﻿માથ્થી.
20.
“હોરગા રાજ્ય યા દાખલા હારકા હેય, યોક દારાખાહા વાડયે માલિક હાકાળેહે નિંગ્યો, કા પોતાની દારાખાહા વાડયેમાય કામાવાળા માઅહાલ કામે લાવે. 
ચ્યાય કામાવાળાહાન દિનેરોજ યોક દીનાર ઠોરવી, એને ચ્યાહાન દારાખા વાડયેમાય કામ કોઅરા દોવાડયા. 
પાછે નવ વાગે ચ્યાય નિંગીન બિજા લોકહાન રીકામા ઉબા રોતા દેખ્યા, 
એને ચ્યાહાન વાડયે માલિકાય આખ્યાં, તુમા હોગા મા દારાખાહા વાડયેમાય જાયને કામ કોઆ, એને જીં કાય ઠીક હેય, તીં તુમહાન દિહી તોવે ચ્યાબી કામ કોઅરા ગીયા. 
પાછે ચ્યે લગભગ બોપરેહે એને ત્રણ વાગેબી નિંગીન તેહેંજ કોઅયા. 
આસરે પાચ વાગા પાછે વાડયે માલિક પાછો તાં ગીયો, એને બીજહાન પાછા ઉબલા દેખ્યા, એને ચ્યાહાન વાડયે માલિકાય આખ્યાં, તુમા કાહા રીકામાજ બોદો દિહી ઉમથાજ ઉબા રીયહા? ચ્યાહાય ચ્યાલ આખ્યાં, કાહાકા આમહાન કાદેંજ કામાવોય નાંય લાવ્યાહા. 
ચ્યાય ચ્યાહાન આખ્યાં” તુમાબી દારાખાહા વાડયેમાય જાં, એને કામ કોઆ. 
“વોખાતેહે દારાખાહા વાડયે માલિકાય પોતાના કારબાર્યાલ આખ્યાં, કામાવાળાહાન હાદિન જ્યા બોદહાથી છેલ્લે કામ કોઅરાહાટી યેનલા આતા, ચ્યાહાન પાહલા થી લેઈને પેલ્લા લોગુ ચ્યાહા મજરી દેય દે. 
જોવે ચ્યે યેને તોવે યોક પારગોજ દિહી રોય ગીઈલો, તોવે ચ્યાહાન યોક-યોક દીનાર એટલે પુરાં દિહા મજરી મિળી. 
જ્યેં પેલ્લે યેને ચ્યાહાન ઈ હોમજાયાકા, આમહાન વોદી મિળી, બાકી ચ્યાહાનબી યોક-યોક દીનાર એટલે પુરાં દિહા મજરી મિળી. 
જોવે મિળ્યો, તોવે ચ્યા વાડયે માલિકાલ ટુટરીન આખા લાગ્યા, 
‘ચ્યા પેલ્લાંહાય યોકુજ કલાક કામ કોઅયા, એને તુયે ચ્યાહાન આમહે બોરાબર કાંબારાં દેના જ્યાહાય દિહી બોઇન કામ કોઅયા તીડકો સહન કોઅયો?’ 
વાડયે માલિકાય ચ્યાહામાઅને યોકાલ જાવાબ દેનો, ‘ઓ હાંગાત્યા, તોઆરે આંય અન્યાય નાંય કોઅઇ રીયોહો, કાય પુરાં દિહા કામ કોઅરાહાટી તુયેજ યોક દીનાર બોલી નાંય કોઅયેલ? 
જીં તો કાંબારાં હેય, લેય લે એને જાતો રો, મા મોરજી હેય કા જોલાહાં તુલ દાંઉ તોલાહાંજ પાહાલાર્યાહાન બી દાવ. 
કાય ઈ ઠીક નાંય હેય કા મા પોયહા મા ઇચ્છા કોઅઇ ખોરચુ? કાય તું ભોલાં ઓરી ચ્યાલ તું તો ખારાબ નોજારે કોઅઇ એઅતહો? બાકી તુલ અદેખાય નાંય લાગા જોજે કાહાકા આંય બીજહાહાટી ઉદાર હેતાંવ?’ 
બાકી બોજ લોક જ્યેં આમી પેલ્લે હેતેં, ચ્યે પાછલા ઓઅરી એને જ્યેં આમી પાછલા હેય, ચ્યે પેલ્લે ઓઅરી.” 
ઈસુ યેરૂસાલેમ શેહેરમાય જાત્યે વોખાત ચ્યા બાર શિષ્યહાન એકાંતમાય લેય ગીયો, એને વાટેમાય ચ્યાહાન આખા લાગ્યો, 
“એઆ, આપા યેરૂસાલેમ શેહેરમાય જાતહા તાં, એને માન, માઅહા પોહાલ મુખ્ય યાજકાહા એને મૂસા નિયમ હિકાડનારા ગુરુ આથામાય દોઅવાય જાય, ચ્યા માન માઆઇ ટાકરી. 
એને ગેર યહૂદી લોકહા આથામાય હોઅપી દેઅરી, ચ્યા લોક માન ગાળી દી, મા ઉપે થૂપી, માન ચાપકાહાકોય માર ઠોકી, એને હુળીખાંબાવોય ચોડવી, એને તીજે દિહી પાછો જીવતો ઓઅઇ જાહીં.” 
તોવે જબદયા પાહા આયહયે આરે જાયને ઈસુવાપાય યેયન પાગે પોડયેં, એને ઈસુલ રાવ્યાં કોઅરા લાગી. 
ઈસુવે ચ્યેલ આખ્યાં, “તું કાય માગતીહી?” ચ્યેય ચ્યાલ આખ્યાં, “ઈ વચન દે કા મા યા બેન પાહા તો રાજ્યામાય યોક જાંઆ જમણે આથે એને યોક ડાબે આથે બોહે.” 
ઈસુવે ચ્યાહાન આખ્યાં, “તુમા ઈ નાંય જાંએ કા તુમા કાય માગતેહે? કાય તુમા બોગવાં હાટી તિયાર હેય, જેહેકોય આંય બોગાવનારો હેય, મોઅરાંહાટી જેહેકોય આંય મોઅહી?” ચ્યાહાય ઈસુલ આખ્યાં, “આમહે કોય ઓઅઇ હોકી.” 
ઈસુય ચ્યાહાન આખ્યાં, “જેહેકોય આંય બોગવીહીં, તેહેકોયજ તુમા બોગવાહા, તુમા મોઅઇ જાહા, જેહેકોય આંય મોઅઇ જાહીં, બાકી માન નોક્કી કોઅના ઓદિકાર નાંય હેય કા મા જમણે એને ડાબે આથે, કું તો માનાપાના જાગો મેળવી, પોરમેહેરાય ચ્યા જાગાલ તિયાર કોઅલા હેય, જ્યાહાન ચ્યાય નિવડયાહા ચ્યાહાહાટી.” 
ઈ વોનાઈન દોહો શિષ્ય યાકૂબ એને યોહાનાલ ખિજવાયા લાગ્યા. 
તોવે ઈસુય ચ્યાહાન પાહી હાદિન આખ્યાં કા, “તુમહાન ખોબાર હેય, કા જ્યા લોક યા દુનિયામાય જ્યા ઓદિકારી ગોણાતાહા, ચ્યે ચ્યાહા ઓદિકારા ઉપયોગ ચ્યાહા તાબામાઅને લોકહાઉપે ઓદિકાર ચાલાડાહાટી કોઅતાહા. 
બાકી તુમહામાય ઓહડા નાંય ઓરી, બાકી તુમહેમાય જો કાદો મોઠો બોના માગહે, તો તુમહે ચાકાર બોને, 
એને જો કાદો તુમહામાય મુખ્ય ઓરા માગે, તો તુમહે દાસ બોને. 
જેહેકોય કા આંય, માઅહા પોહો, બીજહા સેવા કોઅરાહાટી યા દુનિયામાય યેનો, યાહાટી નાંય યેનો કા બીજે મા સેવા કોએ, આંય ઘોણા લોકહાન ચ્યાહા પાપાહામાને છોડાવાહાટી પોતાનો જીવ દાં યેનો.” 
જોવે ચ્યા યેરીખો શેહેરામાઅને નિંગે તોવે, યોક મોઠો ટોળો ચ્યા પાહલા યાં લાગ્યો. 
એને બેન આંદળા, જ્યેં વાટયે મેરાવોય બોઠલા આતા, તો ચ્યા ઈ વાત વોનાયા કા ઈસુ ઇહિને જાય રિયહો, તોવે ચ્યા એહેકેન બોંબલીન આખા લાગ્યા કા, “ઓ પ્રભુ દાઉદ રાજા કુળા પોહા, આમહાવોય દયા કોઓ,” 
લોક ચ્યાહાલ દોમકાડા લાગ્યા એને ઠાવકાજ રા આખ્યાં, બાકી ચ્યા આજુ મોઠેરે બોંબાલતા લાગ્યા કા, “ઓ પ્રભુ, દાઉદ રાજા કુળા, આમહાવોય દયા કોઓ.” 
તોવે ઈસુ ઉબો રોઇન, ચ્યાહાન હાદિન આખ્યાં, તુમા કાય માગતાહા કા આંય તુમહેહાટી કાય કોઉ? 
ચ્યાહાય ચ્યાલ આખ્યાં, “ઓ પ્રભુ, ઈંજ કા આમા દેખતા ઓઅજે.” 
ઈસુવે ચ્યાહાવોય દયા કોઇન ચ્યાહા ડોળાહાન આથ લાવ્યાં, એને ચ્યા તારાતુજ દેખતા જાયા, એને ચ્યા પાહલા વાટ દોઇન ચાલા લાગ્યા. 
