Nahum.
3.
Alaot ang siyudad sa dugo, puno sa bakak, puno sa kawat, kanunay adunay biktima. 
Ang liki sa witik, ang kagay sa mga ligid, nagdagan nga mga kabayo ug makakurat nga mga karwahi. 
Mihasmag nga mga kabalyero, misilaw nga mga espada, nagpangidlap nga mga bangkaw, daghan ang mga angol, nagbuy-od nga mga patayng lawas, lawas nga dili na maihap, katawhan nangapandol sa mga minatay. 
Tanan tungod sa pagpatuyang sa kaulag sa babaye nga nagbaligya sa iyang dungog nga makadani, kabit sa tigbarang. Nag-ulipon sa kanasoran ang iyang prostitusyon ug mga tawo sa iyang pangabat. 
Ako batok kanimo, nag-ingon ang Ginoo nga Makagagahom. Akong ipataas ang imong saya sa imong nawong. Akong ipakita sa kanasoran ang imong pagkahubo ug ang mga gingharian sa imong kaulawan. 
Ako kang labayon ug hugaw, itrato ka nako nga talamayon ug talan-awon sa kaulawan. 
Ang tanan nga makakita kanimo mopahilayo ug moingon; Ang Nineve nalumpag kinsa man ang magbangutan alang kaniya? Asa man ko mangita ug tawo nga mohupay kanimo? 
Mas maayo pa ba ikaw sa Tebes, nga nahimutang Nilo, uban sa tubig nga nagpalibut kaniya? Ang sapa maoy iyang panalipod, ug ang tubig maoy iyang paril. 
Cush ug ang Ehipto mao ang iyang walay kinutobang kusog; Ang Put ug ang Libya mao ang mga kaanib. 
Apan gidala siya nga binilanggo, ug nahimo siya nga binihag; ang iyang mga masuso gidugmok nga pino sa matag eskinita. Gihulbot-hulbotan ang iyang mga tinahod, ug ang tanan niyang bantugan gipangkadenahan. 
Kamo usab nga mga taga-Nineve, maglakaw kamo sama sa mga hubog. Mangita kamo ug katagoan ug dalangpanan gikan sa kaaway. 
Ang tanan nimong kota mahisama sa kahoyng igera uban sa ilang nahaunang hinog nga mga bunga; kon kini uyogon, nga mangahulog sa baba sa mokaon niini. 
Lantawa ang imong mga kasundalohan silang tanan walay kusog. Ang ganghaan sa imong kayutaan bukas alang sa imong mga kaaway; gilamoy sa kalayo ang mga rehas sa imong ganghaan. 
Pagkuhag tubig ug pangandam sa paglikos; lig-ona ang imong depensa! Trabahoa ang kolonon, igiok ang hulmahan, ayoha ang batong tisa. 
Didto ang kalayo mout-ot nimo; ug ang espada moputol kanimo. Lamoyon ka nila sama sa duot sa mga dulon. Mosanay sama sa mga apan-apan, mosanay sama sa mga dulon. Midaghan kamo sama sa mga dulon! 
Imong gipasanay ang gidaghanon sa mga tigpatigayon hangtod nga midaghan sila labaw pa sa mga kabituonan sa kalangitan, apan sama sa mga dulon, huboan nila ang yuta ug molupad sila pahilayo. 
Ang imong mga guwardiya sama sa dulon, ang imong mga opisyales sama sa panon sa dulon nga nagpahiluna sa mga paril sa bugnaw nga adlaw apan sa dihang mosubang ang adlaw manglupad sila, ug walay usa ang nasayud hain sila. 
Hari sa Asiria, ang imong mga magbalantay nangatulog lang; ang imong mga halangdon mihigda sa pagpahulay, ang imong katawhan nagkatibulaag sa kabukiran nga walay tawo nga motigom kanila. 
Walay makatambal kanimo; kay ang imong samad makamatay. Ang tanan nga makadungog sa balita mopakpak sa ilang mga kamot sa imong pagkapukan; kay kinsa man ang wala makabati sa imong walay kinutoban nga kabangis.
