﻿लूकाल.
20.
उंदि रोजु येसु लोकुल्‍कुंक गुळिते कराहसेके, बेसता कबुर वेहासेके मत्‍तोर. अस्‍के पेद्‍दा पेर्मालोर, दर्मसास्‍त्रम कराहना गुरुल्क, आनि यहुदि पेद्‍दाल्क येसुनगा वातुर. 
वासि, “निमे इव कबाह्‍क बद अदिकारमते कीसंतिन? इव कबाह्‍क कियालय नीकु अदिकारम बोर हीतोर? माक वेहा,” इंचि इत्‍तुर. 
अस्‍के येसु ओर्क इल्‍हा जवाब हीतोर, “ननागुडा मीकुन उंदि सवाल पूसकींतन, अय्ते वेहाट, 
योहानुंक बापतिस्मा हियाना अदिकारम बगाटाल दोर्कता? स्वर्गमताला हिलाकोंटे मनकालोराहेंदाल दोर्कतना?” इत्‍तोर. 
अस्‍के, ओर-ओरे इल्‍हा वळ्‍ककुत्‍तुर. “ओक्‍कला स्वर्गमताल दोर्कता इंचि मनम इनानय्ते, ‘मिमेट योहानुन बारि नम्मिर?’ इंचि इनानुर. 
ओक्‍कला मनम मनकालोराहेंदाल इनानय्ते, अंटोर लोकुल्‍क मनापोर्रो बंडां हुक्‍कानुर, बारित्‍ते योहानुन पेनदा कबुरतोर इंचि ओर नमतुर,” इत्‍तुर. 
अदुनहाटीं ओर, “ओन्क अदिकारम बगाटाल दोर्कतनो माक एर्का हिल्‍ले,” इंचि इत्‍तुर. 
“अल्हा अय्ते, इव कबाह्‍क बद अदिकारमते कीसंतनो, ननागुडा मीकु वेहोन,” इंचि येसु इत्‍तोर. 
पजा येसु लोकुल्‍कुंक ई वेसुडि वेहालय दल्‍गतोर. “वरोर मनकल उंदि अंगुर तोटा कीतोर. पजा वेरेतोर्क बटाइक हीसि वेल्‍लेन रोजकुनाहाटीं वेरे देसेम होत्‍तोर. 
पजा बस्के अय्ते अंगुर पंडिं कोय्याना वेला वाता, अस्‍के ओरागटाल पंडिना तूस एतालय ओना वरोर दासुन बटाइतोरहेके लोहतोर. गानि बटाइतोर आ दासुन पीसि पक्‍का तंचि उत्‍ता कय्‍के वापस लोहतुर. 
अस्‍के मालक इंकावरोन दासुन बटाइतोरहेके लोहतोर. आ बटाइतोर ओनगुडा पीसि तंचि कदर हिलाकोंटा कीसि उत्‍ता कय्‍के वापस लोहतुर. 
पजा मालक मूडोव दासुन लोहतोर. ओनगुडा बटाइतोर नोप्‍पिं आयनाल तंचि तोटाता पलाते दोब्बिसीतुर. 
पजा तोटाता मालक, ‘नना बतल कीकन?’ इंचि विचारम कीतोर. ‘सरे, इंदके नावा पावरमगल्‍ला मर्रिन लोहंतन, अस्‍के ओन हूळिसन्‍ना कदर हिय्युरा?’ इनकुंचि ओना मर्रिन ओरहेके लोहतोर. 
गानि बटाइतोर ओर वायानद हूळसि, ‘ईर अय्ते वारसदार आंदुर, दट ओन मनम हव्ककोम, अस्‍के ओना जाय्‍दाद मनाक आया पर्रंता,’ इंचि वरोंक-वरोर इत्‍तुर. 
पजा ओर अगा वातस्के, ओन तोटाता पलाते ओसि हव्कतुर. “इंदके अंगुर तोटाता मालक वासि ओर्कुन बतल कियानुर? 
ओर वासि आ बटाइतोर्कुन हव्‍किसि अद तोटातुन वेरेतोर्क बटाइक हिय्यानुर,” इत्‍तोर. अद पोल्‍ले केंजसि, “अल्हा जर्गाकोंटा पेन आपिकांटी,” इंचि अगा मत्‍तोर इत्‍तुर. 
अस्‍के ओरहेके हूळसि येसु ओर्कुन इल्‍हा इत्‍तोर. “बद बंडातुन अय्ते मिस्‍त्रिल्‍क कबळ्‍क ओज्‍जो इंचि हय्‍सा हिल्‍लुर, अदे बंडा सेंकु मूलाता पुनादि बंडा आता. इल्‍हा पेनदा पोल्‍लें रासि मंतां, इवुना अर्तम बतल आंदु? 
बोर अय्ते इद बंडापोर्रो अर्रंतुर, ओर तुकडां-तुकडां आयनुर, गानि अद बंडा बोरपोर्रो अय्ते अर्रंता, ओर पिच्‍चि-पिच्‍चि आयानुर,” इंचि इत्‍तोर. 
येसु वेहता पोल्‍लें केंजसि, दर्मसास्‍त्रम कराहना गुरुल्क आनि पेद्‍दा पेर्मालोर्क, “ईर मनाकुने इंचंतोर,” इंचि एरपाट कीतुर. अदे वेलाते ओन दोर्का पियालय हूळतुर गानि लोकुल्‍कुन हूळसि वेरियतुर. 
अस्‍के ओर, येसु बतलन्‍ना तप्पु वळ्कते ओन पीसि रोम सरकारता राज्यपालनगा ओकोम इंचि, ओनपोर्रो नदर इरतुर. इच्‍चुर्कुन नीतिमंतुल्‍कुनालेसीं मंचि ओना आयडां गुंजालय येसुनगा लोहतुर. 
आ आयडां गुंजानोर येसुनगा वासि इल्‍हा इत्‍तुर. “गुरु, निमे सत्‍तेम वळ्‍कानोन, निजम करहानोन आंदिन, बोने सिन्‍ना-पेद्‍दा हूळिन. पेनदा हर्दा बारेमते सत्‍तेमते कराहंतिन इंचि माक एरपाटे मंता. 
अय्ते नियम परकारम, कैसर राजांक मोमोट कर दोहमळ न्‍यायमेना, आयोना?” इत्‍तुर. 
येसु ओरा पिलान एरपाट कीतोर. 
कीसि, “नाक उंदि एंडि बंडि हुप्‍सट, दानपोर्रो बोना पोटुवा आनि पोरोल मंता,” इंचि इत्‍तोर. अस्‍के “कैसर राजानद,” इंचि ओर इत्‍तुर. 
अस्‍के, “कैसरुंक दोहना कर कैसरुंक दोहाटु, पेनदुक हियानव पेनदुक हीम्टु,” इंचि येसु इत्‍तोर. 
इल्‍हा लोकुल्‍कुना मुन्‍ने येसुन ओना पोल्‍लेने ओर पिय्या पर्राहिल्‍लुर. गानि ओना पोल्‍लें केंजसि इचंत्रम आसि चुपचाप आतुर. 
पजा इच्‍चुर सदुकि इनना लोकुल्‍क येसुनगा वातुर. मनकल हासि मर्रा जीवाते तेदोर इंचि ईर नम्मंतुर. 
वासि इल्‍हा सवाल पूसकीतुर. “गुरु, मूसाना नियम परकारम, वरोर मनकल पिलाल्क आयाका मुन्‍नेने हायानय्ते, ओना मुत्‍तोनतोनि ओना तम्मुर मरमिं आसि, हातोना वंसम बेर्सागोटालय पिलाल्कुन कना परांतोर, इंचि मंता. 
अय्ते, एडुर दादाल-तम्मुह्‍क मत्‍तुर. ओरा लोप्पोटाल पेद्‍दोड मरमिं आतोर, गानि पिलाल्क आयाका मुन्‍नेन ओर हातोर. 
हातस्के ओना पज्‍जोटोर दान मरमिं आतोर, ओरगुडा पिलाल्क आयाका मुन्‍नेन हातोर. 
ओना पज्जोटोरगुडा दान मरमिं आसि पिलाल्क आयाका मुन्‍नेन हातोर. इल्‍हा एडुरगुडा दानतोनि मरमिं आसि, पिलाल्क आयाका मुन्‍नेन हातुर. 
पजा आ मुरतळगुडा हाता. 
अय्ते, हातोर अंटोर मर्रा जीवाते तेदतस्‍के, आ एडुर लोप्पोटाल अद बोना मुत्‍तो आयार? बारित्‍ते ओर एडुरगुडा दान मरमिं आसि मत्‍तुर,” इत्‍तुर. 
अस्‍के येसु इल्‍हा वेहतोर, “ई दुनियाता लोकुल्‍कुने मरमिं आयमळ, मरमिं कीसि हियमळ जर्गंता. 
गानि बोर अय्ते हामुरताल मर्रा जीवाते तेदनलायक मनंतुर आनि मर्रा जीवाते तेदमळतुन दोर्किच्‍कुंतुर, ओर वायाना कालमते बस्‍केने मरमिं आयुर, मरमिं कीसिगुडा हिय्युर. 
ओर पेनदा दूतनलेसीं मनांतुर, बस्‍केने हायुर. ओर हामुरताल मर्रा जीवाते तेदताहाटीं, ओर पेनदा पिलाल्क आयानुर. 
पोत्‍तना पोदाता बारेमते मूसाल बतल रासतोर मिमेट हदवा हिल्‍लिरा? अब्राहाम, इसाक, याकोब ईर वेल्‍लेन मुन्‍ने हासोत्‍तुर. अयना मूसाल पेनदुन अब्राहाम, इसाक, याकोब मोळ्‍काना पेन इंचि इत्‍तोर. पेन हातोरद आयो गानि जीवाते मनानोरद आंद इंचि मनाकु एरपाट मंता. अद पेनदुन एरपाट कियानोरा अंटोरा जीवां पिसंतां. इल्‍हा हातोरगुडा जीवा अर्रंतुर इंचि मूसाल हुपिस्तोर.” इंचि येसु इत्‍तोर. 
येसु वेहता पोल्‍लेतुन केंजसि, “गुरु! निमे बेस वेहतिन,” इंचि इच्‍चुर दर्मसास्‍त्रम कराहना गुरुल्क इत्‍तुर. 
पजा येसुन सवाल पूसकियालय बोर्के हिम्मत आयाहिल्‍ले. 
पजा येसु ओर्कुन इल्‍हा इत्‍तोर. “किरिस्‍तु दाविदना मर्रि आंदुर इंचि दर्मसास्‍त्रम कराहना गुरुल्क बल्हा इना परांतुर? 
कुद्‍दु दाविदे ओना बजन संहिता पुस्तकमते इल्‍हा रासतोर. ‘सामि, नावा सामिन इत्‍तोर, बदवेरदाका अय्ते नीवा पगातोर्कुन, नीवा काल्कुनगा तर्रोन, अदवेरदाका नावा तिना बाजुंक उद्‍दिसि मन, इत्‍तोर.’ 
इल्‍हा दाविद ओन, ‘सामि’ इंचि इत्‍तोर. अय्ते ओर दाविदना मर्रि बल्हा आया परांतोर?” 
अंटोर लोकुल्‍क ओना पोल्‍लेतुन केंजसेके मननेंके, येसु ओना सिस्युल्कुन इल्‍हा इत्‍तोर, 
“दर्मसास्‍त्रम कराहना गुरुल्कुनाल उसारते मंटु. पोर्रोटाल हिळुदाका पोळ्‍गु अंगिं केर्सि तिरियमळ, हाटुमकुने जोहार वेहागोटकुनमळ ओर्क बेस अनपिच्‍चंता. अल्‍हेने दर्मसास्‍त्रम कराहना लोह्कुने, कुळ्‍पुकुने पेद्‍दाल्‍क उद्‍दाना जेगाते उदमळ इत्‍ते ओर्क वेल्‍ले इस्‍टम. 
ईर मुंडामोस्ता मुर्ताह्‍कुन मुळहंतुर, लोकुल्‍कुंक हुप्‍सालय वेल्‍लेनजेम पारतना कींतुर. गानि ईर्क मात्रम पेन अंटोर्कन्‍ना एक्‍को सिक्‍सा हियार,” इंचि इत्‍तोर. 
