﻿गलातिया.
4.
हाव यी कयतु छे कि वारीस जव तक नानल पोर्‍यो छे, यद्यपि सब वस्तुन भगवान छे, तेभी ओकामा आरू दास मा काहय भेदभाव नी। 
पुन बासन ठहरावला टेहाव तक संरक्षक आरू तयारी करनारान वश मा रोवतु छे। 
तोसाज हामु भी, जव नानल पोर्‍यो हुता, ते संसारन शुरू शिक्षान वश मा होईन दास बवना छे। 
पुन जव टेम पुरो हुयो, ते यहोवा–भगवान आपसा पोर्‍या काजे मोकल्यो जु स्त्री छे जन्मा, आरू व्यवस्थान हको तळे पैदा होयलु, 
ताकि हामु जा व्यवस्थान हको तळे होय ते कोय छुड़ावे, जिना छे आपो यहोवा–भगवानन पोर्‍या बन सकतला। 
आरू तुमू जा यहोवा–भगवानन पोर्‍या छे, अतरान करीन यहोवा–भगवान आपसा पोर्‍या आत्मा, “अब्बा! हे बाप” कयीन आयड़े छे, हामरा दिल मा मकल्यु छे। 
तु यहोवा–भगवान काजे नी जानतु छे, आरू त्यो भगवानन दास होतु, जा वास्तव मा यहोवा–भगवान नी छे, 
पेहल ते तु यहोवा–भगवान काजे नी जानीन ओको न दास होतु जु स्वभाव रईन यहोवा–भगवान नी, 
पर हिमी जा यहोवा–भगवान काजे उळखी लेदा वरना यहोवा–भगवान तुमूक वोखलो, ते उका निर्बल आरू निकम्मी शुरू–शिक्षान वातु वोगे काँ पुगता छे, जीनान तुमूक पछा दास होयना चाहता हुता? 
तुमू काहय दाहाड़ा काजे आरू महीना काजे आरू मोसम आरू सालो काजे मानता छे। 
हाव तुमरा विषय मा बीहता छे, निते ओसो नी हयनो जुवे कि जो हावहनत हाव तुमरे करता करलो छे चो वायेज ठर्‍या। 
हे भाईस्यो, हाव तुमूक रावन्या कर रयु छे, तुमू मार समान होय जाऊ; काहकि हाव भी तुमरे समान होय गयु छे; तुमूक मारो काय नी बिगाड़ ला नी। 
पर तुमू ते जानता छे कि पेहल–पहल हाव शरीरन निर्बलतान कारण तुमूक खुश खबर सोंबाड़्या। 
आरू तुमू मारी शारीरिक दशा काजे तुमरी परीक्षान कारण होती, तुच्छ नी जानलु; नी ओका सी चेष्टा नी कर्‍यु; आरू यहोवा–भगवानन सोरगदूत वरना खुद मसीहन समान मखे मान्य कर्‍या। 
ते चाँ तुमरी खुशी मनावनेन कोसो गय? हाव तुमरू गवाय छे कि यदि होय सके ते तुमू आपसा डुवा भी काहड़ीन मखे आप देता। 
ते काय तुमूक सचं बुलनेन कारण हाव तुमरा दुस्मनी ी बन गया छे? 
चाँ तुमूक दोस्त बनावने चाहता छे, पर वारला उद्देशन छे नी; वरना तुखे अलग करने चाहता छे कि तुमू तिनुक दोस्त बनाव लेवु। 
पर यो भी वारलो छे कि वारू वात मा हर टेहाव दोस्त बनावनेन कोशिष करलो जा छे, नी सिर्फ तिन टेमे जव हाव तुमरे साथे रोवतु छे। 
हे मारा नानला पोर्‍या, जव तक तुमूक मा मसीहन चेहरू नी बन जा छे, त्योत्यार तक हाव तुमरे करता पछु पोखड़ायनेन सारख दुःख सहन करतु छे। 
मरजी ते यी होयती छे कि हिमी तुमरे जु आवीन आरू ही प्रकार रईन बुलो, काहकि तुमरे विषयमा हाव उलजन मा छे। 
तुमू जा व्यवस्थान हको तळे हुयने चाहताछे, मखे कयो, काय तु व्यवस्थान नी सोंबवता? 
यो लिखलो छे कि अब्राहम न दुय पोर्‍या होया; एक दासीन आरू एक स्वतंत्र बाईन। 
पुन जु दासीन पेटन जनम लेदु, त्यो शारीरिक रीति करीन जनम लेदु; आरू जु स्वतंत्र बाई छे जनम हुयो, त्यो प्रतिज्ञान लारे जन्म्यु। 
इनी वात मा द्रूष्टान्त छे: यी बाई मानु दुय वाचा छे; एक ते सीनाय बयड़ान जीनामा दासत्व पैदा हुता छे; आरू होयु हाजिरा छे। 
आरू हाजिरा मानु अरबन सीनाय बयड़ो छे, आरू पुरानो यरूशलेम ओको तुल्य छे, काहकि चाँ आपसा नाना पोर्‍या सहावत दासत्व मा छे। 
पर उपर न यरूशलेम स्वतंत्र छे, आरू ची आपसी आवी छे। 
काहकि लिखलो छे, “हे बांझ, तु जो नी जानतली खुशी कर; तु जिनाक पिड़ाए नी झेले, गवो फाड़ीन आईड़ीन जय जयकार कर; काहकि त्यागी होयली अवलियाद सुहागिनन अवलियाद छे भी सवटो छे।” 
हे भाईस्यो, हामु इसहाकन समान प्रतिज्ञान अवलियाद छे। 
आरू जोसो तीन टेहाव शरीरन लारे जनम हुयो आत्मान लारे जनम लेदला काजे सतावतु होतु, तोसोज आज भी होतलो छे। 
पुन चुखलो शास्त्र काय कयतो छे। “दासी आरू उका पोर्‍या काजे काहड़ दे, काहकि दासी क पोर्‍या स्वतंत्र बाईन साथे हकदार नी होय।” 
अतरान करीन हे भाईस्यो, हामु दासीन नी पुन स्वतंत्र बाईन अवलियाद छे। 
