Job.
14.
“Mubo rag kinabuhi ang tawo ug puno kini sa kalisod. 
Sama kini sa bulak nga mobukhad ug malaya ra dayon; sama sa anino nga dali rang mahanaw. 
Nan, nganong gibantayan mo man gayod ang tawo, Ginoo? Dad-on mo ba siya sa imong atubangan aron hukman? 
Aduna bay tawo nga magkinabuhi nga putli gayod? Wala! Kay ang tanan, natawo nga mahugaw. 
Gitakda mo na kon unsa kataas ang kinabuhi sa tawo. Ug dili siya makalapas sa panahon nga gitagal mo kaniya. 
Busa ayaw na lang lisod-lisora ang tawo. Pasagdi na lang siya aron makapahulay sama sa usa ka trabahante sa pagkahuman niya sa iyang buluhaton. 
“Kon putlon ang usa ka kahoy, adunay purohan pa nga manalingsing kini ug mananga pag-usab. 
Bisag dugay na ang gamot niini diha sa yuta ug nadunot na ang tuod, 
kon matubigan, manalingsing pa kini sama sa usa ka bag-o nga tanom. 
Apan kon ang tawo mamatay, mawala na ang tanan niyang kusog. Pagkabugto sa iyang gininhawa, mao na kana ang iyang kataposan. 
Sama sa paghunas sa dagat ug paghubas sa suba, 
ang tawo mamatay, ug dili na mobangon o makamata pa sa iyang pagkatulog hangtod mahanaw ang kalangitan. 
“Ginoo, hinaut unta nga tagoan mo na lang ako sa dapit sa mga patay hangtod nga mawala ang imong kasuko, ug magtakda ka ug panahon nga hinumdoman mo ako. 
Kon mamatay ang tawo mabuhi pa ba siya pag-usab? Kon ingon niana, agwantahon ko ang tibuok nga panahon sa akong pag-antos hangtod moabot ang panahon nga matapos kini. 
Sa panahon nga manawag ka kanako, Ginoo, motubag ako. Handomon mo ako nga imong binuhat. 
Nianang higayona bantayan mo ang akong mga binuhatan, apan dili mo na hinumdoman pa ang akong sala. 
Sama ra nga isulod mo kini sa buyot aron matago ug dili mo na makita pa. 
“Apan maingon nga mangatumpag ang mga bukid ug mangahulog ang mga bato, 
ug maingon usab nga mahilis ang mga bato sa sigeng pagbanlas sa tubig ug makab-kab ang yuta tungod sa makusog nga ulan, giguba mo ang paglaom sa tawo. 
Pildihon mo ang tawo kanunay ug mamatay siya, ug usbon mo ang iyang hitsura kon motaliwan na siya. 
Dili na siya masayod kon gipasidunggan ba o gipakaubos ang iyang mga anak. 
Ang iya lang mabati mao ang iyang kaugalingong kasakit ug kasubo.” 
