﻿उत्पत्ति.
9.
च लिउँइँ परमेश्‍वरजी नोआ नेरो चए च्हमैं आशिक पिंसि “प्हारदै रोदै, सन्तानमैं ल्हें तदै पृथ्‍बीर प्लिंदै ह्‍याद्,” बिइ। 
पृथ्‍बीर्बै ताँन् खेदोमैं मुर्बै ताँन् नमेंमैं सर क्ल्याँसि प्रबै ताँन् प्हलाँ-प्हुँलुँ मा ङ्युँइर्बै ताँन् ताँगमैं या क्हेमैं म्रोंसि ङ्हिंब्मुँ। चमैं ताँन् ङइ क्हेमैंए योर्न पिंइमुँ। 
चु ताँन् सो प्ह्‍याबै सैमैं क्हेमैंए चबै सै तब्मुँ। ङइ ओंसों प्याँ पिंमैं पिंब् धोंले चु ताँन् सो प्ह्‍याबै सैमैं या क्हेमैंलाइ पिंम्। 
“छतसि क्हेमैंइ तोइ सैलेया से चलेन् तमुँ दिलेया को बिस्याँ आचद् तलेबिस्याँ कोर सो मुँ। 
खाबज्यै म्हिलाइ सैस्याँ चइ सजैं योंम्। खेदोमैंलाज्यै या ङइ खि किंब्मुँ। 
परमेश्‍वरजी म्हिलाइ ह्रोंस धोंबन् बनेइमुँ। छतसि खाबइ म्हिलाइ सैमुँ, चलाज्यै या म्हिइ सैब्मुँ। 
क्हेमैं प्हारदै रोदै प्हसेमैं ल्हें फिदै ह्‍युलर प्लिंरिगे।” 
धबै परमेश्‍वरजी नोआ नेरो चए च्हमैंने बिइ, 
“क्हेमैं नेरो क्हेमैंए क्वें-क्वेंमिमैंने 
छलेन क्यु झाजउँइँले क्हेमैंने बालु त्होंखबै ताँन् सो प्ह्‍याबै सैमैं नमेंमैं, न्हबै खेदोमैं, क्ह्‍योंर्बै खेदोमैं क्हेमैंने बालु मुँबै ह्‍युलर्बै सो प्ह्‍याबै ताँन् सैमैंने ङइ बाछा फैम्। 
तारे सो प्ह्‍याबै ताँन् सैमैं नाँ बाडिए क्युइ खोंयोंइ सिरिब् आरे, धै पृथ्बी नास लबर नाँ बाडि खोंयोंइ तरिब् आरे बिसि ङइ क्हेमैंने बाछा फैम्।” 
परमेश्‍वरजी बिइ, “चु बाछा ङ नेरो क्हेमैं धै क्हेमैंने बालु मुँबै ताँन् सो प्ह्‍याबै सैमैंए म्हाँजोरि ताँन् पुस्तए ल्हागिर ङइ लमिंइमुँ चए चिनु चु तब्मुँ। 
ङइ न्हाँम्स्योर ह्‍यार्गों थेंब्मुँ, झाइले ङ नेरो पृथ्‍बीए म्हाँजोरि च ह्‍यार्गों बाछाए चिनु तब्मुँ। 
ङइ पृथ्‍बीर न्हाँम्स्यो कुलमा न्हाँम्स्योर ह्‍यार्गों म्रोंब्मुँ, 
ङ नेरो क्हेमैं धै सो प्ह्‍याबै ताँन् सैमैंए म्हाँजोरि फैबै बाछा ङइ मैंब्मुँ। धै नाँ बाडिइ धबै सो प्ह्‍याबै सैमैं खोंयोंइ सैरिब् आरे। 
न्हाँम्स्योर ह्‍यार्गों म्रोंमा ङइ च ङ्ह्‍योसि चु खोंयोंन् बिलै तरिबै बाछा मैंब्मुँ। चु बाछा परमेश्‍वर नेरो ह्‍युलर्बै सो प्ह्‍याबै ताँन् सैमैंने फैइमुँ। 
ङइ पृथ्‍बीर्बै सो प्ह्‍याबै ताँन् सैमैं, ङ नेरो क्हेमैंए म्हाँजोरि फैबै बाछाए चिनु चुन् ग।” 
झाजउँइँले बैरु त्होंसि खबै नोआए च्हमैं शेम, हाम नेरो येपेत ग। हाम कनानए आबा मुँल। 
नोआए च्हमैं चु सौंलो मुँल। चुमैंउँइँलेन् ताँन् पृथ्‍बी प्लिंयाँइ। 
म्रोंर के लबै नोआइ अँगुरए धुँमैं रुँइँइ। 
तिगें नोआ अँगुरए प्हाइ म्हेरसि क्लुँनन् ह्रोंसए तम्बु न्होंर रोरिल। 
कनानए आबा हामइ ह्रोंसए आबा क्लुँनन् रोरिब् म्रोंइ। धै बैरु त्होंसि ह्रोंसए आघेंमैं ङ्हिंने था पिंइ। 
झाइले शेम नेरो येपेतइ क्वें घ्रि किंसि चमैं ङ्हिंइ काँदार थेंइ। धै लिग्याँइ सर्दिदै ह्‍यासि चमैंइ आबाए फिर हुमिंइ। चमैंए लि लिग्याँइ तोबइले चमैंइ खेंमैंए आबा क्लुँनन् मुँबाआम्रों। 
नोआ प्हाए न्हरुउँइँले छोरबै लिउँइँ चए च्ह च्योंबइ लबै के था योंइ। 
झाइले चइ बिइ, “कनानइ सराप योंरिगे। च ह्रोंसए आघेंमैंए केब्छैंमैंए केब्छैं तब्मुँ।” 
चइ शेमए ल्हागिर बिइ, “शेमइ म्हाँदिबै याहवेह थेब तरिगे! कनान शेमए केब्छैं तरिगे। 
परमेश्‍वरजी येपेतए क्ल्ह्‍यो-न्हें ल्हें लमिंरिगे! धै च शेमने क्ह्रिसि बालुन् टिरिगे! कनान बिस्याँ शेमए केब्छैं तरिगे।” 
नाँ बाडि तबै लिउँइँ नोआ सोंब्‍ब्रासे ङ्‍हच्यु बर्ष समा सोइ। 
झाइले नोआ कुब्‍ब्रासे ङ्‍हच्यु बर्ष तसि सियाइ। 
