Mga Salmo.
18.
Ang awit alang sa maestro sa mga mag-aawit. Ang awit ni David nga alagad sa Ginoo. Giawit niya kini ngadto sa Ginoo sa dihang giluwas siya sa Ginoo gikan kang Saulo ug sa uban pa niyang mga kaaway. Gihigugma ka nako Ginoo. Ikaw ang akong kusog. 
Ikaw, Ginoo, ang akong salipdanan nga bato, ang akong lig-ong tago-anan ug manluluwas. Ikaw, Dios, ang salipdanan ko nga bato, makatago ako diha kanimo. Ikaw, Dios, ang akong taming, gamhanang manluluwas ug dalangpanan. 
Dalaygon ka, Ginoo, kay kon mangayo ako ug tabang kanimo ginaluwas mo ako gikan sa akong mga kaaway. 
Ang kamatayon daw pisi nga milambod kanako ug daw lit-ag nga nag-atang sa akong agianan. Ang kalaglagan daw bul-og sa baha nga nagkuso-kuso kanako. 
Busa sa akong kalisdanan nagpakitabang ako kanimo, Ginoo, nga akong Dios, ug gikan sa imong templo gidungog mo ang akong pag-ampo. 
Unya milinog, ug ang mga pundasyon sa mga bukid nauyog, tungod kay nasuko ka, Ginoo. 
Nanggawas ang aso sa imong ilong, ug sa imong baba nanggawas ang nagdilaab nga kalayo ug mga baga. 
Giablihan mo ang langit ug nanaog ka nga nagtungtong sa mabagang dag-om. 
Nagsakay ka sa kerubin ug tulin kining milupad samtang gipalid sa hangin. 
Gihimo mo ang kangitngit nga mosalipod kanimo. Nagtago ka sa mabagang dag-om. 
Nagpangilat sa imong atubangan, ug nag-ulan ug mga ice ug nagdilaab nga mga baga. 
Ang tingog mo Ginoo, nga Labing Halangdong Dios, nagdahunog gikan sa langit. 
Gipana mo ug kilat ang imong mga kaaway, ug miikyas sila nga nagkatibulaag. 
Sa imong pagngulob ug pagpangusmo sa kasuko mimala ang dagat, ug nakita ang yuta ilalom niini, ug nakita usab ang pundasyon sa kalibotan. 
Gikan sa langit gigunitan mo ako ug gihaw-as gikan sa lawom nga tubig. 
Giluwas mo ako gikan sa akong gamhanang mga kaaway nga naglagot kanako, kay wala akoy dag-anan kanila. 
Gisulong nila ako sa dihang anaa ako sa kalisod, apan gipanalipdan mo ako, Ginoo. 
Giluwas mo ako sa katalagman kay nalipay ka kanako. 
Gipanalanginan mo ako tungod kay matarong ang akong kinabuhi ug wala ako magpakasala. 
Kay gisunod ko ang imong mga pamaagi ug wala ako mobiya kanimo, Ginoo, nga akong Dios. 
Gituman ko ang tanan mong sugo ug wala ko lapasa ang imong mga tulomanon. 
Nahibalo ka nga walay ikasaway sa akong kinabuhi, ug gilikayan ko ang pagpakasala. 
Gigantihan mo ako tungod kay nakita mo nga matarong ang akong kinabuhi ug wala ako magpakasala. 
Matinumanon ka sa mga matinumanon kanimo, ug maayo ka usab sa mga tawo nga maayo. 
Matinud-anon ka sa mga tawo nga matinud-anon kanimo, apan makigbatok ka sa mga tawong daotan. 
Oo, ginaluwas mo ang mga mapainubsanon, apan ginapaubos mo ang mga mapahitas-on. 
Ginoo nga akong Dios, ikaw ang akong kahayag. Sa kangitngit ikaw ang akong suga. 
Sa imong tabang sulongon ko ang panon sa mga sundalo, ug mahimo kong katkaton ang paril nga naglibot sa lungsod. 
Hingpit ang imong pamaagi, O Dios. Ang imong pulong kasaligan gayod. Sama ka sa taming alang sa tanang nagdangop kanimo. 
Ikaw lang, Ginoo, nga Dios; ikaw lang ang among salipdanan nga Bato. 
Ikaw, O Dios, ang naghatag kanako ug kusog ug ang nagbantay sa akong paglakaw. 
Ginalig-on mo ang akong tiil sama sa tiil sa lagsaw, aron makalatas ako sa habog nga mga dapit. 
Ginabansay mo ako sa pagpakig-gira; ang akong mga bukton makabinat na sa bronsi nga pana. 
Gipanalipdan mo ako sama sa taming, busa luwas ang akong kinabuhi. Gitipigan mo ako pinaagi sa imong gahom, ug pinaagi sa imong tabang nahimo akong bantogan. 
Gipalapdan mo ang akong agianan, busa wala ako madakin-as. 
Gigukod ko ang akong mga kaaway ug naapsan ko sila. Ug wala gayod ako mobalik hangtod nga nalaglag ko sila. 
Gihampak ko sila hangtod nga nangalup-og sila sa akong tiilan ug dili na makabangon pa. 
Gihatagan mo ako ug kusog sa pagpakig-gira ug gipadaog batok sa akong mga kaaway. 
Gipakagiw mo ang akong mga kaaway ug gilaglag ko sila. 
Nangayo sila ug tabang, apan walay miluwas kanila. Nanawag sila kanimo, apan wala mo sila tubaga. 
Gidugmok ko sila hangtod nahisama na lang sila sa abog nga paliron sa hangin. Gitunob-tunoban ko sila nga daw lapok sa kadalanan. 
Giluwas mo ako gikan sa mga nagrebelde. Gihimo mo akong pangulo sa mga kanasoran. Ang mga langyaw nag-alagad kanako. 
Nagyukbo sila kanako. Ug inigkadungog nila bahin kanako, nagtuman sila sa akong mando. 
Nawad-an silag kaisog, ug nanggawas sa ilang mga tago-anan nga nagkurog sa kahadlok. 
Buhi ka, Ginoo! Dalaygon ka nga akong salipdanan nga bato! Gibayaw ka nako tungod kay ikaw ang Dios nga akong Manluluwas. 
Ikaw Ginoo ang manimalos sa akong mga kaaway, ug gipasakop mo kanako ang mga kanasoran. 
Giluwas mo ako gikan sa akong mabangis nga mga kaaway, ug gipadaog mo ako batok kanila. 
Busa pasidunggan ka nako taliwala sa mga kanasoran. Ug awitan ka nako ug mga pagdayeg. 
Gihatagan mo ug dagkong mga kadaogan ang imong pinili nga hari. Gihigugma mo si David ug ang iyang mga kaliwat sa walay kataposan. 
