﻿مَاتِيُ.
18.
اٜ نغٜلْ طٛنْ شَرٜلْ تٛکُّٻٜ يٜىٰسُ نغَرِ پَمِمٛ، مبِعِ، ‏«‏مٛيٜ ٻُرِ مَنْغُ فُو ندٜرْ لَامُ اَللَّه؟»‏ 
سٜيْ يٜىٰسُ نٛدِّ وٛنْغٜلْ سُکَيٜلْ ڤَمَرٜلْ دَرْنِنغٜلْ شَکَ مَٻّٜ، 
وِعِ، ‏«‏اٜ مِ وِعَعٛنْ غٛونغَ، تٛ نَاع اٛنْ لٜسْتِنْ کٛعٜ مٛوطٛنْ نغَرْتُطٛنْ بٛ سُکَحٛيْ، اٛنْ نَتَّتَا لَامُ اَللَّه کٛو سٜطَّ!‏ 
فُو لٜسْتِنْطٛ حٛورٜ مُوطُمْ بٛ سُکَيٜلْ ڤَمَرٜلْ نغٜعٜلْ، کَنْکٛ وٛنِ ٻُرْطٛ مَنْغُ ندٜرْ لَامُ اَللَّه؞ 
ندٜنْ فُو جَٻُطٛ سُکَيٜلْ ڤَمَرٜلْ بٛ نغٜعٜلْ ندٜرْ اِنْدٜ اَمْ جَٻِييَمْ؞ 
‏«‏اَمَّا فُو غَطُطٛ غٛعٛتٛ ندٜرْ سُکَاٻٜ ٻٜعٜ کٛولِيٻٜيَمْ وَطِ حَکّٜ، طُمْ ٻُرَنَيْمٛ اٛ حَٻَّنٜىٰ کَاپَ نَمٛلْ مَنْغَ اٜ دَاندٜ مَاکٛ طُمْ فَطَّمٛ ندٜرْ مبٜىٰلَ لُغُّنغَ؞ 
دُونِيَارُ وٛنِي نغَمْ اٜ وٛودِ کٛ فٛوطَتَ يِمْٻٜ نغَطَ حَکّٜ!‏ نغَمْ دٛولٜ کٛ فٛوطَتَ يِمْٻٜ نغَطَ حَکّٜ وَرَ، فُو اٜ نٛنْ فٛوطُطٛ غٛطّٛ وَطِ حَکّٜ وٛنِي؞ 
‏«‏تٛ جُنْغٛ مَاطَ کٛو کٛيْنغَلْ مَاطَ اٜ وَطُمَا نغَطَا حَکّٜ، تٛو، اِتُّنغٛ ڤَطَّانغٛ، کٛو اِتُّنغَلْ ڤَطَّانغَلْ؞ طُمْ ٻُرَنِيمَ نَتَّا وُرٛ اَللَّه اٜ جُنْغٛ وٛعٛتٛ کٛو کٛيْنغَلْ غٛعٛتَلْ دٛوْ طُمْ حُبٛمَا ندٜرْ حِيتٜ نغٜ ݧِفَتَا حَا اَبَدَا اٜ جُوطٜ طِطِ کٛو کٛيْطٜ طِطِ؞ 
تٛ بٛو حِتٜرٜ مَاطَ اٜ وَطُمَا نغَطَا حَکّٜ، اِتُّندٜ ڤَطَّاندٜ؞ طُمْ ٻُرَنِيمَ نَتَّا وُرٛ اَللَّه اٜ حِتٜرٜ غٛعٛ دٛوْ طُمْ حُبٛمَا ندٜرْ وُرٛ حِيتٜ اٜ غِتٜ طِطِ؞ 
‏«‏ڤَامٜىٰ، تٛع اٛنْ نجَوَنْ کٛو غٛعٛتٛ ندٜرْ سُکَحٛيْ ڤَمَرٛيْ کٛعٛيْ؞ نغَمْ اٜ مِ وِعَعٛنْ، مَلَاعِکَعٜنْ مَاکٛيْ تٛنْ دٛوْ کٛو ندٜيٜ اٜ ندَارَ يٜىٰسٛ ݧَاکٛ اَمْ مٛ دٛوْ؞ 
‏‏ندٜنْ ٻِي نٜطّٛ وَرٛيِي نغَمْ حِسْنَ کٛ مَجِّ؞‏ 
‏«‏تٛو، کٛ ݧُمٛتٛنْ؟ تٛ نٜطّٛ اٜ وٛودِ بَالِ 100، سٜيْ غٛعٛ ندٜرْ بَالِ طِنْ مَجِّ، نَاع اٛ اَلَيْ کٛرِيطِ لٜيْ حٛشّٜىٰرٜ، اٛ دِلَّ طَٻُّتُکِ مبَالَ مَجُّنغَ نغَنْ؟ 
اٜ مِ وِعَعٛنْ غٛونغَ، تٛ اٛ حٜٻْتٛيِينغَ، بٜلْطُمْ طُمْ اٛ نَنَتَ دٛوْ مَاغَ طُمْ ٻُرِي طُمْ بَالِ کٛرِيطِ طِنْ طِ مٜىٰطَايِ مَجُّکِ؞ 
نٛنْ ݧَاکٛ مٛوطٛنْ مٛ دٛوْ يِطَا کٛو غٛعٛتٛ ندٜرْ سُکَاٻٜ ڤَمَرْٻٜ ٻٜعٜ حَلْکَ؞ 
‏«‏تٛ بَنْدِرَاوٛ مَاطَ وَطَنِيمَ کٛ وٛوطَا، يَحُ مبِعَامٛ کٛ وٛوطَا طُمْ اٛ وَطَنْمَا، اَنْ اٜ مَاکٛ تَنْ؞ تٛ اٛ جَٻِي، اَ وَرْتِرِي سُمْڤٛ حَکُّندٜ مٛوطٛنْ وٛنْ طٛنْ؞ 
اَمَّا تٛ اٛ وَݧِي جَٻُکِ، سٜيْ فُطِّتَا شٛعّٛدٛطَا اٜ نٜطّٛ غٛعٛتٛ کٛو طِطٛ تٛ مَاکٛ، نغَمْ ‏‹‏دٛولٜ طُمْ حٜٻَ شٜيْدُعٜنْ طِطٛ کٛو تَتٛ کٛ طُمْ تَبِّتِنَ حَالَ؞›‏ 
تٛ بٛو اٛ وَݧِي کٛ ٻٜ مبِعِ کَمْٻٜ مَا، سٜيْ مبِعَاکَ کَوْتَلْ تٛکُّٻٜيَمْ؞ طٛنْمَا تٛ اٛ وَݧِي نَنْکِ کَوْتَلْ تٛکُّٻٜيَمْ، حٛشُّمٛ بٛ مٛ اَنْدَا اَللَّه کٛو غٛودُطٛ حَکّٜ غَݧُطٛ تُوبَ؞ 
‏«‏اٜ مِ وِعَعٛنْ غٛونغَ، فُو کٛ کَطُطٛنْ اٜ دُونِيَارُ، اَللَّه مٛ دٛوْ جَٻِ؞ طٛنْمَا فُو کٛ اَلُطٛنْ طُمْ وَطَ اٜ دُونِيَارُ، اَللَّه مٛ دٛوْ جَٻِ؞ 
‏«‏طٛنْمَا، اٜ مِ وِعَعٛنْ، تٛ يِمْٻٜ طِطٛ ندٜرْ مٛوطٛنْ کَوْتِي کٛعٜ تٛرَکٜ غٛطُّمْ اٜ دُونِيَارُ، ݧَاکٛ اَمْ مٛ دٛوْ وَطَنَيْٻٜطُمْ؞ 
نغَمْ تٛ يِمْٻٜ طِطٛ کٛو تَتٛ کَوْرِتِ ندٜرْ اِنْدٜ اَمْ، اٜ مِ وٛنْدِ اٜ مَٻّٜ؞»‏ 
سٜيْ بِيتُرُسْ ٻَدّٛيِي وِعِ يٜىٰسُ، ‏«‏مٛودِبّٛ، ندٜ نٛيٜ بَنْدِرَاوٛ اَمْ اٜ وَطَنَيَمْ کٛ وٛوطَا اٜ مِ يَافَنٛومٛ؟ ندٜ جٛوٜىٰطِطِ؟»‏ 
يٜىٰسُ نٛوتِي وِعِمٛ، ‏«‏نَاع ندٜ جٛوٜىٰطِطِ تَنْ، اَمَّا جٛوٜىٰطِطِ ندٜ شَڤَّنْطٜ جٛوٜىٰطِطِ؞ 
نغَمْ نٛنْ، طُمْ نَنْدِنَيْ لَامُ اَللَّه اٜ غٛطّٛ لَامِيطٛ غِطّٛ لِمَ جَوْدِ مُوطُمْ نغٛنْدِ جُنْغٛ کُوَنٛوٻٜمٛ؞ 
ندٜ اٛ فُطِّ لِمُکِندِ، سٜيْ طُمْ وَدَّنِمٛ غٛطّٛ مٛ اٛ تٛکَّتَ ݧَمَاندٜ شٜىٰدٜ طٜ اٛ وَاوَتَا يٛٻُکِ حَا کٜىٰرٛلْ جٛنْدٜ مَاکٛ اٜ دُونِيَارُ؞ 
ندٜ اٛ تَمڤِ يٛٻُکِ، سٜيْ لَامِيطٛ اٛنْ وَطِ طُمْ سٛورَمٛ اٜ دٜبّٛ مَاکٛ اٜ ٻِٻّٜ مَاکٛ اٜ کٛو طُمٜ کٛ اٛ وٛودِ نغَمْ طُمْ يٛٻَ شٜىٰدٜ طٜنْ؞ 
سٜيْ مَشُّطٛ اٛنْ دِشِّي يٜىٰسٛ مَاکٛ، تٛرِيمٛ، وِعِ، ‏‹‏وَطُ مُݧَلْ؞ مِ يٛٻٜتٜ کٛو طُمٜ؞›‏ 
سٜيْ لَامِيطٛ اٛنْ نَنِ جُرُمْطُمْ مَشُّطٛ اٛنْ يَافَنِيمٛ ݧَمَاندٜ ندٜنْ يٛوفِمٛ؞ 
‏«‏اَمَّا مَشُّطٛ اٛنْ اٜ وُرْتَاکِ مَاکٛ اٛ تَوِ غٛطّٛ مٛ اٛ حُودَتَ مٛ اٛ تٛکَّتَ ݧَمَاندٜ شٜىٰدٜ طٜ طُمْ يٛٻَتَ کُوٛووٛ تٛ نغٜسَ لٜبِّ جٛوِ؞ اٛ طٜطَّنِمٛ دَاندٜ، اٛ وِعِمٛ، ‏‹‏يٛٻَمْ کٛ تٛکَّيْمَامِ!‏›‏ 
سٜيْ مٛ اٛ حُودَتَ اٛنْ دِشِّ تٛرِيمٛ، وِعِ، ‏‹‏وَطَنَمْ مُݧَلْ مِ يٛٻٜتٜ؞›‏ 
اَمَّا اٛ وَݧِ، اٛ وَطِ طُمْ مَٻِّمٛ ندٜرْ سُودُ شُرَلْ سٜيْ ندٜ اٛ يٛٻِمٛ کٛ اٛ تٛکَّتَمٛ؞ 
ندٜ حِغٛوٻٜ کُوغَلْ مَاکٛ نغِعِ نٛنْ، ٻٜ نغَنِّ نَاع سٜطَّ؞ سٜيْ ٻٜ نجَحِ ٻٜ مبِعِکَ لَامِيطٛ اٛنْ فُو کٛ وَطِ؞ 
‏«‏سٜيْ لَامِيطٛ اٛنْ نٛدِّ مَشُّطٛ اٛنْ، وِعِمٛ، ‏‹‏اَنْ اَ مَشُّطٛ کَلُّطٛ!‏ مِ يَافَنَکٜمَ فُو ݧَمَاندٜ ندٜ تٛکَّيْمَامِ نغَمْ اَ تٛرَکٜيَمْ؞ 
تٛو، حَانَايِ نجُرْمِنَنَا مٛ کُودَتَا نٛنْ نٛ نجُرْمِنِرَنْمَامِ؟›‏ 
لَامِيطٛ اٛنْ نَنِ مٛنّٜرٜ نَاع سٜطَّ، اٛ وَطِ طُمْ نَنْغِمٛ طُمْ وَطَ کَ تٛرُّکِمٛ نَا اٛ يٛٻِي کٛو طُمٜ کٛ طُمْ تٛکَّتَمٛ؞ 
‏«‏نٛنْ ݧَاکٛ اَمْ مٛ دٛوْ وَطَنْتَ کٛو مٛيٜ مٛوطٛنْ مٛ يَافَنَاکِ بَنْدِرَاوٛ مُوطُمْ اٜ ٻٜرْندٜ غٛعٛ؞»‏ 
