Mga Salmo.
116.
Gihigugma ko ang Ginoo, kay gidungog niya ang akong pagpangayo ug tabang kaniya. 
Tungod kay gipatalinghogan niya ako, dili ako moundang sa pagtawag kaniya samtang nagkinabuhi pa ako. 
Nahadlok ako kay nabati ko nga murag hapit na akong mamatay; ang kamatayon daw pisi nga naglambod kanako. Nahasol gayod ako ug naguol, 
busa nanawag ako sa Ginoo, “Ginoo, luwasa ako!” 
Ang Ginoo nga atong Dios maluloy-on, matarong, ug adunay kahangawa. 
Gipanalipdan niya ang mga walay alamag. Sa dihang wala na gayod akoy mahimo, giluwas niya ako. 
Karon makapahulay na ako ug magmalinawon tungod kay maayo kaayo ang Ginoo kanako. 
Tungod kay giluwas niya ako sa kamatayon, sa kasubo, ug sa kalaglagan. 
Busa magkinabuhi ako nga duol sa Ginoo dinhi sa kalibotan sa mga buhi. 
Mituo gihapon ako, bisan pa kon nakaingon ako, “Labihan gayod ang akong pag-antos.” 
Sa akong kahadlok miingon ako, “Wala gayoy tawo nga kasaligan.” 
Unsay ibalos ko sa Ginoo sa tanan niyang kaayo kanako? 
Mosimba ako sa Ginoo ug magdala ako ug ilimnon sa kopa ingon nga halad sa pagpasalamat kaniya sa iyang pagluwas kanako. 
Tumanon ko ang akong mga saad kaniya atubangan sa tanan niyang katawhan. 
Masakitan ang Ginoo kon adunay mamatay sa iyang matinumanong katawhan. 
Ginoo, ubos mo ako nga alagad. Giluwas mo ako sa pagkabihag. 
Mosimba ako ug mohalad ug halad sa pagpasalamat kanimo. 
Tumanon ko ang akong mga saad kanimo atubangan sa tanan mong katawhan, 
didto sa mga hawanan sa imong Templo sa Jerusalem. Dayega ang Ginoo! 
