﻿યોહાન.
4.
ઈસુ યોહાના કોઅતા વોદારે શિષ્ય બોનાડીન ચ્યાહાન બાપતિસ્મા દેહે. ઈ પોરૂષી લોકહાન ખોબાર ઓઈ ગીયહી, એહેકેન જોવે પ્રભુ ઈસુલ ખોબાર પોડ્યા. 
ઈસુ પોતે નાંય બાકી ચ્યા શિષ્ય બાપતિસ્મા દેતા આતા. 
તોવે તો યહૂદીયા ભાગ છોડીન, પાછે પોતાના શિષ્યહાઆરે પાછો ગાલીલ ભાગા એછે જાતો રિયો. 
એને ચ્યાલ સમરૂન ભાગામાય રોઇન જાઅના જરુરી આતા. 
યાહાટી તો સમરૂન ભાગામાઅને સુખાર ગાવામાય યેનો, જીં ચ્ચા જાગા પાહે હેય જ્યાલ યાકૂબાય ચ્યા પોહો યોસેફાલ દેનલો આતો. 
એને યાકૂબાય ખોદ્યેલ તી વેએય બી તાંજ આતી, એને ઈસુ વાટે ચાલતા-ચાલતા થાકી ગીયેલ તોવે તો વેઅયે વોય જાયન બોઠો, એને ઈ વાત બોપાર સમયે જાયી. 
ચ્યે સમયે યોક સમરૂન ભાગામાય રોનારી યોક થેએ પાઆઈ બોઅરા યેની ઈસુવે ચ્યેલ આખ્યાં, “માન પાઆઈ પાજ.” 
ચ્યે સમાયે ચ્યા શિષ્ય ગાવામાય ખાઅના વેચાતાં લાં ગીઅલા આતા. 
તોવે ચ્ચે સમરૂની થેઅયે ચ્યાલ આખ્યાં, “તું યોક યહૂદી હેય, એને આંય સમરૂની થેએ હેત્યાંવ, તે તું માપાયને પીયાંહાટી કાહા પાઆઈ માગતોહો?” કાહાકા યહૂદી લોક સમરૂની લોકહાઆરે કોઅહોજ વ્યવહાર નાંય રાખેત. 
ઈસુવે ચ્યેલ જાવાબ દેનો, “તું નાંય જાંએ કા પોરમેહેર તુલ કાય દાં માગહે, એને તું નાંય જાંએ કા કું તોવોય પાઆય માગહે. જોવે તું જાઅતી, તે તું માવોઅને ચ્યાલ માગતી એને આંય તુલ પાઆય દેતો જીં જીવન દેહે.” 
ચ્યે થેએયેય ચ્યાલ આખ્યાં, “ઓ માલિક, તોપાય પાઆઈ બોઅના હાટી કાય સાદાન નાંય હેય, એને વેએય બોજ ઉંડી હેય, તે તુયેપાય પાઆઈ કેછને યેના જીં જીવન દેહે? 
કાય તું આમહે વડીલ યાકૂબા કોઅતો મોઠો હેય, ચ્યેજ આમહાન ઈ વેએય દેનહી, એને ચ્યે પોતે એને ચ્યા પાહાહાય એને ડોબહાય પિદાં?” 
ઈસુવે ચ્યેલ જાવાબ દેયન આખ્યાં, “જીં માઅહું યા પાંઅયામાંઅને પિયે, તો પાછો પિહો ઓરી. 
બાકી આંય જીં પાઆય દિહી, તાંમાઅને જીં માઅહું પીયી, તો કાદે દિહે પિહો નાંય ઓરી, બાકી જીં પાઆઈ આંય દિહી, તો ચ્યામાય યોક ઝરો બોની જાય, જીં ચ્યાલ અનંતજીવન દેઅરી.” 
ઈ વોનાયને ચ્ચે થેઅયે ચ્યાલ આખ્યાં, “ઓ માલિક, માન પીહી નાંય લાગે એને નાંય પાઆઈ બોઅરાહાટી ઓલે દુઉ યા પોડે યાહાટી તી પાઆઈ માન દે.” 
ઈસુવે ચ્યેલ આખ્યાં, “જો, તો માટડાલ હાદી લેય યે.” 
થેએયે જવાબ દેનો, “આંય વોગાર માટડા હેય” ઈસુય ચ્યેલ આખ્યાં, “તુયે હાચ્ચાં આખ્યાં, ‘આંય વોગાર માટડા હેય.’ 
કાહાકા તુયે પાચ માટડાહાન રાખ્યા, એને આમી હેય, તોબી તો માટડો નાંય, ઈ તુયે હાચ્ચાં આખ્યાં.” 
થેએયેય ઈસુલ આખ્યાં, “ઓ માલિક, આંય જાંઆઈ ગિઇ તું ભવિષ્યવક્તા હેતો. 
આમહે આગલ્યા ડાયહાય યાજ ડોગાવોય ભક્તિ કોઅયી, એને તુમા યહૂદી લોક આખતાહા કા, યેરૂસાલેમ શેહેરુજ તો જાગો હેય જાં ભક્તિ કોઅરા જોજે.” 
ઈસુય ચ્યેલ આખ્યાં, “ઓ બાઈ, તું મા વાતવોય બોરહો કોઓ કા એહેકેન સમય યેય રોયહો કા તુમા યા ડોગાવોય એને યેરૂસાલેમ શેહેરામાયબી પોરમેહેર આબહા ભક્તિ નાંય કોઇ હોકહા. 
તુમા સમરૂની લોક જ્યાલ નાંય વોળખે ચ્યા ભક્તિ કોઅતેહે, એને આમા યહૂદી લોક જ્યાલ જાંઅજેહે, ચ્યા ભક્તિ કોઅતેહે, કાહાકા તારણ યહૂદીયાહા માઅને હેય. 
બાકી તો સમય યેય રિયહો, બાકી યીજ ગીયહો, જોવે હાચ્ચાં ભક્ત પોરમેહેર આબા ભક્તિ આત્માથી એને હાચ્ચાયેથી કોઅરી, કાહાકા પિતા ચ્યાહાટી ઓહોડાજ ભક્તિ કોઅનારાહાન હોદહે. 
પોરમેહેર આત્મા હેય, યાહાટી જરુરી હેય કા ચ્યા ભક્તિ કોઅનારે આત્મા એને હાચ્ચાયેથી ભક્તિ કોએ.” 
થેઅયેય ઈસુલ આખ્યાં, “આંય જાઅત્યાહાવ કા મસીહ જો ખ્રિસ્ત આખાયેહે, યેનારો હેય, જોવે તો યી, તો આમહાન બોદ્યો વાતો આખી દી.” 
ઈસુવે ચ્યેલ આખ્યાં, “આંય જો તોઆરે બોલી રિયહો તોજ હેતાંવ.” 
ઓલહામાય ચ્યા શિષ્ય યેય ગીયા, એને ચ્યા નોવાય પામા લાગ્યા કા તો થેએયે આરે બોલહે, બાકી કાદે નાંય પુછ્યાં, કા “તુલ કાય જોજે?” કા “કાયલા તું ચ્યે આરે બોલતો આતો?” 
તોવે તી થેએ વેંડલા તાંજ છોડીન ગાવામાય ગિઇ, એને લોકહાન આખા લાગી. 
“ઈહીં યા, માયે કોઅલા બોદા કાય આખી દેના, ચ્યા માઅહાલ એઆ, કાય ઓજ તો ખ્રિસ્ત નાંય હેય?” 
તોવે ચ્યે ગાવામાઅને નિંગીન ઈસુલ એઅરા ચ્યાપાય યેતે લાગ્યેં. 
ઓલહામાય ઈસુ શિષ્ય ચ્યાલ વિનાંતી કોઅરા લાગ્યા, “ઓ ગુરુજી, વાયજ ખાય લે.” 
બાકી ઈસુય ચ્યાહાન આખ્યાં, “માયેપાંય ઓહડા ખાઅના હેય, જ્યાલ તુમા નાંય જાંએત.” 
શિષ્ય ચ્યાહામાય આખતા લાગ્યા કા, “કાય કાદો ચ્યાહાટી ખાઅના લેય યેનલો હેય?” 
ઈસુવે ચ્યાહાન આખ્યાં, “મા ખાઅના પોરમેહેરા મોરજી પાલન કોઅના હેય જ્યેં માન દોવાડયો, એને ચ્યા કામાલ પુરાં કોઅના હેય, જીં માન હોપલા હેય. 
આજુ ચાર મોયના બાકી હેય, પાછે વાડણી યી, એહેકોય તુમા આખતાહા નાંય કા? એઆ, આંય તુમહાન આખતાહાવ, તુમહે ડોળા ઉઠાવીન રાનહાન એઆ, કા ચ્યે વાડણીહાટી પાકી ગીઅલે હેય. 
એને પેલ્લેથીજ વાડનારે કામ કોઇ રીઅલે હેય એને ચ્યાહા મજરી મેળવી રીઅલે હેય, એને ચ્યે યે હેય, ચ્યે ચ્યા લોકહાન બેગે કોઇ રીઅલે હેય જ્યેં અનંતજીવન મેળવી. 
કાહાકા ઈ વાત ઈહીં હાચ્ચી પોડહે કા, ‘યોક વોઅહે એને વાડહે બિજો.’ 
જ્યામાય તુમહાય મેહનાત નાંય કોઅયાહાં તી રાન માયે વાડાહાટી તુમહાન દોવાડયા. બીજહાંય મેહનાત કોઅલી હેય બાકી તુમા ચ્યા પાક યોખઠા કોઅહા.” 
માયે કોઅલા બોદા ચ્યાય માન આખ્યાં એહેકેન આખનારી થેઅયે વોનાયને ચ્યા ગાવા બોજ સમરૂની લોકહાય ઈસુવોય બોરહો કોઅયો. 
યાહાટી જોવે ચ્યા સમરૂનીયા ચ્યાપાય યેય પોઅચ્યા, તોવે ચ્યાહાય ચ્યાલ રાવ્યાં કોઅયા કા, “આમહે આરે ઈહીં રોજે” એને તો બેન દિહી તાં રિયો. 
એને આજુ બો બોદા માઅહાય ઈસુ સંદેશના લેદે ચ્યાવોય બોરહો કોઅયો. 
એને ચ્યાહાય થેએયેલ આખ્યાં, “આમી આમા તો આખલ્યા કોય નાંય બોરહો કોઅજે, કાહાકા આમા પોતે વોનાયા એને જાંઆઈ ગીયા કા ઓ હાચ્ચોજ દુનિયા તારણારો હેય.” 
પાછે તો બેન દિહી રોયન તાઅને આગલા ગાલીલ ભાગામાય ગીયો. 
કાહાકા ઈસુવે પોતેજ સાક્ષી દેનેલ કા ભવિષ્યવક્તાલ પોતા વોતનામાય કાદો નાંય આદર કોએ. 
જોવે તો ગાલીલ ભાગામાય યેય પોઅચ્યો તોવે ગાલીલ વિસ્તારા માઅહાય ચ્યા સ્વાગત કોઅયા, કાહાકા જોલે કામે ચ્યાય યેરૂસાલેમ શેહેરામાય પાસ્કા સણા દિહામાય કોઅલે તીં બોદા ચ્યાહાય એઅલા આતા, કાહાકા ચ્યાબી સણામાય ગીઅલા આતા. 
ઈસુ પાછો ગાલીલ ભાગા કાના ગાવામાય યેનો, જાં ચ્યે પાઅયાલ દારાખા રોહો બોનાવ્યેલ. કાપરનાહુમ ગાવામાય યોક રાજા આતો ચ્યા ચાકારા પોહો બિમાર આતો. 
જોવે તો ઈ વોનાયોકા ઈસુ યહૂદા વિસ્તાર માઅને ગાલીલ ભાગામાય યેય ગીયહો તોવે તો ચ્યાપાય ગીયો એને ચ્યાલ વિનાંતી કોઅયી કા, યેયન મા પાહાલ હારો કોઓ, કાહાકા તો મોરાં તિયારી હેય. 
ઈસુવે ચ્યાલ આખ્યાં, “જાવ લોગુ તુમા ચમત્કાર એને ચિન્હ નાંય એઅહા તાંવ લોગુ તુમા બોરહો નાંય કોઅહા.” 
રાજા ચાકારે ચ્યાલ આખ્યાં, “ઓ પ્રભુ, મા પોહો મોઓઈ જાય, ચ્યા પેલ્લા ચાલ.” 
ઈસુ ચ્યાલ આખહે, “જો, તો પોહો જીવતો રોય” તો માટડો ઈસુવા વાત માની ગીયો એને જાતો રિયો. 
તો આજુ વાટેમાય આતો તાંઉ ચ્યા ચાકાર ચ્યાલ મિળ્યાં ચ્યાહાય ચ્યાલ ખોબાર દેની કા, “તો પોહો જીવતો હેય.” 
ચ્યે ચ્યાહાન પુછ્યાં, “કોઅહે સમયે તો હારો ઓઅરા લાગ્યો?” ચ્યાહાય ચ્યાલ આખ્યાં, “કાલે બોપરેહે યોક વાગે જોરાં ઉતી ગીયા.” 
તોવે આબહો જાંઆઈ ગીયો કા ચ્યેજ સમાયે ઈસુવે ચ્યાલ આખલા, “તો પોહો જીવતો રોય” તોવે તો એને ચ્યા ગોઆવાળહાય બોદહાય ઈસુવોય બોરહો કોઅયો. 
ઈસુવા ઈ બિજા ચિન્હ ચમત્કારા કામ આતા, જોવે તો યહૂદા વિસ્તારામાઅને ગાલીલ ભાગામાય પાછો યેનો. 
