﻿उत्पत्ति.
27.
इसहाक खेब् तयाल। छतसि चइ मि छेनाले म्रोंल् आखाँमल। तिगें इसहाकइ ह्रोंसए च्ह थेब एसाव हुइसि बिइ, “ओ ङए च्ह।” चइ बिइ, “होइ आबा! क्हिए ल्हागिर ङइ तो लदु?” 
इसाहकइ बिइ, “ङ खेब् तयाइमुँ। ङ खोंयों सिम् बिसि ङइ आसे। 
छतसि क्हि हेर ह्‍यासि फो सैसि पुइ यु। 
धै चए ट्हा लिंन्ले ह्‍योसि ङ ङाँर पखो, ङ सिब् भन्दा ओंसों च ट्हा चसि क्हिलाइ आशिक पिंम्।” 
इसहाकइ एसावने चु ताँमैं बिरिमा चए प्ह्रेंस्यो रिबेकाइ थेरिल। झाइले एसाव हेर फो सैबर ह्‍यामा 
रिबेकाइ ह्रोंसए च्ह च्योंब याकूबने बिइ, “क्हिए आबाइ क्हिए आघें एसावने 
‘हेर ह्‍यासि फो सै पखसि चए ट्हा लिंन्ले ह्‍योसि पखो। च ट्हा चसि ङ सिब् भन्दा ओंसों याहवेहए उँइँर ङइ क्हिए फिर आशिक पिंब्मुँ,’ बिसि ताँ सेरिब ङइ थेइ। 
छतसि च्हेज्यों, ङइ बिबै ताँ ङिंन्। 
प्ह्रोंर ह्‍यासि छ्याँ-छ्याँबै र म्होदो ङ्हिं सैसि पखो। झाइले क्हिए आबाइ खोबै ट्हा ङइ ह्‍योमिंस्यो। 
च ट्हा किंसि क्हि आबा ङाँर ह्‍याद्। झाइले च चसि च सिब् भन्दा ओंसों क्हिलाइ आशिक पिंरिगे।” 
याकूबइ ह्रोंसए आमा रेबेकाने बिइ, “आमा, ङए आघें एसाव मुइ ल्हें मुँबै म्हि ग। ङल मुइ आरे। 
आबाइ ङलाइ छुइ बिस्याँ ङ स्योर्गु ग बिसि आबाइ था सेब्मुँ। छतसि आशिक आङिंन ङए फिर सराप ग खब्मुँ।” 
आमाइ चने बिइ, “च्हेज्यों, क्हिए फिर पिंबै सराप ङए फिर्न खरिगे! ङइ बिब् धों लद्। ह्‍यासि च रमैं सैसि पखो।” 
आमाइ छबिमा च ह्‍यासि र-म्होदोंमैं सै पखसि आमाने पिंइ। झाइले याकूबए आबा इसाहकइ खोबै ट्हा चइ ह्‍योमिंइ। 
झाइले ह्रोंसए च्ह थेब एसावए छ्याँ-छ्याँबै क्वेंमैं ट्हुइसि रिबेकाइ च्ह च्योंब याकूब खिमिंइ। 
झाइले रए ट्हुबिमैं याकूबए यो नेरो खरिर खिमिंइ। 
च लिउँइँ चइ ह्‍योबै लिंबै ट्हा नेरो क्हें ह्रोंसए च्ह याकूबए योर पिंइ। 
ट्हा किंसि याकूब ह्रोंसए आबा ङाँर ह्‍यासि “ओ आबा!” बिमा इसहाकइ बिइ, “होइ, क्हि खाब् जा? ठागु उ आच्यों जा?” 
याकूबइ आबाने बिइ, “ङ क्हिए च्ह थेब एसाव ग। क्हिइ बिब् धोंले ङइ लइमुँ। तारे रेसि क्हुँन्, ङइ सैसि पखबै से ट्हा चदु, धै ङलाइ आशिक पिंन्।” 
इसहाकइ ह्रोंसए च्हने “ओ ठागु, क्हिइ च्हौ युनन् खैले फो स्यासि सैइ?” बिसि ङ्योएमा चइ बिइ, “याहवेह क्हिए परमेश्‍वरजी ल्होमिंबइले ङइ चु योंल् खाँइ।” 
छबिमा इसहाकइ याकूबने बिइ, “ठागु, ङ ङाँर खोदि, क्हि ङए च्ह थेब एसाव ङिंब् उ आङिं बिसि ङो सेबर ङइ क्हि छुइम्।” 
याकूब ह्रोंसए आबाए ङाँर ह्‍याइ। झाइले इसहाकइ चलाइ छुइसि बिइ, “कैम् याकूबल् ग, योमैं बिस्याँ एसावल् धोंन् तब मुँ।” 
चए योमैं चए आघें एसावल् धोंन् तब मुइ-मुइ मुँल। छतसि इसहाकइ छ्योंलों फेल् आखाँ। छान् तलेया इसहाकइ याकूबए फिर आशिक पिंइ। 
इसहाकइ चने “क्हि क्ह्रोंसेंन ङए च्ह एसावन् वा?” बिसि ङ्योएमा याकूबइ बिइ, “अँ ङ एसावन् ग।” 
च लिउँइँ इसहाकइ बिइ, “क्हिइ सैसि पखबै से ट्हा चुर पखो। च चसि क्हिलाइ आशिक पिंस्यो।” आबाइ छबिमा याकूबइ से ट्हा पखसि आबालाइ पिंमा खिइ चै। झाइले याकूबइ अँगुरए प्हा या आबालाइ पिंनेइ धै आबाइ थुँइ। 
च लिउँइँ इसहाकइ चने बिइ, “ठागु, ङ ङाँर खसि ङ म्वें लद्।” 
याकूब आबा ङाँर ह्‍यासि म्वें लमा इसहाकइ चए क्वेंमैंए थाँ किंसि “ङए च्हए थाँ याहवेहजी आशिक पिंबै म्रोंर्बै थाँ धोंबन् मुँ बिसि चए फिर आशिक पिंइ। 
परमेश्‍वरजी मुउँइँले शीतमैं कुल्मिंरिगे धै क्हिए म्रोंर ल्हें रा-रोमैं रोरिगे। 
ह्रें-ह्रेंर्बै म्हिमैं क्हिए केब्छैंमैं तरिगे, चमैंइ क्हि फ्योरिगे। क्हिए आघेंमैं-अलिमैंए फिर क्हि क्ल्हे तरिगे, झाइले क्हिए आमाउँइँले योंबै सन्तानमैं क्हिए ओंसों कुररिगे। क्हिए फिर सराप झोंब्मैं ताँनइ सराप योंरिगे, झाइले क्हिए फिर आशिक पिंब्मैं ताँनइ आशिक योंरिगे।” 
इसहाकइ याकूब आशिक पिंल् खाँबै लिउँइँ याकूब ह्रोंसए आबाउँइँले ह्‍याबै तोदोंन् चए आघें एसाव हेउँइँले फो सैसि युइ। 
चज्यै बेल्‍ले लिंबै से ट्हा तेसि ह्रोंसए आबा ङाँर पखसि बिइ, “आबा, रेसि क्हुँन्। ङइ पखबै से ट्हा चसि ङए फिर आशिक पिंन्।” 
इसहाकइ चने “क्हि खाब् जा?” बिसि ङ्योएमा चइ बिइ, “ङ क्हिए च्ह थेब एसाव ग।” 
इसहाक बेल्‍ले त्हारदै बिइ, “फो सैसि ङ ङाँर ओंसों से ट्हा पखबै म्हि खाब् जा? क्हि खब् भन्दा ओंसोंन् ङइ चसि चए फिर आशिक पिंल् खाँइ! छतसि तारे च आशिक योंबै म्हि तब्मुँ।” 
चु ताँ थेसि एसाव बेल्‍ले सैं नसि थेबै कैले क्रोदै “ओ आबा, ङलाज्यै या आशिक पिंन्,” बिइ। 
दिलेया इसहाकइ बिइ, “क्हिए अलि स्योर तेसि खइ, धै क्हिइ योंल् त्हुबै आशिक चइ बोल् खाँइ।” 
छबिमा एसावइ बिइ, “चए मिं याकूब थेंब ठिकन् मुँन! च बेल्‍ले स्योर तेबै म्हि ग। तोगो चइ ङने ङ्हिब्ले स्योर तेल् खाँइ। ओंसों चइ ‘च्ह थेबइ योंबै हग’ ङउँइँले किंवाँइ। तोगो या ङइ योंल् त्हुबै आशिक स्योर तेसि बोयान। ओ आबा, ङए ल्हागिर क्हिइ आशिक घ्रि या आथेंइमुँ वा?” 
इसहाकइ एसावने बिइ, “ओ ठागु, च क्हिए फिर्बै चिब ङइ लमिंल् खाँइ। धै चए ताँन् आघें-अलिमैं या ङइ चए केब्छैंमैं लवाइ। म्रोंर्बै रा-रोमैं नेरो अँगुरए प्हा या ङइ चन् पिंवाँइ। तारे क्हिए ल्हागिर ङइ तोइ आशिक पिंल् आखाँ!” 
एसावइ आबाने धबै बिइ, “ओ आबा, क्हिने बालु आशिक च्हग मत्‍त्रे मुँ रो वा? ङलाज्यै या आशिक पिंन् बिसि” एसाव थेबै कै तेसि क्रोइ। 
झाइले चए आबा इसहाकइ बिइ, “क्हिए ल्हागिर मुउँइँले शीत आयु। क्हिए म्रोंर्बै स या छ्याँब् तरिब आरे। 
क्हि सेलाँए भरर सोब्मुँ, धै क्हि अलिए केब्छैं तब्मुँ। दिलेया ङ ‘क्हिए केब्छैं आङिं, क्हिए न्होंर ङ आटि’ बिसि चए न्होंरउँइँले क्हि स्योब्मुँ।” 
आबाइ याकूबलाइ आशिक पिंबइले एसाव ह्रोंसए अलि याकूबने ख्रे लबर होंइ। छतमा “ङए आबा सिबै त्हे तखइ। च सिबै लिउँइँ ङइ याकूब सैवाब्मुँ” बिसि एसावइ सैं न्हों-न्हों मैंइ। 
दिलेया एसावइ लल् म्हैबै ताँ रिबेकाइ थेसि च्ह च्योंब याकूब हुइसि बिइ, “थेद्, क्हिए आघें एसावइ क्हि सैब् बिसि दाउ लरिइमुँ। 
छतसि ओ च्हेज्यों, ङइ बिबै ताँ ङिंन्। क्हि हरान ह्‍युलर क्हिए मामा लाबान ङाँर भौदिह्‍याद्। 
क्हिए आघेंए ह्रिस आम्हन् समा मामानेन् टिद्। 
आघेंने बालु क्हिइ लबै केमैं चइ म्‍लेसि क्हिने ह्रिस खब म्हबै लिउँइँ ङइ क्हि किंबर म्हिमैं कुल्मिंब्मुँ। क्हेमैं ङ्हिं तिंगेंर्न ङउँइँले फ्रेयाब ङइ सैदिल् आखाँ!” 
च लिउँइँ रिबेकाइ इसहाकने बिइ, “एसावइ ब्ह्‍या लबै चु हित्तीस्योमैंइ ङलाइ ककाँ क्युँ-क्युँ ङ्हाँन् लइ। याकूबज्यै चु ह्‍युलर्बै छाबै हित्तीस्योन् ब्ह्‍या लस्याँ ङ तले सोरिब? सिलेन् तम्!” 
