﻿मत्‍तयाल.
8.
येसु गुट्‍टा पोर्रोटाल हिळु रेयतस्के वेल्‍लेन लोकुल्‍क ओना पज्जो-पज्जो वासेक मत्‍तुर. 
हुळाट! अस्‍के वरोर कुस्‍टरोगम आता मनकल येसुनगा वासि ओना काल्कुनपोर्रो अर्सि, “सामि, निमे इन्‍कुत्‍ते नाकुन बेस किया पर्रांतिन,” इंचि इत्‍तोर. 
अस्‍के येसु कय मुन्‍नेळ्‍क कीसि ओन इट्‍सि इल्‍हा इत्‍तोर, “निमे बेस आयगोम इंचि नावा मनसु मंता, बेस आम” इंचि इत्‍ता इन्‍मळे आ कुस्‍टरोगम आसि मत्‍ता मनकल बेस आतोर. 
पजा, “इगे जर्गतद बोर्के वेहमा. गानि निमे होंचि मीवा पेर्मांक हुप्‍सा. कुस्‍टरोगमताल निमे बेस आता गवाइ इंचि मूसाल वेहता मोक्‍कु हीम. अदुन हूळसि निमे बेस आतिन इंचि लोकुल्‍कुंक एरपाट आंता,” इंचि येसु ओन इत्‍तोर. 
येसु कपर्नाहुम सहर होत्‍तस्के ओनगा वरोर दरोगल वासि, 
“सामि, नावा जीतागाड लकवा बिमारते इरगा तकलिपने लोन मंतोर,” इंचि सहायमहाटीं विनंति कीतोर. 
अस्‍के, “नना वासि ओन बेस कींतन,” इंचि येसु दरोगन इत्‍तोर. 
गानि आ दरोगल, “सामि, निमे नावा लोन वायानच्‍चो पेद्‍दातनम नहगा हिल्‍ले. ननागुडा वरोर अदिकारिना कय्‍दा हिळु कबळ कींतन; नावा कय्‍दा हिळुगुडा सिपाइल्क मंतुर. नना अव्टेटाल वरोन ‘होन’ इत्‍ते ओर दांतोर, इंकावरोन ‘वा’ इत्‍ते ओर वांतोर. अचोने आय्‍का नावा दासुन, ‘इद कीम’ इत्‍ते ओर कींतोर. अदुनहाटीं निमे सिराप उंदि पोल्‍ले इन, नावा जीतागाड बेस आंतोर.” इंचि येसुन इत्‍तोर. 
इद केंजसि येसुंक वेल्‍ले इचंत्रम आता. अस्‍के ओना पज्जो ताकसेक मत्‍तोर्कुन इल्‍हा इत्‍तोर, “नना मीकु निजम वेहांतन, इस्राएल लोकुल्‍कुन लोप्‍पोगुडा इच्‍चोन विस्वासम मत्‍ता मनकल नाकु बग्‍गेन दोर्का हिल्‍लोर. 
इंका नना मीकु वेहंतन गदा, वेल्‍लेटुर लोकुल्‍क पोळ्‍द पेय्‍सनाहेंदाल, पोळ्‍द अर्रानाहेंदाल वासि, अब्राहाम, इसाक, याकोब ईरतोनि स्वर्ग राज्येमते उद्‍दानुर. 
गानि बोर अय्ते, ‘मोमोट पेनदा संतानम आंदुम’ इनकुंतुरो, ओर्कुन मात्रम पेन पलाते हीकटते वाटसींता. अगा सिराप अळमळ, पल्कु कोर्कमळे मनंता,” इंचि वेहतोर. 
पजा येसु आ दरोगन, “निमे होन, नीवा विस्वासम बल्हा मंतनो अल्हेन नीकु जर्गंता” इंचि इत्‍ता इनमडे ओना जीतागाड बेस आतोर. 
पजा येसु पत्रुना लोन वातस्के ओना पोरड एळकि वासि मींडसि मत्‍तद हूळतोर. 
येसु दाना कयदुन इट्ता इट्‍टुडे एळकि रेय्ता. अस्‍के अद तेदसि येसुना सेवा कियालय दल्‍गता. 
पजा पोळ्‍द होंचि लोकुल्‍क देय्याल्क पीतोर्कुन वेल्‍लेन मंदितुन येसुनगा पीसि वातस्के ओर उंदे पोल्‍लेते देय्याल्कुन गेदमिसि, बिमार मत्‍ता अंटोर्कुन बेस कीतोर. 
अद अल्हा बारि जर्गुता इत्‍ते एनकटा बस्‍केनो यसायाह इनना पेनदा कबुरतोर वेहता पोल्‍ले पुरागा आयना इंचि जर्गुता. यसयाल इल्‍हा वेहचि मत्‍तोर: “ओर मना रोगाल्‍कुन तेंडसि पोहतोर मना बादन एतकुत्‍तोर.” 
येसु ओना सुट्‍टु वेल्‍लेन मंदि मत्‍तद हूळसि ओना सिस्युल्कुन मिमेट समुद्रमता हब्बेटा बाजुंक होंट, इंचि आदेस हीतोर. 
पजा वरोर दर्मसास्‍त्रम कराहना गुरु ओनगा वासि, “गुरु, निमे बगा दांतिनो अगा नना नीवा पज्जो वांतन.” इंचि इत्‍तोर. 
अस्‍के येसु ओन इल्‍हा इत्‍तोर, “नक्‍कांक बारे मनालय सोर्रें मंतां, पिट्‍टेंक मनालय गूडां मंतां, गानि मनकना रूपमते पुटतोन नाकु मात्रम तल्‍ला इर्रालयगुडा जेगा हिल्‍ले.” 
अस्‍के येसुना पज्जो वातोरव्टेटाल वरोर, “सामि, नाकुन मोदाला होनाहीम, नावा बाबाल हातास्के ओन गति कीसि वांतन.” इंचि येसुन इत्‍तोर. 
गानि, “हिल्‍ले, निमे इंदकेन नावा पज्जो वा. बोर अय्ते हाताप मंतुरो, ओरे ओरा हातोरा गति किय्‍यिर,” इंचि येसु ओन इत्‍तोर. 
पजा येसु डोंगाते एक्‍कुतंका ओना सिस्युल्क इंका ओना पज्जेन एक्‍कुतुर. 
अस्‍के समुद्रमते उंदि पेद्‍दा दुमारम वाता. आ दुमारम इच्‍चो पेद्‍देद मत्‍ता गदा, एता तळाने डोंगा मुळगालय दल्‍गता. गानि येसु मात्रम आ डोंगाते मींडसि मत्‍तोर. 
अस्‍के सिस्युल्क ओनगा होंचि ओन निद्रताल तेहाचि, “सामि, माकुन कापाळा, मनम नासडेम आसि होंचंतोम,” इंचि इत्‍तुर. 
अस्‍के, “अरे विस्वासम तक्‍को लोकुरिटा, बारि वेरियंतिर?” इंचि येसु ओर्कुन इत्‍तोर. पजा तेदसि आ वळि-दुमारमतुन आनि समुद्रमतुन गदरिचतोर अय्ते अव सांत आतां. 
अद हूळसि सिस्युल्कुंक पेद्‍दा इचंत्रम आता. अस्‍के ओर, “अरे ईर बसोंटा मनकल रो, वळि, समुद्रमगुडा ईना पोल्‍ले केंजंता!” इंचि इत्‍तुर. 
पजा ओर समुद्रमता हब्बेटा बाजुंक मनना गदरेकरकुना एरियक एव्‍तुर. अस्‍के इव्वुर देय्याल्क पीता मनकालोर तापळन बोग्‍ळाताहेंदाल येसुनगा वातुर. ओर इरगा वेरियनाल मत्‍तुर इंचि ओर मत्‍ता हरदाहेके बोरे ताकाकोंदुर. 
हुळाट! ओर इव्वुर येसुनगा वासि, “पेनदा मर्रिना, मातोनि नीकु बता कबळ? इत्‍ता वेलाकन्‍ना मुन्‍नेन निमे माकु सिक्‍सा हियालय वातिना?” इंचि मोत्‍कुत्‍तुर. 
ओर नित्‍तिसि मत्‍तगटाल इच्‍चोन लक्‍कु पद्‍दिना मंदा मेय्‍सेके मत्‍ता. 
अस्‍के, “ओक्‍कला निमे माकुन इराव्टेटाल तेंडानय्ते माकुन आ पद्‍दिना मंदाते होनाहीम,” इंचि आ देय्याल्क येसुन विनंति कीतां. 
अय्ते ओर आ देय्याल्कुन, “होंट” इंचि इत्‍तोर, इत्‍तस्के आ देय्याल्क ओराव्टेटाल पेय्सि पद्‍दिना मंदाते होत्‍तां. हुळाट! पजा आ पद्‍दिना मंदा समुद्रम ओड्‍डुन पोर्रोटाल हिळतुक वितसि एते मुळ्‍गिसि हासोत्‍तां. 
अस्‍के आ पद्‍दिं मेहानोर नाटे वित्‍सि होंचि अगा जर्गतद आनि आ देय्याल्क पीतोरद बतल आता अन्‍नि वेहतुर. 
हुळाट! अस्‍के पूरा नाटेना लोकुल्‍क येसुंक कलियालय वातुर. वासि ओर बस्के अय्ते येसुन हूळतुरो अस्‍के, “मावा एरियाताल पेय्सि होन,” इंचि ओन विनंति कीतुर. बारित्‍ते पद्‍दिं हाताहेंका अद नाटेनोरद वेल्‍लेन नुकसान आता. 
