﻿मत्‍तयाल.
22.
येसु मरुंदि मल्का, लोकुल्‍कुंक वेसुडि वेहासेक इल्‍हा वळकालय दल्‍गतोर. 
स्वर्ग राज्येम वरोर राजानलेसीं मंता. ओर ओना मर्रिना मरमिंकु उंदि कुळ्‍पु इरतोर. 
आ कुळ्‍पुंकु बोर्कुन अय्ते केय्‍सि मत्‍तोरो, ओर्कुन केय्‍सि तायालय, ओना दासुल्‍कुन लोहतोर. गानि ओर वायोम इंचि इत्‍तुर. 
वायोम इंचि इत्‍तारित्‍ते, मर्रा इच्‍चुर दासुल्‍कुन राजाल इल्‍हा वेहट इंचि लोहतोर, “हुळाट, मीहाटीं नना कुळ्‍पु इरतन, बल्सता कुर्रा आनि कोंदा कोयतन, कुसिरगुडा वेसि तयार मंता. अदुनहाटीं मिमेट गाटो तिनालय ताकट इंचि इंटु,” इत्‍तोर. 
राजाल वेहिनागानि, राजाना पोल्‍लेता कदर कियाकोंटा, इच्‍चुर ओरा पोलाल्‍कुनहेके होत्‍तुर, इच्‍चुर बारे ओरा कबळ दंदानहेके होत्‍तुर. इच्‍चुर बारे राजाना दासुल्‍कुन पीसि तंचि हव्‍किसि पोहतुर. 
अस्‍के राजांक इरगा होंग वाता. पजा राजाल ओना सिपाइल्कुन लोहचि, ओना दासुल्‍कुन हव्कतोर्कु हव्‍किसि ओरा सहरकु तडमि दोस्‍सा वेहतोर. 
पजा राजाल ओना दासुल्‍कुंक इल्‍हा वेहतोर. “मरमिना कुळ्‍पु तयार मंता. गानि केयता मनकालोर बेसटुर आयुर. 
अदुनहाटीं मिमेट हर्कुन पीसि, गल्‍लीं, बजारकुन पीसि होंचि दोर्कुतोर अंटोर्कुन गाटो तिनालय केय्‍सि तटु,” इंचि इत्‍तोर. 
अस्‍के दासुल्क, हर्कु, गल्‍लीं पीसि होंचि बेसतोर, सेड्‍डोर अंटोर्कुन जमा कीसि तत्‍तुर. अस्‍के मरमिना लोते हेडमितुर निंडिस होत्‍तुर. 
अस्‍के वाता हेडमितोर्कुन राजाल हूळतस्‍के, मरमिन लोप्पो मरमिन लायक बेसता कपडिं केरुवा वरोर मनकल ओन्क दिसतोर. 
अस्‍के राजाल ओन, “निमे मरमिन लोप्पो बेसता कपडिं केरुवा, मरमिना मंडाता हिळु बल्हा वातिन?” इंचि ओन पूसकीतोर गानि आ मनकल बतले वळका हिल्‍लोर. 
अस्‍के राजाल ओना जीतागाह्कुन केय्‍सि, “ईना कय्‍क-काल्क दोहचि, पलाते हीकटते पोहचीम्ट. अगा मनानोर अळसेके, वरगेयसेके, पल्कु कोर्कसेक मनांतुर,” इंचि इत्‍तोर. 
पजा, “केयतोर वेल्‍लेटुरे मंतुर. गानि पेर्कुत्‍तोरु मात्रम इच्‍चुरे मंतुर,” इंचि येसु वेसुड वेहामळ आपतोर. 
पजा परिसिल्क अगटाल पेय्सि उंदगा जमा आसि, येसुन बल्हा किसन्‍ना ओर वळकाना पोल्‍लेतेन ओना तप्पु दोर्का पियाना इंचि उपायम कियालय दल्‍गुतुर. 
परिसिल्क येसुन पसांचना उपायाल्‍क कीसि, ओरा इच्‍चुर सिस्युल्कुन हेरोद राजाना मनकालोरतोनि ओनाहेके लोहचीतुर. ओर येसुनगा होंचि इल्‍हा इत्‍तुर. “गुरु, निमे निजम वळ्‍कानोन, पेनदा हर्दा बारेमते सत्‍तेमते करहानोन आंदिन इंचि माक एरपाट मंता. बोर बतल इनिनागानि दाना पिकिरगुडा किय्‍यिन, निमे लोकुल्‍कुना मोकम हूळसि वळ्किन, इदिंका माकु एरके. 
अय्ते माकु वेहा. नियम परकारम, कैसर राजांक कर दोहमळ न्‍यायमेना आयोना? नीवा विचारमते बतल मंता?” इत्‍तुर. 
ओरा कोंटे उपायाल्‍क येसुंक मुन्‍नेटाले एर्का मत्‍ताहाटीं ओर ओर्कुन इल्‍हा इत्‍तोर. “ए डोंगिरिटा, बारि नावा पट्‍टु हूळांतिर? 
मिमेट कर दोहना कोत्‍ता नाकु हुप्‍सट,” इत्‍तोर. अस्‍के आ लोकुल्‍क ओन्क उंदि एंडि बंडि हुपिस्तुर. 
हुपिस्तस्के, “इद एंडि बंडिपोर्रो बोना पोटुवा आनि पोरोल मंता?” इंचि येसु ओर्कुन पूसकीतस्‍के, 
“कैसर राजानद,” इंचि ओर इत्‍तुर. पजा येसु ओर्कु वेहतोर. “बद कैसर राजानद मंता, अद कैसर राजांक हीम्टु, बद अय्ते पेनदाद मंता, अद पेनदुक हीम्टु.” इत्‍तोर. 
येसुना पोल्‍लें केंजसि, ओर्कु इचंत्रम आता. पजा ओर अगटाल होत्‍तुर. 
अदे रोजु इच्‍चुर सदुकिर येसुनगा वातुर (ईर हासि मर्रा जीवाते तेदमळतुन ईर नम्मुर.) 
वासि इल्‍हा सवाल पूसकीतुर, “गुरु, मूसाना नियम परकारम, वरोर मनकल पिलाल्क आयाका मुन्‍नेन हायानय्ते ओना मुत्‍तोनतोनि ओना तम्मुर मरमिं आसि, हातोना वंसम बेर्सागोटालय पिलाल्कुन कना परांतोर. 
अय्ते महगा एडुर दादाल-तम्मुह्‍क मत्‍तुर. पेद्‍दा दादाना मरमिं आतां गानि पिलाल्क आयाका मुन्‍नेन ओर हातोर. पजा ओना मुत्‍तोन ओना तम्मुर मरमिं आतोर. 
आ तम्मुरगुडा पिलाल्क आयाका मुन्‍नेन हातोर. पजा ओना पज्‍जोटोर दान मरमिं आतोर ओरगुडा हातोर. इल्‍हा एडुरगुडा दानतोनि मरमिं आसि पिलाल्क आयाका मुन्‍नेन हातुर. 
अंटोर हाता पजा, आ मुरतळगुडा हाता. 
अय्ते हातोर अंटोर मर्रा जीवाते तेदतस्‍के, आ एडुर लोप्पोटाल अद बोना मुत्‍तो आयार? बारित्‍ते, ओर एडुरगुडा दान मरमिं आसि मत्‍तुर,” इत्‍तुर. 
अस्‍के येसु ओर्क इल्‍हा जवाब हीतोर. “मिमेट दर्मसास्‍त्रमतुन आनि पेनदा ताकततुन एरपाट कियाका तप्पु अर्तम कीकुंचंतिर. 
बारित्‍ते हातोर मर्रा जीवाते तेदानुर अस्‍के, ओर मरमिं आयुर, मरमिं कीसिगुडा हिय्युर. गानि ओर स्वर्गमता पेनदा दूतनलेसीं मनांतुर. 
गानि हातोर मर्रा जीवाते तेदानुर इंचि दर्मसास्‍त्रमते वेहचि मंता, अद बतल इत्‍ते, ‘नना अब्राहाम, इसाक आनि याकोबुना पेनदुन आंदुन,’ इंचि पेन इत्‍ता. अदुन हद्‍विसि दाना अर्तम बस्‍केने एरपाट किय्‍या हिल्‍लिरा? इंचि अद हातोरा पेन आयो गानि जीवाते मनानोरा पेन आंद,” इल्‍हा येसु इत्‍तोर. 
येसु इच्‍चोन वळ्‍कतारित्‍ते, अगा मत्‍ता लोकुल्‍क ओना पोल्‍लें केंजसि इचंत्रम आतुर. 
येसु सदुकिर्कुन वळकाकोंटा कीतोर इंचि परिसिल्कुंक तेळियतारित्‍ते ओर जमा आसि येसुनहेके वातुर. 
ओरा लोप्पो मूसाना नियम बेस तेळियतोर वरोर मत्‍तोर, ओर येसुना पट्‍टु हूळालय, 
“गुरु, मूसाना नियम लोप्पो अन्‍निंकन्‍ना पेद्‍दा आदेस बद आंद?” इंचि येसुन सवाल पूसकीतोर. 
अस्‍के, “निमे नीवा सामि आता पेनदुन पूरा मनसुनाल, पूरा आत्माताल, पूरा बुद्‍दिताल पावरम कीम. 
इदे अन्‍निंकन्‍ना पेद्‍दा आनि मोदोलता आदेस आंद. 
रोंडो आदेस बतल इत्‍ते, नीवद निमे बच्‍चोन पावरम कींतिनो, अचोने पावरम इंकावरोनगुडा कीम. 
इव रोंडु आदेसकुना आदारम पोर्रेने मूसाना नियम आनि पेनदा कबुरतोर रासता पुस्तकाल्क मंतां.” इंचि येसु जवाब हीतोर. 
पजा परिसिल्क उंदगा जमा आसि मत्‍तस्के, येसु ओर्कुन उंदि सवाल पूसकीतोर. 
“किरिस्‍तुना बारेमते मीवद बतल विचारम मंता? ओर बोना मर्रि आंदुर?” अस्‍के, “ओर दाविदना मर्रि आंदुर,” इंचि परिसिल्क इत्‍तुर. 
अस्‍के येसु ओर्कुन इल्‍हा इत्‍तोर. “अय्ते, दाविद पवित्र आत्माते निंडसि इल्‍हा इत्‍तोर. सामि नावा सामिन इत्‍तोर, बदवेरदाका अय्ते नीवा पगातोर्कुन नीवा काल्कुनगा तायोन, अदवेरदाका नावा तिना बाजुंक उद्‍दिसि मन. 
कुद्‍दु दाविद ओन सामि इंचि इत्‍तोर अय्ते ओर दाविदना मर्रि बल्हा आया परांतोर?” इत्‍तोर. 
अस्‍के ओर बोरे येसुना पोल्‍लेक जवाब हिया पराहिल्‍लुर. आ रोजुनाल येसुन बद्‍दे सवाल पूसकियालय बोर्कु हिम्मत आयाहिल्‍ले. 
