Isaias.
38.
Niadtong higayona nagsakit si Ezequias ug himalatyon na. Miadto kaniya si Propeta Isaias nga anak ni Amos ug miingon, “Nag-ingon ang Ginoo nga himuon mo na ang angay mong himuon kay dili ka na maulian gikan sa imong sakit kay mamatay ka na.” 
Pagkadungog ni Ezequias niini, miatubang siya sa bongbong ug nag-ampo sa Ginoo. 
Ingon niya, “Ginoo, hinumdomi kon giunsa ko pagkinabuhi nga matinumanon kanimo ug sa pag-alagad nga kinasing-kasing gayod, ug kon giunsa ko paghimo ang maayo sa imong atubangan.” Ug midanguyngoy. 
Unya giingnan sa Ginoo si Isaias 
nga mobalik kang Ezequias ug isulti kini: “Mao kini ang giingon sa Ginoo, nga Dios sa imong katigulangan nga si David: Nadungog ko ang imong pag-ampo ug nakita ko ang imong mga luha. Dugangan ko pag 15 ka tuig ang imong kinabuhi. 
Luwason ka nako ug kining siyudara gikan sa kamot sa hari sa Asiria. Panalipdan ko kini nga siyudad. 
Mao kini ang timailhan nga akong ihatag sa pagpamatuod nga tumanon ko kining akong saad: 
Pabalikon ko ug napulo ka lakang ang landong sa adlaw sa orasan nga gipahimo ni Ahaz.” Ug natuman kini. 
Mao kini ang gisulat ni Ezequias nga hari sa Juda sa dihang naulian na siya sa iyang sakit: 
Abi kog mamatay na ako nga batan-on pa, ug magpabilin sa dapit sa mga patay sa walay kataposan. 
Abi kog dili ko na makita ang Ginoo dinhi sa kalibotan sa mga buhi, o dili ko na makita ang mga tawo niining kalibotana. 
Hapit nang mahanaw ang akong kinabuhi sama sa tolda sa magbalantay sa karnero nga gipalid. Abi kog maputol na ang akong kinabuhi sama sa tela nga giputol sa maghahabol. Gikan sa buntag hangtod sa gabii naghulat ako nga tapuson mo na ang akong kinabuhi. 
Mapainubsanon ako nga naghulat hangtod sa kabuntagon nga naghuna-huna nga mamatay ako; murag gidugmok sa liyon ang akong mga bukog. Gikan sa buntag hangtod sa kagabhion naghulat ako nga tapuson mo na ang akong kinabuhi. 
Nagpakitabang ako nga ang tingog daw langgam nga sayaw o talabon. Nag-agulo ako nga ang tingog daw salampati. Gikapoy ang akong mga mata sa paghangad sa langit. Ginoo, tabangi ako niini nga kalisod. 
Apan unsa may akong ikasulti? Gitubag niya ako ug siya mismo ang nag-ayo kanako. Magkinabuhi ako nga mapainubsanon tungod sa kaguol nga akong naagian. 
Pinaagi niini, Ginoo, molig-on ang kinabuhi sa tawo, ug ako mismo nalig-on. Giayo mo ako ug gitugotan nga mabuhi. 
Tinuod nga ang akong pag-antos alang sa akong kaayohan. Tungod sa imong gugma, giluwas mo ako sa kalaglagan ug gipasaylo mo ang akong mga sala. 
Kay unsaon ko pa man pagdayeg kanimo kon patay na ako? Ang mga patay dili na makadayeg kanimo o makalaom sa imong pagkamatinumanon. 
Ang mga buhi lang ang makadayeg kanimo sama sa akong ginahimo karon. Ang matag henerasyon magsugilon sa mosunod nga henerasyon sa imong pagkamatinumanon. 
Ginoo, luwason mo gayod ako. Busa sa tibuok namo nga kinabuhi, mag-awit kami diha sa imong Templo dinuyogan sa mga instrumento. 
Sa wala pa maulii si Ezequias, giingnan siya ni Isaias nga pahampolan niya sa iyang mga sulugoon ang iyang hubag-hubag ug binulad nga igos aron maayo siya. 
Unya nangutana si Ezequias, “Unsay timailhan nga magpamatuod nga maulian ako ug makaadto ako sa Templo sa Ginoo?” 
