Sentencoj.
8.
Ĉu ne vokas la saĝo? Kaj ĉu la prudento ne aŭdigas sian voĉon? 
Ĝi staras sur la pinto de altaĵoj, Apud la vojo, ĉe la vojkruĉiĝoj. 
Apud la pordegoj, ĉe la eniro en la urbon, Ĉe la eniro tra la pordoj, ĝi kantas: 
Al vi, ho viroj, mi vokas; Kaj mia voĉo sin turnas al la homoj: 
Komprenu, naivuloj, la prudenton, Kaj sensprituloj prenu en la koron. 
Aŭskultu, ĉar mi parolos gravaĵon, Kaj ĝustaĵo eliros el mia buŝo. 
Ĉar mia lango parolos veron, Kaj malpiaĵon abomenas miaj lipoj. 
Justaj estas ĉiuj paroloj de mia buŝo; Ili ne enhavas falson kaj malicon. 
Ĉiuj ili estas ĝustaj por tiu, kiu ilin komprenas, Kaj justaj por tiuj, kiuj akiris scion. 
Prenu mian instruon, kaj ne arĝenton; Kaj la scion ŝatu pli, ol plej puran oron. 
Ĉar saĝo estas pli bona ol multekostaj ŝtonoj; Kaj nenio, kion oni povas deziri, povas esti egala al ĝi. 
Mi, saĝo, loĝas kun la prudento, Kaj mi trovas prudentajn konsilojn. 
Timo antaŭ la Eternulo malamas malbonon, Fieron, malhumilon, kaj malbonan vojon; Malsinceran buŝon mi malamas. 
De mi venas konsilo kaj bonaranĝo; Mi estas prudento; al mi apartenas forto. 
Per mi reĝas la reĝoj, Kaj la estroj donas leĝojn de justeco. 
Per mi regas la princoj Kaj la potenculoj kaj ĉiuj juĝantoj sur la tero. 
Mi amas miajn amantojn; Kaj miaj serĉantoj min trovos. 
Riĉo kaj gloro estas ĉe mi, Daŭra havo kaj justo. 
Mia frukto estas pli bona ol oro kaj ol plej pura oro; Kaj la rikolto de mi estas pli bona ol elektita arĝento. 
Laŭ la vojo de vero mi iras, Laŭ la vojstreko de la justo; 
Por heredigi al miaj amantoj esencan bonon, Kaj plenigi iliajn trezorejojn. 
La Eternulo min formis en la komenco de Sia vojo, Antaŭ Siaj kreitaĵoj, tre antikve. 
Antaŭ eterno mi estis firme fondita, en la komenco, Antaŭ la kreo de la tero. 
Kiam ankoraŭ ne ekzistis la abismoj, mi estis jam naskita, Kiam ankoraŭ ne ekzistis fontoj, ŝprucigantaj akvon. 
Antaŭ ol la montoj estis starigitaj, Antaŭ la altaĵoj mi estis kreita; 
Kiam la tero ankoraŭ ne estis farita, nek la kampoj, Nek la komencaj polveroj de la mondo. 
Dum Li firmigis la ĉielojn, mi jam estis tie; Dum Li desegnis limojn sur la supraĵo de la abismo, 
Dum Li fortikigis la nubojn supre, Dum Li firmigis la fontojn de la abismo, 
Dum Li donis Sian leĝon al la maro, Por ke la akvoj ne transpaŝu siajn bordojn, Kaj dum Li difinis la fundamentojn de la tero: 
Tiam mi estis ĉe Li kiel konstruanto; Mi estis la ĝojo de ĉiuj tagoj, Ludante antaŭ Li ĉiutempe. 
Mi ludas sur Lia mondo-tero; Kaj mia ĝojo estas inter la homidoj. 
Kaj nun, infanoj, aŭskultu min; Kaj feliĉaj estos tiuj, kiuj iras laŭ miaj vojoj. 
Aŭskultu instruon kaj saĝiĝu, Kaj ne forĵetu ĝin. 
Feliĉa estas la homo, kiu min aŭskultas, Kiu maldormas ĉiutage ĉe miaj pordoj, Kiu staras garde ĉe la fostoj de miaj pordegoj. 
Ĉar kiu min trovis, tiu trovis vivon, Kaj akiros favoron de la Eternulo. 
Sed kiu maltrafas min, tiu difektas sian animon; Ĉiuj, kiuj min malamas, amas la morton. 
