Ezekiel.
7.
Miingon ang Ginoo kanako, 
“Tawo, ako, ang Ginoong Dios, nag-ingon ngadto sa nasod sa Israel, “ ‘Mao na kini ang kataposan sa tibuok yuta sa Israel. 
Kataposan na ninyo, kay ipakita ko na ang akong kasuko. Hukman ko kamo sumala sa inyong mga pagbuhat. Silotan ko kamo sa inyong mangil-ad nga mga buhat. 
Dili ko gayod kamo kaloy-an. Silotan ko gayod kamo sa inyong mga pagbuhat ug sa inyong mangil-ad nga mga buhat, aron mahibaloan ninyo nga ako mao ang Ginoo.’ 
“Ako, ang Ginoong Dios, nag-ingon: “Moabot ang sunod-sunod nga kalaglagan. 
Mao na kini ang kataposan! Matapos na gayod kamo, 
kamo nga nagpuyo sa yuta sa Israel. Mao na kini ang adlaw sa inyong kalaglagan. Hapit na gayod ang panahon nga magkagubot kamo. Human na ang inyong malipayong mga adlaw sa kabukiran. 
Sa dili madugay ipasinati ko na kaninyo ang labihan kong kasuko. Hukman ko kamo sumala sa inyong mga pagbuhat. Silotan ko kamo sa inyong mangil-ad nga mga buhat. 
Dili ko gayod kamo kaloy-an. Silotan ko kamo sumala sa inyong binuhatan ug sa inyong mangil-ad nga mga buhat. Unya mahibaloan ninyo nga ako, ang Ginoo, mao ang nagsilot kaninyo. 
“Duol na gayod ang adlaw sa kalaglagan! Labihan na gayod ang pagkadaotan ug ang pagpanghambog sa mga tawo. 
Ang ilang kabangis mobalik kanila ingon nga silot sa ilang pagkadaotan. Walay mahibilin kanila. Ang tanan nilang bahandi mawala. 
Oo, miabot na gayod ang panahon sa pagsilot. Dili na angay nga malipay ang mga mamalitay, ug dili na usab angay nga maguol ang mga namaligya, kay ang akong kasuko matagamtaman sa tanan. 
Kon adunay mga negosyante pa nga mabilin, dili na sila makabalik pa sa ilang mga negosyo. Kay ang akong giingon mahitungod sa mahitabo sa tibuok katawhan sa Israel mahitabo gayod. Si bisan kinsa nga naghimog daotan dili makaluwas sa iyang kinabuhi. 
“Bisag patingogon pa nila ang trumpeta aron mangandam ang tanan sa pagpakiggubat, walay mouban sa pagpakiggubat kay maapil ang tanan sa akong kasuko. 
Ang mga tawo nga anaa sa gawas sa siyudad mamatay sa gubat. Ang magpabilin sa sulod sa siyudad mamatay sa sakit ug kagutom. 
Ug kon adunay makagawas sa kamatayon ug makaikyas ngadto sa kabukiran, maghilak sila sama sa salampati, tungod sa ilang mga sala. 
Maluya ang ilang mga kamot ug ang ilang mga tuhod. 
Magsuot sila ug sako ug kagisan nila ang ilang mga ulo sa pagpakita sa ilang pagsubo. Ug mohari kanila ang kahadlok ug kaulaw. 
“Ipanglabay nila ang ilang mga pilak ug mga bulawan diha sa kadalanan nga murag sama kini sa mahugaw nga butang. Dili kini makaluwas kanila sa adlaw nga ipasinati ko ang akong kasuko. Dili kini makabusog kanila kay mao kini ang hinungdan nga nagpakasala sila. 
Gipanghambog nila ang ilang nindot nga mga alahas, ug gigamit nila kini sa paghimo sa mangil-ad nila nga mga dios-dios. Busa himuon ko ang ilang mga bahandi nga sama sa mahugaw nga mga butang alang kanila. 
Ipailog ko kini sa daotan nga mga tawo nga langyaw, ug ila kini nga bugal-bugalan. 
Pasagdan ko kini nga mga tawhana sa ilang pagbugal-bugal ug pag-ilog sa akong bililhon nga dapit. 
“Bihagon ang akong katawhan kay napuno sa pagpinatyanay ug kasamok ang ilang nasod. 
Ihatag ko ang ilang mga balay sa labihan kadaotan nga mga tawo nga gikan sa uban nga mga nasod. Tapuson ko ang ilang pagpanghambog sa ilang gamhanan nga mga tawo, ug pasagdan ko nga bugal-bugalan ang ilang mga dapit nga simbahanan. 
Kon moabot kanila ang kagubot, mangita sila sa kalinaw. Apan dili nila kini makita. 
Moabot kanila ang sunod-sunod nga mga panghitabo ug mga daotan nga balita. Mangayo silag mga mensahe gikan sa mga propeta apan wala silay madawat. Dili na itudlo sa mga pari ang bahin sa Kasugoan ug wala na usay mga tambag gikan sa mga pangulo. 
Maguol ang hari ug iyang opisyal ug mawad-an silag paglaom, ug magkurog ang mga tawo sa kahadlok. Silotan ko sila sumala sa ilang pagbuhat. Hukman ko sila sumala sa ilang paghukom sa uban. Unya mahibaloan nila nga ako mao ang Ginoo.” 
