﻿उत्पत्ति.
19.
च स्वर्गदूतमैं ङ्हिं ङेसर सदोमर युइ। च त्हेर लोत सदोमए मुल म्रार क्हुँरिल। चमैं म्रोंसि लोत चमैंने त्होबर रेइ, धै कुरसि चमैंलाइ फ्योसि बिइ, 
“ओ चिब्मैं, गार आम्हाँदिल्‍ले ह्रोंसए केब्छैंए धिंर खसि क्हेमैंए प्हले ख्रुसि चुर्न म्हुँइँस थोदु। धै न्हाँगर युनन् रेसि ह्‍याद्।” दिलेया चमैंइ बिइ, “मुँरिगे, ङि चु बैरुबै चोकर्न रोम्।” 
दिलेया लोतइ चमैंने बेल्‍ले कर ल्हैदिमा चमैं चने बालु धिंर ह्‍याइ। धै लोतइ प्लेढा आझोंबै क्हें झोंसि चमैंए उँइँर थेंमिंमा चमैंइ चइ। 
चमैं रोब् भन्दा ओंसों सदोमर्बै फ्रेंसिमैं नेरो खेब्मैं घ्रि या आचैल्‍ले ताँन् म्हिमैं खसि लोतए धिंर कारग्यु लइ। 
चमैंइ लोतलाइ हुइसि बिइ, “ङेसर क्हि ङाँर खबै म्हिमैं खनिर मुँ? चमैं बैरु ङि ङाँर पुयु ङि चमैंने रोम्।” 
चमैंइ छबिमा लोत म्राए बैरु चमैं ङाँर ह्‍यासि लिउँइँले म्रा तोरवासि 
चमैंने बिइ, “ओ थुमैं, गार आम्हाँदिल्‍ले छाबै आछ्याँबै के आलमिंन्। 
बरु ङए च्हमिमैं ङ्हिं कन्येन् मुँ। ङइ चमैं क्हेमैं ङाँर पुइमिंम्। क्हेमैंइ चमैंने तो लदा ङ्हाँमुँ लद्। चु म्हिमैं तोइ आलमिंन् तलेबिस्याँ चुमैं ङए प्ह्रेंमैं ग। चमैं ङए धिंर खसेरो ङइ चुमैं जोगेल् त्हुम्।” 
दिलेया चमैंइ बिइ, “क्हि ङि ङाँर टिखबै म्हि मत्‍त्रे ग, क्हिइ ङिए फिर निसाफ लल् म्हैइमुँ! ङिए घ्याँ स्योद्! आस्याँ ङिइ च म्हिमैंने भन्दा क्हिने आछ्याँबै के लब्मुँ।” छ बिसि लोतलाइ कैवासि म्रा फोर्दिबर होंइ। 
दिलेया धिं न्होंर्बै म्हि ङ्हिंइ लोतलाइ चैंसि धिं न्होंर झोंसि म्रा तोरवाइ। 
झाइले चमैंइ म्रा बैरु मुँबै ताँन् म्हिमैंए मि आम्रोंब् लवाइ। धै च म्हिमैंइ म्रा स्याल् आखाँ। 
झाइले च म्हि ङ्हिंइ लोतने बिइ, “क्हिने बालु चुर अरू खाबै मुँ वा? म्हो, च्ह-च्हमिमैं, चु क्ल्ह्‍योर क्हिने खाबै मुँ बिस्याँ चमैं किंसि चु क्ल्ह्‍योउँइँले त्होंइ ह्‍याद्। 
तलेबिस्याँ ङइ चु क्ल्ह्‍यो नास लवाम्। चु क्ल्ह्‍योर्बै म्हिमैंए आछ्याँबै ताँमैं स्वर्गर याहवेह ङाँर फेनेइमुँ। छतसि चु क्ल्ह्‍यो नास लवाबर खीजी ङि कुल्मिंब् ग।” 
च म्हिमैंए ताँ थेसि लोतइ ह्रोंसए च्हमिमैं ब्ह्‍या लब् बिसि ह्रिथेंबै म्होमैं ङाँर ह्‍यासि बिइ, “रेद्, चु क्ल्ह्‍योउँइँले ह्‍याले। तलेबिस्याँ याहवेहजी चु क्ल्ह्‍यो नास लवाबर होंइमुँ।” दिलेया म्होमैंइ लोतइ स्योर तेइ ङ्हाँसि आक्वें। 
मि म्रोबि छेमा च स्वर्गदूतमैंइ लोतने “रेद्, क्हिए प्ह्रेंस्यो नेरो चुर मुँबै क्हिए च्हमि ङ्हिं किंसि ह्‍याद्। आह्‍यास्याँ चु क्ल्ह्‍योर्बै म्हिमैंइ योंबै सजैंर क्हेमैं या नास तयाब्मुँ बिदै युनन् ह्‍याबर कर ल्हैदिइ।” 
दिलेया लोतइ क्हैल् लरिमा याहवेहजी चमैंए फिर ल्हयो खसि स्वर्गदूतमैंइ लोत, चए प्ह्रेंस्यो नेरो च्हमि ङ्हिंए यो क्हासि च क्ल्ह्‍योउँइँले बैरु पखइ। 
चमैं बैरु पखबै लिउँइँ स्वर्गदूत घ्रिइ बिइ, “क्हेमैंए ज्यु जोगेबर न्हेह्‍याद्, लिग्याँ तोसि आङ्ह्‍योद्, धै ब्याँसिर खनिरै आराद्। क्हेमैं आसिरिगे बिसि कोंउँइँ न्हे‍ह्‍याद्।” 
दिलेया लोतइ चमैंने बिइ, “ओ चिब्मैं, छाबै दुःख ङि फिर आतरिगे। 
क्हेमैंइ ङए फिर ल्हयो खसि ङए ज्यु जोगेमिंइ। दिलेया ङ कोंउँइँ भौदिल् आखाँ, आस्याँ चु क्ल्ह्‍यो नास लवामा ङै या सियाब्मुँ। 
ङ्ह्‍योत्ति, च च्योंबै नाँस चेंदोन् मुँ। ङ चर्न ह्‍याल् पिंन्, च नाँस च्योंब मुँ, आङिं वा? चर ह्‍यास्याँ ङ सोलै।” 
च म्हिइ चने बिइ, “तम्-तम्। क्हिइ बिबै ताँ ङइ ङिंम्। क्हिइ बिबै नाँस ङइ नास लरिब् आरे। 
क्हि युन चर न्हे‍ह्‍याद्, तलेबिस्याँ क्हि चर आफेन् समा ङइ तोइ लल् आखाँ।” (छतसि च नाँसए मिं सोअर थेंइ।) 
लोत सोअर बिबै नाँसर फेनेमा त्हिंयाँ फ्योयाल् खाँल। 
झाइले याहवेहजी सदोम नेरो गमोराए फिर मुउँइँले मि नेरो बारुद कुल्मिंइ। 
छले याहवेहजी चर्बै नाँसमैं नेरो ब्याँसि धै चर टिबै ताँन् म्हिमैं नेरो सर म्‍लोबै तोन्दोंरि सैमैं नास लवाइ। 
दिलेया लोतए प्ह्रेंस्योइ लिउँइँ तोसि सदोमउँइँ ङ्ह्‍योमा च चजए त्हो तयाइ। 
प्हँन्हाँग्धों न्हाँगर्न रेसि अब्राहाम ओंसोंन् याहवेहने त्होसि ताँ लबै क्ल्ह्‍योर ह्‍याइ। 
चर ह्‍यासि माइ ङ्ह्‍योमा सदोम, गमोरा नेरो ब्याँसिर्बै ताँन् क्ल्ह्‍योमैं म्रोंइ। च क्ल्ह्‍योउँइँले भट्टिर्बै मिखु धोंब कैंडो खरिब् म्रोंइ। 
छले ब्याँसिर्बै नाँसमैं नास लवामा परमेश्‍वरजी अब्राहामलाइ मैंइ। लोत टिबै क्ल्ह्‍यो नास लवामा च क्ल्ह्‍योउँइँले खीजी लोत जोगेमिंइ। 
लोत सोअर नाँसर टिब ङ्हिंसि ह्रोंसए च्हमि ङ्हिं किंसि कोंर ह्‍यासि चर्बै उ घ्रिर टिबर होंइ। 
तिगें च्हमि थेब्स्योइ च्योंब्स्योने बिइ, “ङ्योए आबा खेब् तयाइ। चु ह्‍युलर ङ्योने ब्ह्‍या लबर खब्मैं खाबै आरे। 
छतसि ङ्योइ तारे ङ्योए आबा प्हाइ म्हेरन् लसि चने रोले, धै आबाउँइँले ङ्योइ प्हसेमैं योंले।” 
च म्हुँइँसर चमैंइ खेंमैंए आबालाइ अँगुरए प्हा थुँल् पिंइ, धै च्हमि थेब्स्यो ह्रोंसए आबाने रोइ। च्हमि खसि रोसि रेसि ह्‍याबै या लोतइ आसे। 
प्हँन्हाँग्धों च्हमि थेब्स्योइ च्योंब्स्योने बिइ, “तल् म्हुँइँसर ङ आबाने रोइ। तिंयाँ म्हुँइँसर धबै ङ्योइ चलाइ प्हा थुँल् पिंले। धै क्हि ह्‍यासि आबाने रोद्। छले ङ्योइ आबाउँइँले प्हसेमैं योंले।” 
झाइले चमैंइ च म्हुँइँसरै या खेंमैंए आबालाइ प्हा थुँल् पिंसि च्योंब्स्यो आबाने रोनेइ। च्योंब्स्यो खसि रोसि रेसि ह्‍याबै या लोतइ आसे। 
छले लोतए च्हमि ङ्हिंइ खेंमैंए आबाउँइँलेन् प्हसे नोइ। 
च्हमि थेब्स्योइ च्ह घ्रि फिसि चए मिं मोआब थेंइ। तिंजरोबै मोआबीमैंए खे चुन् ग। 
च्योंब्स्योज्यै च्ह घ्रि फिसि चए मिं बेन-अमि थेंइ। तिंजरोबै अम्मोनिमैंए खे चुन् ग। 
