﻿लूकाल.
16.
पजा येसु सिस्‍युल्‍कुंकगुडा वेहालय दल्‍गुतोर: “वरोर सिरमंत मनकल मत्‍तोर. ओनगा वरोर दिवांजि मत्‍तोर. सिरमंत मनकानगा बोरो लोकुल्‍क वासि, ‘नीवा दिवांजि नीवा दनमतुन नासडेम कीसंतोर,’ इंचि वेहातुर. 
अस्‍के सिरमंत मनकल दिवांजिन केय्‍सि, ‘नीवा बारेमते इल्‍हा बारि केंजसेक मंतन? इंदके नीकुन दिवांजि कबळते ईरा पर्रोन, निमे इच्‍चुं रोजुक कीता कबाटद पूरा इसाब हीम,’ इत्‍तोर. 
इत्‍ता पजा आ दिवांजि, ‘इंदके नना बतल कीकन? नावा मालक अय्ते नाकुन कबळ पोर्रोटाल तेंडसंतोर. इंदके नहगा कास्‍तकरि कबळ कियानच्‍चो बलम हिल्‍ले आनि बिच्‍चम तल्कालय नाकु सिग्गु वांता,’ इंचि विचारम कियालय दल्‍गतोर. 
‘नाकुन दिवांजिता कबाटाल तेंडिना गानि लोकुल्‍क ओरा लोह्कुने केयमळ गावाले इत्‍ते नना बतल कियगोमो अद नाकु तेळियता,’ इंचि इनकुत्‍तोर. 
इनकुंचि सिरमंत मनकंक बोर अय्ते बाकि मत्‍तुर, ओर्कुन वरोन-वरोन केयतोर, केय्‍सि वरोन पूसकीतोर, ‘निमे मालकुंक बच्‍चोन बाकि मंतिन?’ 
‘नालुं वेय्‍कु लीटर्क जय्‍तुन निय बाकि मंतन,’ इंचि इत्‍तोर. इत्‍तस्के दिवांजि ओन, ‘इद पीम नीवा काता बुक आनि बिराना दीन रोंड वेय्‍कु लीटर्क रासा,’ इंचि इत्‍तोर. 
मर्रा इंकावरोन, ‘निमे बच्‍चोन बाकि मंतिन?’ इत्‍तोर. ओर, ‘नूर गिद्‍दें गोह्कु हियना मंतन,’ इंचि इत्‍तोर. इत्‍तस्के ओन इंका, ‘इद पीम नीवा काता बुक! इवने एनबै गिद्‍दें रासा,’ इंचि इत्‍तोर. 
“पजा सेड्‍डा कबाह्‍क कियाना दिवांजि तेल्‍विते कीता कबाह्‍कुन आ सिरमंत मनकल हूळसि, ‘निमे उसार मंतिन’ इंचि ओन इत्‍तोर. इल्हेने पेनदा लोकुल्‍कुंकन्‍ना एक्‍को, पेनदुन एरपाट किय्युवा दुनियाता लोकुल्‍क वरोंक-वरोर हियमळ-एतमळते वेल्‍ले तेल्‍विते मनांतुर. 
नना वेहानद बतल इत्‍ते, इद दुनियाते मिमेट संपलिच्‍ता दनमतुन कर्च कीसि, दंटातोर्कुन दोर्किचकुंटु, बारित्‍ते अद दनम बस्के अय्ते मारंता अस्‍के, बस्‍केळ्‍क मनना लोह्कुने मीक जेगा दोर्कंता. 
“सिन्‍ना पोल्‍लेतेगुडा बोर अय्ते विस्वासमलायक मंतोर ओर पेद्‍दा पोल्‍लेतेगुडा विस्वासमलायक मंतोर. अल्‍हेने बोर अय्ते सिन्‍ना पोल्‍लेतेगुडा विस्वासमलायक हिल्‍लोर ओर पेद्‍दा पोल्‍लेतेगुडा विस्वासमलायक हिल्‍लोर. 
अदुनहाटीं ओक्‍कला मिमेट दुनियाते संपलिच्‍ता दनमतगा विस्वासमलायक हिलाकोंटे, पेन दाना राज्येमता निजम दनमतुन मीवा कय्‍दे बल्हा हिय्यार? 
मनद आयवा दनमता बारेमते मिमेट विस्वासमलायक हिलाकोंटे, बद दनमतुन अय्ते पेन मीक हींतन इंचंता, अद मीक बल्हा दोर्कार? 
“वरोर जीतागाल इव्वुर मालकुल्कुनगा सेवा किया पर्रोर. अल्हा सेवा कीते वरोन बेस पावरम कींतोर, इंकावरोन हयसोर, हिलाकोंटे वरोना पोल्‍ले केंजंतोर, इंकावरोना पोल्‍ले बारे केंजोर. अल्‍हेने मिमेट पेनदुन आनि दनमतुन उंदे मल्का सेवा किया पर्रिर,” इंचि वेहतोर. 
येसु इव पोल्‍लें वेहनेंके, अगा परिसिल्क मत्‍तुर. ओर कोत्‍ताना पोर्रो बागा जीवा कियुंदुर. अदुनहाटीं येसुना पोल्‍लें केंजसि ओन कारेड्‍डाल्‍क कीतुर. 
पजा येसु ओर्कुन, “मिमेट लोकुल्‍कुना मुन्‍ने, ‘मोमोट नीतिमंतुल्‍कुम’ इंतिर, गानि पेन मीवा मनसुन एरपाट कींता. बव पोल्‍लें अय्ते मनकना विचारमते कदरतव मंतां, अव पोल्‍लेन पेन बिल्कुल हय्‍सो.” 
“बापतिस्मा हिय्यना योहान वायानादाका, लोकुल्‍क मूसाना नियमकु आनि पेनदा कबुरतोरा रासता पोल्‍लेन परकारम ताकुंदुर. दाना पजा, पेनदा राज्येमता बारेमते बेसता कबुर लोकुल्‍कुंक वेहमळ जर्गसेक मंता. वेल्‍लेटुर लोकुल्‍क पेनदा राज्येमते जबरदस्‍तिते होळियसेक मंतुर. 
ओक्‍कला बूमि, मब्बु नासडेम आसि होना पर्रंता गानि दर्मसास्‍त्रमते रासतद उंदि सिन्‍ना पोल्‍लेगुडा नासडेम आयो.” 
“बोरे आयिर, मुन्‍नेटा मुत्‍तोन होळसि, इंकुंदानतोनि मरमिं आयानय्ते, ओर बोगमतनम कींतोर. अल्‍हेने बोरे आयिर, मुय्दोन होळसीता मुर्ताटुन मरमिं आयानय्ते, ओरगुडा बोगमतनम कींतोर.” 
इंकुंदि पोल्‍ले केंजाट, वरोर सिरमंत मनकल मत्‍तोर. ओर, एक्‍को दराता नेडि पंडिना रंगुना मलमल कपडिं केर्सि रोज सुकमते, आनंदमते मनुंदुर. 
गानि वरोर लाजर इनानोर गरिब मनकल मत्‍तोर. ओनकु मेंदुलंता पुनकु आसि मत्‍तां. ओन रोज सिरमंत मनकना गलमातगा बोरो तच्‍चि, होळसि होनुंदुर. 
सिरमंत मनकल तिननेंके हिळु अरतव मेत्‍कुल्क तिंचि पीर निहंतन इंचि अगा हूळसेक मनुंदुर. इंका ओना मेंदुल्ता पुनकुन नय्‍कु वासि नाकुंदुं. 
उंदि रोज बतल आता इत्‍ते, आ गरिब मनकल हासोत्‍तोर. अस्‍के पेनदा दूतां वासि ओना जीवातुन स्वर्गमते पीसि ओसि, अब्राहामुना पक्‍काते इरतां. कोन्‍नि रोजकुना पजा सिरमंत मनकल इंका हातोर. ओन बोंदा दोसतुर. 
सिरमंत मनकना जीवा नरकमते तकलिपने तनलाळसेक मननेंके वेल्‍ले लक्‍कुने ओनकु अब्राहाम दिसतोर. ओना पक्‍काते लाजर मत्‍तोर. 
अस्‍के ओर अब्राहामुन जोरसे केय्‍सि, “मावा एनकटा मातिर दादा, नावापोर्रो दया कीसि लाजरुन नावाहेके लोहचीम. नना तडमिते तनलाळसेक मंतन. ओर वासि ओना वेल्‍दुन एते मुळाहचि नावा नाल्केतुन सल्‍लागा कियिरकांटी,” इंचि इत्‍तोर. 
अस्‍के अब्राहाम ओन, “हूळा पेडा, निमे मति कीम, निमे पिस्सि मननेंके नीकु बतल गावाले मत्‍ता अव अन्‍नि दोर्कतां, गानि लाजरुंक मात्रम अव अन्‍नि सुकाल्क दोर्का हिल्‍लें. इंदके इगे ईनकु बतल तकलिप हिल्‍ले गानि निमे मात्रम तडमिते तनलाळसेक मंतिन. 
मर्रा उंदि पोल्‍ले बतल इत्‍ते, मीवा-मावा नड्‍डुम उंदि पेद्‍दा लोंद्का मंता. अदुनहाटीं मावाहेंदाल मीहेके बोरन्‍ना वाकोम इत्‍ते वाया परुर, मिहगटाल बोरन्‍ना मावाहेके वाकोम इनना गानि वाया परुर, इंचि इत्‍तोर. 
अस्‍के आ सिरमंत मनकल, ‘अल्हा अय्ते मातिर दादा, नना नीकु विनंति कींतन, लाजरुन नावा बाना लोन लोहचीम. 
बारित्‍ते नाक हेय्युर तादह्क-तम्मुह्‍क मंतुर. ईर होंचि इव पोल्‍लें ओर्क वेहते, ओर इसोंटा तकलिपना जेगाताल तप्‍पानुर,’ इंचि इत्‍तोर. 
इत्‍तस्के अब्राहाम, ‘ओरगा मूसाल रासता नियमकु, पेनदा कबुरतोर रासता पुस्तकाल्क मंतां. अवुन हद्‍विसि, अल्हे केंजिर, अल्हे ताकिर,’ इत्‍तोर. 
अस्‍के सिरमंत मनकल, ‘अल्हा आयो अब्राहाम दादा, हातोरा लोप्पोटाल बोरन्‍ना होंचि ओर्क वेहते, ओर पापाल्कुनाल मनसु मार्सकुंतुर,’ इंचि इत्‍तोर. 
अस्‍के अब्राहाम, मूसाल रासता नियमकु, पेनदा कबुरतोर रासता पोल्‍लेन बोर अय्ते केंजुर, ओर्कु वेहालय हाता मनकल जीवा अरसि होंचि वेहाना गानि ओर केंजुर,” इंचि ओन इत्‍तोर. 
