﻿उत्पत्ति.
17.
अब्राम कुच्युसे कुदिं तमा याहवेह अब्राम ङाँर युसि चने बिइ, “तोन्दोंरि सै लल् खाँबै परमेश्‍वर ङ ग। छतसि छ्याँबै केमैं लसि ङए उँइँर प्रद्। 
ङइ क्हिलाइ ल्हें सन्तानमैं पिंब्मुँ बिसि ङ नेरो क्हिए म्हाँजोरि बाछा फैब्मुँ।” 
झाइले अब्राम पत्खु तमा परमेश्‍वरजी धबै चने बिइ, 
“थेद्! ङइ फैबै बाछा क्हिने बालुन् मुँ। क्हि ल्हें ह्रेंमैंए खे तब्मुँ। 
छतसि तारे क्हिए मिं अब्राम आङिं, अब्राहाम तब्मुँ। तलेबिस्याँ ङइ क्हिलाइ ल्हें ह्रेंमैंए खे लमिंब्मुँ। 
ङइ क्हिलाइ ल्हें सन्तानमैं पिंब्मुँ धै क्हिउँइँलेन् ल्हें ह्रेंमैं तब्मुँ। क्हिउँइँलेन् म्रुँमैं त्होंब्मुँ।” 
“क्हि नेरो क्हिए सन्तानए परमेश्‍वर तबर, धै क्हिए लिउँइँ खबै सन्तानमैंने ङए बाछा खोंयोंइ बिलै तरिबै ल्हागिर फैब्मुँ। 
क्हि तोगो टिबै चु कनान ह्‍युल क्हि नेरो क्हिए लिउँइँ खबै सन्तानलाइ खोंयोंइ बिलै क्ल्हे तबर पिंब्मुँ, धै ङ चमैंए परमेश्‍वर तब्मुँ।” 
परमेश्‍वरजी अब्राहामने धबै बिइ, “क्हिइ ङए बाछा ङिंल् त्हुब्मुँ। क्हि नेरो क्हिए लिउँइँ खबै सन्तानमैं चमैंए लिउँइँ खबै पुस्ताज्यै ङिंल् त्हुब्मुँ। 
क्हि नेरो क्हिए लिउँइँ खबै ताँन् सन्तानमैंज्यै या ङिंल् त्हुबै ताँ चुन् ग: क्हेमैंए न्होंर्बै ताँन् मुँयुँमैंइ ज्युर्बै ट्हुबि क्ह्‍याँसि चिनु लल् त्हुब्मुँ। 
क्हेमैंए च्हमैं प्रेरोर च चिनु लल् त्हुब्मुँ, ङ नेरो क्हेमैंए म्हाँजोर्बै बाछाए चिनु चुन् तब्मुँ। 
क्हेमैंए पुस्ता-पुस्ता समा च्हमैं फिमा ताँन् मुँयुँमैंइ प्रेरोर्न चमैंए ज्युर चिनु लल् त्हुब्मुँ। क्हिए धिंर फिब् मुँले, आगुए ह्‍युलउँइँले खलै, किंइ पखबै केब्छैं मुँलेया चमैं ताँन् मुँयुँमैंए ज्युर चिनु लल् त्हुब्मुँ। 
छलमा ङए बाछा क्हेमैंए ट्हुबिर खोंयोंइ बिलै तरिब्मुँ। 
ज्युर चिनु आलबै मुँयुँमैं ह्रोंसए ह्रेंउँइँले स्यो लवाब्मुँ तलेबिस्याँ ङइ फैबै बाछा चइ आङिं।” 
परमेश्‍वरजी धबै अब्राहामने बिइ, “क्हिए प्ह्रेंस्योने साराई बिसि आहुइद्, तारे चए मिं सारा तब्मुँ। 
ङइ चलाइ आशिक पिंब्मुँ धै च ङाँइले क्हिलाइ च्ह घ्रि पिंब्मुँ। ङइ चलाइ आशिक पिंबइले च ल्हें ह्रेंमैंए आमा तब्मुँ। धै ह्रें-ह्रेंमैंए म्रुँमैं या च ङाँइले तब्मुँ।” 
छबिमा अब्राहाम पत्खु तसि सैं न्हों-न्हों निस्योसि बिइ, “प्र बर्ष तयाबै म्हिलैया प्हसे तम् रो वा? धै कुच्यु बर्ष तयाबै साराई प्हसे फिलै रो वा? 
ङ सिबै लिउँइँ इश्माएलाइन ङए च्हइ योंबै हक योंरिगे।” 
दिलेया परमेश्‍वरजी आब्रहामने बिइ, “आङिं! क्हिए प्ह्रेंस्यो साराईन क्हिए ल्हागिर च्ह घ्रि फिब्मुँ। क्हिइ चए मिं इसहाक थेंब्मुँ। च नेरो चए लिउँइँबै सन्तानने ङइ ङए बाछा फैब्मुँ। 
क्हिइ इश्माएलए ल्हागिर यो छ्युँ लब ङइ थेइ। छतसि ङइ चलाइ आशिक पिंब्मुँ धै प्हसेमैं ल्हें लमिंब्मुँ। च च्युसे ङ्हिं म्रुँमैंए आबा तब्मुँ, ङइ च ङाँइले थेबै ह्रेंमैं लमिंब्मुँ। 
दिलेया ङए बाछा इसहाकनेन् फैब्मुँ। क्हुरिंम्बै चु त्हेजरे साराई क्हिउँलेन् च्ह फिब्मुँ।” 
चने बालु ताँ लल् खाँबै लिउँइँ परमेश्‍वर अब्राहामउँइँले ह्‍याइ। 
च त्हिंइर्न अब्राहामइ ह्रोंसए च्ह इश्‍माएल नेरो ह्रोंसए धिंर फिबै केब्छैंमैं नेरो ह्रोंसए धिंर्बै ताँन् मुँयुँमैंल परमेश्‍वरजी बिब् धोंले ज्युर चिनु लइ। 
ज्युर चिनु लमा अब्राहाम कुच्युसे कुदिं तल। 
चए च्ह इश्माएलए ज्युर चिनु लमा च च्युसे सोंदिंर्बै मुँल। 
च त्हिंइर्न अब्राहाम नेरो चए च्ह इश्माएलए ज्युर चिनु लल। 
चने बा-बालुन् चए धिंर फिब नेरो अरू ह्‍युलउँइँले किंइ पखबै ताँन् मुँयुँमैंए ज्युर चिनु लल। 
