Psalmaro.
95.
Venu, ni kantu al la Eternulo; Ni ĝoje kriu al la rifuĝejo de nia helpo. 
Ni venu antaŭ Lian vizaĝon kun glorado, Per psalmoj ni ĝoje kriu al Li. 
Ĉar granda Dio estas la Eternulo Kaj granda Reĝo super ĉiuj dioj, 
Kiu havas en Sia mano la profundaĵojn de la tero, Kaj al kiu apartenas la altaĵoj de la montoj; 
Al kiu apartenas la maro, kaj Li ĝin faris, Kaj la sekteron Liaj manoj kreis. 
Venu, ni kliniĝu, ni ĵetu nin teren, Ni genuu antaŭ la Eternulo, nia Kreinto. 
Ĉar Li estas nia Dio, Kaj ni estas la popolo de Lia paŝtejo kaj la ŝafoj de Lia mano. Hodiaŭ, se vi aŭskultas Lian voĉon, 
Ne obstinigu vian koron, kiel en Meriba, Kiel en la tago de Masa en la dezerto, 
Kiam viaj patroj Min incitis, Esploris kaj vidis Mian faron. 
Kvardek jarojn Mi indignis kontraŭ tiu generacio, Kaj Mi diris: Ili estas popolo kun koro malĝusta, Kaj ili ne volas koni Miajn vojojn; 
Tial Mi ĵuris en Mia kolero, Ke ili ne venos en Mian ripozejon. 
