﻿लूकाल.
14.
उंदि नोमकेम रोजुननाड येसु परिसि अदिकारिल्कुनाल वरोर अदिकारिना लोन गाटो तिनालय होत्‍तोर. अगा मत्‍तोर अंटोर लोकुल्‍क येसुन बदन्‍ना पोल्‍लेते दोर्का पियालय ओनहेके बेस हूळसेक मत्‍तुर. 
अगा येसुना मुन्‍ने वरोर काल्क-कय्‍क तोयाना बिमार मत्‍ता मनकल मत्‍तोर. 
अस्‍के येसु, “नोमकेम रोजुननाड बिमार मत्‍तोर्कुन बेस कियमळ दर्मसास्‍त्रम परकारम बेसा, बेस आयोना?” इंचि मूसाना नियम बेस तेळियतोर्कुन आनि परिसिल्कुन पूसकीतोर. 
गानि ओर बतले वळकाकोंटा चुपचाप मत्‍तुर. पजा येसु आ तोयसि मत्‍ता मनकनपोर्रो कय ताससि ओन बेस कीसि, अगटाल होना वेहतोर. 
पजा, “मिहागटाल बोनादन्‍ना गाडदि आयि कोंदा आयि नोमकेम रोजुने कुहिते अरते, अदे रोजुने दान बिराना कुहिताल तेंडिरा?” इंचि येसु ओर्कुन पूसकीतोर. 
अयना ओर मात्रम येसुंक जवाब हिया पराहिल्‍लुर. 
पजा अगा बोजनमहाटीं वाता मनकालोर्कु, पेद्‍दा मनकालोर उद्‍दाना जेगां पहकिसि उद्‍दालय हूळुंदुर. अदुन हूळसि येसु ओर्कु इल्‍हा वेहतोर. 
“बोरन्‍ना मीकुन मरमिने गाटो तिनालय केयतस्‍के मिमेट होंचि पेद्‍दा मनकालोर उद्‍दना जेगाते उदमट. बारित्‍ते मीकुन बोर मनकल अय्ते केयतोरो ओर मीकन्‍ना एक्‍को कदर मत्‍ता मनकनगुडा केय्‍सि मनानुर. 
पजा मीकुन इव्वुर्कुन केयता आ मनकल मिहगा वासि, ‘निमे उद्‍दिसि मनना जेगाते ईन उद्‍दाहीम’ इंचि मीकुन अगटाल तेहानुर. अस्‍के मीवद सिग्गु होंचि अंटोरा मुन्‍ने सिन्‍नाल्क उद्‍दाना जेगाते होंचि हिळु उद्‍दा पींता. 
अदुनहाटीं बोरन्‍ना मीकुन गाटो तिनालय केयंतोर अस्‍के मिमेट होंचि, सिन्‍नाल्क उद्‍दाना जेगाते हिळु उद्‍दिसि मंटु. बस्के अय्ते मीकुन केयता मनकल वासि मीकुन, ‘दादा, इगेटाल तेदसि आ बेसता जेगाते होंचि उद्‍दा,’ इंचि वेहनुर अस्‍के मीवातोनि कलियसि गाटो तिनना अंटोर हेडमितोरा मुन्‍ने मीकु बेस कदर दोर्कार. 
बारित्‍ते, बोर अय्ते ओनद ओरे ‘नना पेद्‍दोन’ इंचि वेहकुंतोर, ओन पेन सिन्‍ना किय्‍यार आनि बोर अय्ते ‘नना सिन्‍नोन’ इंचि वेहकुंतोर, ओन पेन पेद्‍दा किय्‍यार.” 
पजा येसुन बोर अय्ते केयतोरो आ मनकंकगुडा येसु उंदि पोल्‍ले वेहतोर. “निमे नर्का-पिय्यल बस्के बोजनम हिय्‍यिना आ बोजनमते नीवा दंटागाह्कुन, नीवा दादल-तम्मुह्‍कुन, जीवातोर-हेडमितोर्कुन, मीवा पक्‍का लोह्कुना सिरमंत लोकुल्‍कुन केयुमा. ओर्कुन केयते, निमे ओर्कुन केयताप ओरगुडा नीकुन केयांतुर, इल्‍हा नीवा बाकि तीरंता. 
ओर्कुन केयनदानकन्‍ना निमे गरिबोर्कुन, गुड्‍डोर्क-गूनोर्कुन, ताका परवोर्कुन केया. 
अस्‍के नीवा बाकि तीरसालय ओर नीकु बतल हिया पर्रुर. गानि पेनदा नदरते नीतिमंतुल्क मत्‍तोर हासि मर्रा जीवाते तेदतस्‍के पेनदाहेंदाल नीकु नीवा इनाम तप्‍पाकोंटा दोर्कंता.” 
येसु इत्‍ता आ पोल्‍लेतुन केंजसि, उद्‍दिसि गाटो तिनानोराव्टेटाल वरोर मनकल येसुन, “पेनदा राज्येमते उद्‍दिसि बोजनम कियना मनकल आसिर्वाद दोर्कुतोर आंद,” इंचि इत्‍तोर. 
अस्‍के येसु वेसुडिते इल्‍हा वळकालय दल्‍गतोर. वरोर मनकल पेद्‍दा कुळ्‍पु इर्सि आ कुळ्‍पुंकु वेल्‍लेन मंदितुन केयतोर. 
कुळ्‍पु तयार आतस्के, अन्‍नि तयारिं आतां, बोर्कुन अय्ते केयतोम आ मनकालोर्कुन केय्‍सि तराहोंटु, इंचि आ मालक ओना दासुन लोहतोर. 
गानि ओर अंटोर इल्‍हा विनंति कियालय दल्‍गतुर. मोदाला कलियतोर, नना उंदि पूना पोलम अस्तन, नाकु दान हूळापींता, निमे बतल इनिना बेसे, नना वाया पर्रोन, नाकुन मापि कीम इत्‍तोर. 
इंकावरोर, नना हेय्युं जोडिं कोंदां अस्तन, अव बल्हा कबळ कींतंगों नाकु अवुन हूळापींता. नाकुन मापि कीम, नना वाया पर्रोन, इत्‍तोर. 
मर्रा इंकावरोर, नना इंदकेन मरमिं आतन, नना वाया पर्रोन, इत्‍तोर. 
अस्‍के आ दासुड मल्सि वासि जर्गुतद अंता ओना मालकुंक वेहतोर. अस्‍के मालकुंक इरगा होंग वाता. पजा ओर ओना दासुंक इल्‍हा वेहतोर. निमे बिराना सहरता हर्कुन पीसि, मूला-मूलाक होंचि गरिबोर्कुन, गुड्‍डोर-गूनोर्कुन, कुंटोर्कुन इगे केयकुंचि वा, इत्‍तोर. 
अस्‍के दासुड मालक वेहतापे कीतोर. पजा मर्रा मल्सि वासि मालकुंक इल्‍हा वेहतोर. मालक, निमे वेहतापे नना होंचि केय्‍सि तत्‍तन. अय्नागानि इंका वेल्‍लेन जेगा मिगिल्सि मंता, इत्‍तोर. 
अस्‍के मालक दासुंक इल्‍हा वेहतोर. “निमे रोडकुन पीसि, हर्कुन पीसि होंचि लोकुल्‍कुन बतिमलाडसि पीसि वा. नावा लोन पुरागा निंडिसि मनगोम अचोने. 
नना मीकु निजम वेहचंतन, नना मुन्‍ने केय्‍सि मत्‍ता वरोर मनकलगुडा नना हीता बोजनमता रुसि हूळा परुर, इंचि इत्‍तोर.” 
येसुनतोनि वेल्‍लेन मंदि लोकुल्‍क ताकसि वासेके मत्‍तुर. अस्‍के येसु ओराहेके तिरियसि इल्‍हा वळकालय दल्‍गतोर: “नहगा वांतन इंचि इनकुत्‍तोर बोरन्‍ना आयिर, ओर ओना यावन-बाबान, मुत्‍तो-पिलाल्कुन, तम्मुर-तादन, अक्‍कल-हेलाह्कुन, इंका ओना जीवातुन एक्‍को पावरम कीते, ओर नावा सिस्युड आया परोर. 
अचोने आयका बोर अय्ते ओना सतता क्रुस पीसि नावा पज्जो वायोन इंतोर, ओरगुडा नावा सिस्युड आया परोर.” 
“मीवाव्टेटाल बोरन्‍ना आयिर, उंदि एत्‍तुंक एत्‍तु मिद्‍दे दोहंतन इनकुत्‍ते, ओर मोदाला आरामते उद्‍दिसि इद मिद्‍देतुन दोहालय बच्‍चोन वेल्‍ले कर्च वायार? इंका बतल-बतल अय्ते गावालेनो, अव अन्‍नि मंतंगां मरि हिल्‍लेंगां? इवुना बारेमते विचारम किय्योरा? कींतोर. 
ओक्‍कला अल्हा कियाकोंटे ओर पायवा अय्ते दोहंतोर गानि मिद्‍देता कबळ मात्रम पुरागा किया परोर. असोंटस्के अदुन हूळतोर अंटोर ओन कारेड्‍डाल्‍क कीसेके, अद हुळट रो! ई मनकल मिद्‍दे दोहालय अय्ते सुरुव कीतोर गानि पुरागा दोहा पराहिल्‍लोर, इंचि इंतुर.” 
“हिलाकोंटे, ‘नना पदि वेय्‍कुना सिपाइल्कुन पीसि इरवै वेय्‍कुना मंदि सिपाइल्कुन गेल्सा परांतना?’ इंचि गिच्‍चचोगुडा विचारम कियाकोंटा लडाइ कियालय दांतोर! असंटोर बोरन्‍ना राजाल मंतोरा? 
ओक्‍कला अल्हा कीते आ राजाल बोनतोनि अय्ते लडाइ कियानद मंता, ओना सिपाइल्क लक्‍कु मननेंके इच्‍चुर विस्वासमता सिपाइल्कुन एदुर लोहचि सांति-समादानम कियना विचारम कींतोर. 
इल्हेने मीवाव्टेटाल बोरन्‍ना आयिर, मिहगा मत्‍तव अन्‍नि आस्‍ति-पास्तिन होळसोन इंतोर, ओर नावा सिस्युड आया परोर.” 
“होव्वोर बेसे मनंता गानि होव्वोर, होव्वोर रुसि वायाकोंटे, अव्टे मर्रा बल्हा होव्वोर रुसि तरा परांतोम? 
असंटा होव्वोर तोळिते कल्‍पालयगुडा ओज्‍जो, एरवुहाटींगुडा ओज्‍जो. अद सिराप पलाते पोहचियालये ओज्जंता. बोर्कु केंजालय केव्क मंतां ओर केंजट.” 
