﻿मत्‍तयाल.
17.
हारुं रोजकु आतारित्‍ते येसु पत्रुन, याकोबुन आनि ओना तम्मुर योहानुन पीकुंचि उंदि एत्‍तु गुट्‍टापोर्रो होत्‍तोर. 
अगा ओरा मुन्‍ने ओना रूपम मारिय्ता. ओना मोकम पोळ्‍दुनलेसीं मेर्सता, ओना कपडिं वेल्‍गुनलेसीं तेल्‍लगा आतां. 
हुळाट! मूसाल आनि एलियाल अगा वासि येसुनतोनि वळ्‍कानद ओर्कु दिसतुर. 
अस्‍के पत्रु येसुन, “मनम इग्‍गे मनमळ बेस मंता सामि! नीवा मनसु मत्‍ते, उंदि नीहाटीं, उंदि मूसानाहाटीं, उंदि एलियानाहाटीं इल्‍हा मूड गुडसें वाटंतन,” इंचि इत्‍तोर. 
पत्रु वळ्‍कसेकेन मत्‍तोर, अस्‍केन उंदि तेल्‍ला मब्बु तेर्पे ओरापोर्रो नीडा कीता, आ मब्बुनाल उंदि इसंटा अल्किर केंजावाता, “ईर नावा पावरमगल्‍ला मर्रि आंदुर, ईनतोनि नना कूस मंतन, मिमेट ईना पोल्‍लें केंजट.” 
आ अल्किर केंजतस्के येसुनतोनि मत्‍ता सिस्युल्क वेरियसि बूमिपोर्रो मुसकिर कुच्‍चि अरतुर. 
अस्‍के येसु ओरा दग्‍गेर वासि ओर्कुन इट्‍टिसि, “वेरियमट, तेदट” इत्‍तोर. 
अस्‍के ओर तेदसि कळ्‍कु विच्‍चि पोर्रो हूळते, ओर्कु येसुंक तप्‍पा अगा बोरे दिसा हिल्‍लुर. 
ओर गुट्‍टा पोर्रोटाल हिळु रेय्‍नेंके येसु सिस्युल्कुंक इल्‍हा आदेस हीतोर गदा, “मनकना रूपमते पुटतोन नना, हामुरताल मर्रा तेदनदाका, गुट्‍टापोर्रो मिमेट बतल अय्ते हूळतिरो अद बोर्के वेहमट,” इत्‍तोर. 
अस्‍के सिस्युल्क, “मरि किरिस्‍तुंकन्‍ना मुन्‍ने, एलियाले वायमळ गावाले इंचि दर्मसास्‍त्रम कराहना गुरुल्क बारि इंतुर?” इंचि पूसकीतुर. 
अस्‍के येसु इल्‍हा जवाब हीतोर. “एलियाल तप्‍पाकोंटा वांतोर, वासि मोदाला बल्हा मत्‍ता अल्हे अन्‍निन कींतोर. 
गानि नना मीकु वेहानद बतल इत्‍ते, एलियाल वासे मंतोर गानि ओन बोरे एरपाट किया हिल्‍लुर. अदुनहाटीं लोकुल्‍क ओरा मनसुंक वाताप ओनतोनि कीतुर. मनकना रूपमते पुटतोन ननागुडा ओराहेंदाल अल्हेन तकलिप्‍कु बोगांचना मंता.” इंचि वेहतोर. 
येसु बापतिस्मा हियना योहानुना बारेमते वेहासेक मंतोर इंचि सिस्युल्कुंक अस्‍के तेळियता. 
येसु आनि ओना सिस्युल्क लोकुल्‍कुनगा वातस्के, वरोर मनकल येसुनगा वासि ओना मुन्‍ने टोंगरां ऊनसि, 
“सामि! नावा मर्रिनपोर्रो दया कीम. ओन्क कुंदेल रोगम अर्रंता. अरतस्के ओर ऊके-ऊके तडमिते आनि एते अर्रंतोर, ओन्क इरगा तिप्‍पल्‍क आसेक मंता. 
नना ओन नीवा सिस्युल्कुनगा तत्‍तन गानि ओर बेस किया पराहिल्‍लुर,” इंचि इत्‍तोर. 
अस्‍के येसु ओर्कुन, “अरे विस्वासम तक्‍को आनि हर्रि तप्‍ता पीळितोरिटा, नना बदवेरदाका मीतोनि मनकन? बदवेरदाका नना मीकुन सहन कीकन? ओन नाहेके तटु.” इंचि इत्‍तोर. 
ओन तत्‍तस्के येसु आ पेडन पीता देय्यमतुन गद्‍दरिच्‍चि गेदुमतोर. अस्केटद अस्‍केन आ पेडल बेस आतोर. 
पजा बोर हिल्वस्के सिस्युल्क येसुनगा वासि, “आ देय्यमतुन मोमोट बारि गेदमा पर्रा हिल्‍लोम?” इंचि पूसकीतुर. 
अस्‍के येसु ओर्कु इल्‍हा वेहतोर. “मीवद पेनदापोर्रो गट्‍टिगा विस्वासम हिल्‍ले. नना मीकु निजम वेहांतन, ओक्‍कला मीलोप्‍पो आवाल्‍कुना पेळेतच्‍चो विस्वासम मनिनागानि, ‘ई गुट्‍टातुन इग्‍गेटाल अगा होन’ इंचि मिमेट वेहानय्ते अद होंदार. अस्‍के मिमेट अन्‍नि कबाह्‍क किया परांतिर. 
गानि इसंटा देय्याल्क सिराप पारतना आनि ओक्‍कापोद्‍दूक कीतेने दांतां,” इंचि येसु इत्‍तोर. 
ओर गालिलते वासि उंदि जेगाते जमा आतस्के येसु ओर्कुन इल्‍हा इत्‍तोर. “मनकना रूपमते पुटतोन नाकुन, लोकुल्‍कुना कय्‍दे दोर्कापीसि हियानद मंता. 
ओर नाकु हव्कानुर गानि, मूडोव रोजुने नाकु मर्रा जीवा अर्रार,” इत्‍तोर. इद केंजसि सिस्युल्कुंक इरगा दुक्‍कम अनपिस्ता. 
अगटाल येसु कपर्नाहुम नाटेंक वातस्के गुळिना कर वसुलि कियानोर पत्रुनगा वासि, “मीवा गुरु, गुळिता कर दोहोरा?” इंचि पूसकीतुर. 
अस्‍के पत्रु, “आ दोहंतोर!” इंचि इत्‍तोर. ओर लोता लोप्पो होत्‍तोर, होंचि येसुंक वेहाक मुन्‍नेन येसु, “सिमोनु, नीकु बतल अनपिच्‍चेक मंता? ई दुनियाते मनना राजुकु जकात आयि कर आयि बोराहेंदाल एतंतुर, ओरा मर्कुन हेंदाला मरि इंका बोरन्‍ना वेरेतोरा हेंदाला?” इंचि पूसकीतोर. 
अस्‍के पत्रु, “वेरेतोरा हेंदाल,” इंचि इत्‍तरित्‍तेन येसु ओन, “अय्ते मर्क पिरि मंतुर मरि! 
अयना ओर्कुन नाराज कियामन्‍नि इंचि निमे गालम वाटालय होन्‍नु आनि मुन्‍ने अरता जिम्मातुन पीसि दाना तोळ्‍दुन पर्हा, पर्हातारित्‍ते उंदि कल्‍दार दोर्कार. अद ओसि नावा आनि नीवा पोरोलते कर दोहासि हीम.” इंचि इत्‍तोर. 
