﻿मरकुस.
2.
कोन्‍नि रोजकु आतारित्‍ते येसु कपर्नाहुम सहरते मल्सि वातोर, ओर लोन मंतोर इंचि लोकुल्‍कुंक तेळियसि होत्‍ता. 
अस्‍के लोतागा इच्‍चोर वेल्‍ले लोकुल्‍क जमा आतुर गदा, गल्‍माते नित्‍तालय जेगागुडा मनाहिल्‍ले. येसु ओर्कु पेनदा पोल्‍लें कराहतोर. 
अद वेलाते नालुर मनकालोर वरोर लकवा बिमारतोन पीसि येसुनगा वातुर. 
गानि वेल्‍ले गर्दि मत्‍ताहाटीं ओर येसुनगा ओया पराहिल्‍लुर. अय्ते ओर लोतपोर्रो कटुल पियानच्‍चो बोंगा कीसि लकवा बिमारतोन येसुनगा रेहतुर. 
येसु ओरा विस्वासमतुन हूळसि, आ लकवा बिमारतोन, “कोको, नीवा पापाल्क मापि आतां,” इंचि इत्‍तोर. 
अस्‍के अगा उद्‍दिसि मत्‍तोरा लोप्पोटाल इच्‍चुर दर्मसास्‍त्रम कराहना गुरुल्क, “ईर इल्‍हा बारि वळ्कसंतोर? ईर पेनदा अपमानम कींतोर. पेन तप्‍पा इंका बोरे पापाल्कुन मापि किया पर्रुर,” इंचि ओर-ओरे मनसुने विचारम कियालय दल्‍गतुर. 
ओर-ओरे विचारम कियानद येसु ओना मनसुने बिराना एरपाट कीसि, “मी मनसुने मिमेट इसोंटा विचारम बारि कींतिर? 
बद अल्कगा मंता? लकवा बिमारतोन, ‘नीवा पापाल्क मापि आतां इंचि इनमळा हिलाकोंटे, नीवा कटुल तेहकुंचि ताका’ इनमळ?” इंचि पूसकीतोर. 
पजा, “गानि मनकना रूपमते पुटतोन नाकु, ई बूमिपोर्रोटा पापाल्क मापि कियाना अदिकारम मंता इंचि मीक तेळियोना?” इंचि इत्‍तोर. पजा आ लकवा बिमारतोन, 
“नना नीकु वेहासेके, तेदसि नीवा कटुल तेहकुंचि लोन होन,” इंचि इत्‍तोर. 
इत्‍ता इनुडे ओर तेदसि कटुल पीसि अंटोर मुन्‍नेटाल पेय्सि होत्‍तोर. अदुन हूळसि अंटोर इचंत्रम आतुर. “इल्‍हा मोमोट बस्‍केने हूळा हिल्‍लोम” इंचि पेनदा स्‍तुति कियालय दल्‍गतुर. 
येसु मर्रा उंदि मल्का समुद्रम ओड्‍डुंक होत्‍तोर. वेल्‍लेटुर लोकुल्‍क ओनगा वातुर अस्‍के येसु ओर्कु पेनदा पोल्‍लें कराहलय दल्‍गतोर. 
कराहमळ आतस्के अगटाल होननेंके अल्‍पिना मर्रि लेवि, कर वसुल कियना नाकातगा उद्‍दिसि मत्‍तद हूळतोर. हूळसि ओन, “नावा पज्जो वा,” इंचि इत्‍तस्के ओर तेदसि ओना पज्जो होत्‍तोर. 
पजा येसु लेविना लोन गाटो तिंचेके मननेंके वेल्‍लेटुर कर वसुल कियानोर आनि पापि लोकुल्‍क वासि येसु आनि ओना सिस्युल्कुनतोनि गाटो तिनालय उदतुर. ओरव्टे वेल्‍लेटुर येसुन विस्वासम कीतोर मत्‍तुर. 
कर वसुल कियानोरतोनि आनि पापि लोकुल्‍कुनतोनि येसु गाटो तिनानद परिसिल्क आनि दर्मसास्‍त्रम कराहना गुरुल्क हूळतुर. हूळसि, “कर वसुल कियानोरतोनि आनि पापि लोकुल्‍कुनतोनि येसु गाटो बारि तिंतोर?” इंचि ओर येसुना सिस्युल्कुन पूसकीतुर. 
अद केंजसि येसु ओर्कुन इल्‍हा इत्‍तोर, “बिमार हिल्‍वोर्कुंक डाक्‍टरना अव्‍सरम मन्‍नो गानि बिमार मत्‍तोर्कुंक डाक्‍टरना अव्‍सरम मनंता. नना नीतिमंतुल्‍कुन केयालय आयो गानि पापि लोकुल्‍कुन केयालय वातन,” इंचि इत्‍तोर. 
बापतिस्मा हियना योहानुना सिस्युल्क आनि परिसिल्क ओक्‍कापोद्‍दु मनुंदुर. अय्ते इच्‍चुर लोकुल्‍क वासि, “योहानुना सिस्युल्क आनि परिसिल्क ओक्‍कापोद्‍दु मनंतुर. गानि नीवा सिस्युल्कु मन्‍नुर. अल्हा बारि?” इंचि येसुन पूसकीतुर. 
अस्‍के येसु ओर्क इल्‍हा वेहतोर, “मरमिन पेडल मरमिं वाता हेडमितोरतोनि मननेंके ओर्कु ओक्‍कापोद्‍दुना अव्‍सरम मनंतना? मन्‍नो. बदवेरादाका मरमिन पेडल ओरतोनि मनंतोर अदवेरदाका ओर ओक्‍कापोद्‍दु मन्‍नुर. 
गानि मरमिन पेडल ओरागटाल लक्‍कु आयाना रोजकु वायनुं, अस्‍के ओर ओक्‍कापोद्‍दु मनानुर.” 
“बोरे आयिर पडना कप्‍पिड हर्ते, दानकु पूना कप्‍पिडता गंडा अंटा वाट्‍सि कुट्‍टोर. ओक्‍कला ओर अल्हा कियानय्ते अंटा वाटता पूना कप्‍पिडता गंडा इगका होंचि पळाना कप्‍पिडतुन इंकिच्‍चो हरहंता. 
अल्‍हेने पूना अंगुर पानकमतुन पळाना तोलपुर्काते बोरे दोस्सुर, अल्हा दोसते अद अंगुर पानकम, पळाना तोलपुर्कातुन हराह्‍चि पोंगिस दांता. आनि तोलपुर्कागुडा नासडेम आंता. अदुनहाटीं पूना अंगुर पानकम, पूना तोलपुर्कातेन दोसंतुर,” इंचि येसु इत्‍तोर. 
उंदि नोमकेम रोजुने येसु आनि सिस्युल्क पोलाल्‍कुनाल होंचेके मत्‍तुर, होननेंके ओना सिस्युल्क हेनकु नल्‍सि तिंचेक मत्‍तुर. 
परिसिल्क अदुन हूळसि, “बद कबळ अय्ते नोमकेम रोजुने कियमळ नियम परकारम ओज्‍जोनो, अदे कबळ नीवा सिस्युल्क बारि कीसंतुर?” इंचि येसुन इत्‍तुर. 
अस्‍के येसु ओर्कुन, “दाविदुंक आनि ओना दंटातोर्कुंक कर्वेस्‍तस्‍के ओर बतल कीतोर मिमेट हदवा हिल्‍लिरा? 
अबियातार इनानोर पेद्‍दा पेर्मल मननेंके दाविद पेनदा लोते होळियसि पेनदुक मोळ्कता हारिन तित्‍तोर, ओना दंटातोर्कुंकगुडा हीतोर. अव हारिं तिनमळ इत्‍ते दर्मसास्‍त्रम परकारम विरोदमते मत्‍ता. अव हारिं सिराप पेर्मालोर्क तप्‍पा इंका बोरे तिना पर्रुर,” इंचि ओर्कुन इत्‍तोर. 
मर्रा ओरतोनि, “नोमकेम रोजु मनकनाहाटीं कीसि मंता, मनकल नोमकेम रोजुनाहाटीं आयो. 
अदुनहाटीं मनकना रूपमते पुटतोन नना, नोमकेमता रोजुना मालकगुडा आंदुन,” इंचि येसु इत्‍तोर. 
