने ङिए रिं पिंबै के ङिउँइँले तल् आखाँ। छले पिंस्याँ ङिए आब्रु ह्‍याम्। 
छतसि ङिइ बिब् धोंले क्हेमैंइ लस्याँ क्हेमैंइ बिबै ताँ या ङि ङिंम्। क्हेमैंज्यै या ङिइ धोंलेन् ताँन् मुँयुँमैंल ज्युर चिनु लद्। छलस्याँ मत्‍त्रै ङिए च्हमिमैं क्हेमैंने पिंस्यो। 
धै ङिज्यै या क्हेमैंए च्हमिमैं किंस्यो। झाइले ङि क्हेमैंने ह्रें घ्रिन् तसि टिस्यो। 
ङिए ताँ थेसेया क्हेमैंइ ज्युर चिनु लल् आङिंस्याँ ङिए च्हमि बोसि ङि चु क्ल्ह्‍योउँइँले छ्युडिह्‍याब्मुँ।” 
हमोर नेरो चए च्ह शकेमइ चमैंइ बिबै ताँ छ्याँब ङ्हाँइ। 
छतसि च फ्रेंसिइ चु के तिफुँइ क्हैल् आल। तलेबिस्याँ याकूबए च्हमि चइ बेल्‍ले खोल। ह्रोंसए परवार चलाइ ताँनइ म्हाँया लमल। 
झाइले हमोर नेरो चए च्ह शकेम सहरर्बै मुल म्रार खसि सहरथेंमैं ताँनने बिइ, 
“चु म्हिमैं ङ्योने क्ह्रिल् खाँब्मैं मुँन। छतसि चुमैं टिबै ल्हागिर क्ल्ह्‍यो या ल्हें मुँ। चुमैं चु ह्‍युलर्न टिसि छों लरिगे। 
ङ्यो नेरो चमैंए म्हाँजोर ब्ह्‍या तरिगे। छतसि चमैं ङ्योने बालु ह्रें घ्रिन् तसि टिबै ल्हागिर चमैंइ धोंले ङ्योए ताँन् मुँयुँमैंल ज्युर चिनु लल् त्हुम्। 
छलस्याँ चमैंए खेदोमैं नेरो तोन्दोंरि सैमैं ङ्योलन् आत रो वा? छतसि चमैंए ताँ ङ्योइ ङिंले। चमैंए ताँ ङ्योइ ङिंस्याँ चमैं ङ्योने बालुन् टिब्मुँ।” 
छबिमा सहरर्बै मुल म्रार्बै म्हिमैं ताँनइ हमोर नेरो चए च्ह शकेमए ताँ ङिंइ, धै चमैं ताँनइ ज्युर चिनु लइ। 
ज्युर चिनु लबै सोंरोर चमैं बेल्‍ले नसि टिरिमा याकूबए च्ह ङ्हिं दीनाए आघेंमैं शिमियोन नेरो लेबी ह्रों-ह्रोंसए सेलाँमैं किंसि खाबज्यै आसेल्‍ले सहरर होंसि मुँयुँमैं ताँन् सैवाइ। 
हमोर नेरो चए च्ह शकेमै या चमैंइ सेलाँइ ल्हिसि सैवाइ। धै शकेमए धिंउँइँले दीना किंसि ह्‍याइ। 
च लिउँइँ याकूबए च्हमैं म्हि सिबै क्ल्ह्‍योर ह्‍यासि च सहर लुडिइ, तलेबिस्याँ हामोरए च्हइ चमैंए रिं न्होंवाल। 
चमैंइ च सहरर्बै ताँन् र-क्युमैं, गधामैं नेरो म्रोंर मुँबै तोन्दोंरि सैमैं या बोयाइ। 
सहरर्बै मुइ योंबै ताँन् सैमैं, च्हमिरिमैं, कोलोमैं नेरो धिंर्बै ताँन् सैमैं या चमैंइ लुडिइ। 
झाइले याकूबइ शिमियोन नेरो लेबीने बिइ, “कनानी नेरो परिज्जीथेंमैंए उँइँर क्हेमैंइ ङ खाबज्यै आखोब नेरो आक्वेंब लमिंसि दुःख योंल् लमिंइ। ङए म्हिमैं च्युगुदे मुँ। खनिज्यै चुर्बै म्हिमैं ताँन् त्हुँसि ङने नेखस्याँ ङ नेरो ङए परवामैं ताँन् सैवाब्मुँ।” 
दिलेया चमैंइ बिइ, “ङिए रिं चइ फ्यालुस्यो धों लल् योंम्मा?” 
