﻿લુક.
18.
ઈસુય ચ્યા શિષ્યહાન આખ્યાં, યા બારામાય કાયામ પ્રાર્થના કોઅરા જોજે, એને ઈંમાત નાંય છોડા જોજે, ઈ વાત ચ્યાહાન હિકાડાંહાટી ઈસુવે ઓહડો દાખલો આખ્યો. 
યોક શેહેરામાય યોક ન્યાય કોઅનારો રા આતો, તો પોરમેહેરા દાક નાંય રાખે, એને કાદા માઅહા પારવા બી નાંય રાખતો આતો. 
ચ્યા શેહેરામાય યોક વિધવા બાય રોતી આતી, જીં ચ્યાપાય યેયન આખતી આતી, મા ન્યાય કોઇન માન મા દુશ્માનાહા પાયને બોચાવ. 
ચ્યાય બોજ દિહી લોગુ તે નાંય માન્યો બાકી પાછે વિચાર કોઅહે આંય પોરમેહેરા દાક બી નાંય રાખું એને કાદા માઅહા પારવા બી નાંય રાખું. 
તેરુંબી ઈ વિધવા બાય માન હેરાન કોઅહે, યાહાટી યે બાયે માન ન્યાય કોઅરા પોડી, કાહાકા એહેકોય નાંય બોના જોજે કા ગેડી-ગેડી યેયન સેલ્લે તી માન બોજ હેરાન કોઇ દેય. 
પાછે પ્રભુ ઈસુવે આખ્યાં, યા અન્યાયી ન્યાય કોઅનારાય જીં આખ્યાં, ચ્યા બારામાય દિયાન દેયન વિચાર કોઆ. 
પોરમેહેરાય ચ્યા નિવાડલા લોકહાહાટી જ્યા દિહીન-રાત ચ્યા હોમ્મે વિનાંતી કોઅયી, પોરમેહેર ચ્યાહા મોદાત કોઅરાહાટી વાઆ નાંય લાવી. 
આંય તુમહાન આખહુ, તો તારાત ચ્યાહા ન્યાય કોઅરી, બાકી જોવે આંય, માઅહા પોહો પાછો યીહીં, તોવે માન દોરતીવોય માયેવોય બોરહો કોઅનારા કોલાં લોક મિળી? 
એને ઈસુવે ચ્યા લોકહાન જ્યા પોતા બારામાય એહેકોય વિચાર કોઅતા કા, “આમા હારાં હેજે” એને બીજહાન નિચા ગોણુ આતા ચ્યાહાન ઓ દાખલો આખ્યો. 
“બેન માટડા દેવાળામાય પ્રાર્થના કોઅરાહાટી ગીયા; યોક પોરૂષી આતો એને યોક જકાતદાર આતો. 
પોરૂષી ઉબો રોઇન પોતે મોનામાય ઓહડી પ્રાર્થના કોઅયી કા, ઓ પોરમેહેર, આંય તો આભાર માનહું, કા આંય બિજા માઅહા હારકો લોબી, જુલમી, વ્યબિચારી નાંય હેય, એને યા કર લેનારા હારકો નાંય હેતાઉ. 
આઠવાડયામાય બેનદા ઉપહા કોઅતાહાંવ, એને મા બોદી આવાક માઅને દોસમો ભાગ આંય તુલ દેતહાવ. 
બાકી જકાતદાર દુઉ ઉબો રિયો, હોરગા એછે નોજાર ઉચી કોઅના બી ચ્યા ઈંમાત નાંય ચાલી, તો દુઃખને હાતે છાતી કુટીન આખા લાગ્યો, ઓ પોરમેહેર, આંય પાપી હેતાંવ, માયેવોય દયા કોઇન માન માફ કોઓ. 
આંય તુમહાન આખતાહાવ, તો પેલ્લો નાંય, બાકી જકાતદાર હેય પોરમેહેરા હામ્મે ન્યાયી બોનીન એલા ગોઓ ગીયો; કાહાકા જો માઅહું મોઠા બોના માગે, તો વાહનો બોની એને જીં માઅહું પોતાલ વાયહાના ગોણે, તો મોઠો બોની.” 
પાછે માઅહે પાહાહાન ઈસુપાય લેયા લાગ્યેં, યાહાટી કા તો ચ્યાહાવોય આથ થોવિન ચ્યાહાન બોરકાત દેય, બાકી શિષ્ય માઅહાન દોમકાડે. 
બાકી ઈસુવે ચ્યાહાન પાહાય હાદિન આખ્યાં, “પાહાહાન માયેપાંય યાં દા, ચ્યાહાન ઓટકાડાહા મા, કાહાકા ચ્યાજ લોક જ્યા યા પાહાહા હારકા બોરહા લાયકે હેય, પોરમેહેરા રાજ્યામાય ચ્યાજ રોય. 
આંય તુમહાન હાચ્ચાંજ આખતાહાવ કા, જ્યેં માઅહે પાહાહા હારકા પોરમેહેરાલ નાંય હોઅપે, ચ્યે પોરમેહેરા રાજ્યામાય ચ્યા માઅહે નાંય બોની.” 
યોક આગેવાનાય ચ્યાલ ઓહડો સાવાલ પૂછ્યો કા, “ઓ ગુરુ, કાય કામ કું કા પોરમેહેર માન અનંતજીવન દેય?” 
ઈસુવાય ચ્યાલ જોવાબ દેનો કા, “તો આખના મોતલાબ કાય હેય કા આંય હારો હેય? પોરમેહેરા સિવાય કાદોજ ઉત્તમ નાંય હેય. 
તું પોરમેહેરા આગના જાંઅતોહો, ખૂન નાંય કોઅના, વ્યબિચાર નાંય કોઅના, ચોરી નાંય કોઅના, જુઠી સાક્ષી નાંય દેઅના, કાદાલ દોગો નાંય દેયના, એને આપહે આયહે આબહા માન રાખના.” 
બાકી ચ્યે ઈસુલ એહેકોય આખ્યાં કા, “ઓ ગુરુ, યો બોદ્યો આગના આંય હાનેરેજ માનતો યેનહો”. 
ઈ વોનાયને ઈસુય ચ્યાલ આખ્યાં, “આજુ યોક વાત હેય જીં તુલ કોઅના જરુરી હેય, જો, જીં કાય તો હેય તીં બોદા વેચિન ગોર-ગોરીબાહાન દેય દે, જો એહેકોય કોઅહે, તે તોપાય હોરગામાય મિલકાત રોઅરી એને યેયન મા શિષ્ય બોની જો.” 
બાકી તો ઈ વોનાયો તોવે તો નિરાશ ઓઈ ગીયો, કાહાકા તો બોજ માલદાર આતો. 
ચ્યાલ નિરાશ દેખીન, ઈસુવે આખ્યાં, “માલદાર લોકહાન પોરમેહેરા રાજ્યામાય જાઅના બોજ કોઠાણ હેય. 
ઉટડાલ હુવ્યે નાકલામાંઅરે જાઅના કોઠાણ હેય, તેહેકોય માલદાર માઅહાલ પોરમેહેરા રાજ્યામાય જાઅના બોજ કોઠાણ હેય.” 
જ્યા ઈ વાત વોનાયા, ચ્યાહાય પુછ્યાં, “તે પાછે કાહાટી પોરમેહેરા રાજ્યામાય જાંહાટી તારણ ઓઈ જાઅના કેહેકેન સંભવ હેય?” 
ઈસુય ચ્યાહા એછે એઇન આખ્યાં, “ઈ માઅહાલ તે નાંય ઓઈ હોકે, બાકી પોરમેહેરાથી ઓઅઇ હોકી; કાહાકા પોરમેહેર બોદાંજ કોઅઇ હોકહે. 
પિત્તરે ચ્યાલ આખ્યાં, આમે કાય ઓઅરી? આમહાય તે તો શિષ્ય બોનાહાટી બોદાંજ છોડી દેનલા હેય.” 
ઈસુય શિષ્યહાન આખ્યાં, “તુમહાન આંય હાચ્ચાં આખતાહાવ, મા શિષ્ય બોનાહાટી એને પોરમેહેરા રાજ્યાહાટી, જ્યા કાદાંયબી ચ્યા ગુઉ છોડી દેનલા હેય, એને ચ્યા બાહા બોઅહી એને આયહો એને આબહો એને પાહાહાન કા ચ્યા ખેતાર છોડયા ઓરી. 
તો નોક્કીજ યે પેડીયેમાય સતાવણી આરે-આરે બોજ વસ્તુ મેળવી, એને યેનારા સોમાયામાય અનંતજીવન મેળવી.” 
તોવે ઈસુવે ચ્યા બાર શિષ્યહાન આરે લેઈને આખ્યાં, “આપા યેરૂસાલેમ શેહેરમાય જાજહે, માઅહા પોહા બારામાય ભવિષ્યવક્તાહાય જીં કાય આખ્યેલ, તીં પુરાં ઓઅરી. 
કાહાકા ચ્યા પારકા લોકહા આથામાય દોઆડી દેઅરી, ચ્યા લોક ચ્યા મશ્કરી કોઅરી, એને ચ્યા અપમાન કોઅરી, ત્યાઊપે થૂપી. 
ચ્યાલ ચોપકાહા માર ઠોકી, એને માઆઇ ટાકી એને તીજે દિહી તો મોઅલાહામાઅને પાછો જીવતો ઉઠી.” 
બાકી શિષ્યાહાન યે વાતો માઅને કોઅહીજ વાત હોમાજ નાંય પોડી એને ઈ વાત ચ્યાહા પાયને ડાકાય રોયી, એને જીં આખ્યાં તી ચ્યાહાન હોમાજ નાંય પોડ્યા. 
જોવે ઈસુ એને ચ્યા શિષ્ય એને લોકહા મોઠો ટોળો યેરીખો શેહેરા પાહી યેના, તોવે યોક આંદળો વાટે મેરે બોહીન બિખ માગ્યાં કોઅહે. 
ચ્યાહાન તાં લાગીન જાતો તો વોનાયો, તોવે ચ્યે પુછ્યાં કા, “ઈ કાય ઓઈ રીઅલા હેય?” 
લોકહાય ચ્યાલ આખ્યાં, ઈસુ જો નાજરેત ગાવા હેય, તો યે વાટે જાય રિઅલો હેય. 
તોવે ચ્યાય બોંબલીન આખ્યાં, “ઓ ઈસુ, દાઉદ રાજા કુળા પોહા, માયેવોય દયા કોઓ! 
જ્યા આગલા ચાલે ચ્યા ચ્યાલ દોમકાડા લાગ્યા એને ઠાવકાજ રો આખ્યાં, બાકી તો આજુ મોઠેરે બોંબાલતો લાગ્યો કા, ઓ ઈસુ, દાઉદ રાજા કુળા, માયેવોય દયા કોઓ.” 
એને ઈસુ ઉબો રિયો એને ચ્યાલ પાહી લીયા આખ્યાં, જોવે તો પાહી યેનો, તોવે ચ્યાલ ચ્યે પુછ્યાં, 
“તુલ કાય જોજે? તોહાટી આંય કાય કોઅઉ?” ચ્યે આખ્યાં, “પ્રભુ, આંય દેખતો ઓઉં.” 
તોવે ઈસુવે ચ્યાલ આખ્યાં, “તું માયેવોય બોરહો કોઅતોહો યાહાટી આંય તો બોચાવ કોઅતાહાંવ.” 
એને તારાતુજ તો દેખતો ઓઈ ગીયો, એને પોરમેહેરા સ્તુતિ કોઅતો લાગ્યો, એને વાટ દોઇન ચ્યા પાહલા ચાલા લાગ્યો, એને બોદા લોકહાય દેખીન પોરમેહેરા સ્તુતિ કોઅયી. 
