Mga Salmo.
88.
Ang awit sa mga anak ni Kora. Ang awit alang sa maestro sa mga mag-aawit. Gamita ang instrumento nga “mahalat-leanot.” Ang “maskil” ni Heman nga Ezranhon. Ginoo, ikaw ang Dios nga akong manluluwas. Adlaw ug gabii nagtawag ako kanimo. 
Pamatia ang akong pag-ampo; dungga ang akong pagpangayog tabang kanimo. 
Kay daghang mga kalisdanan ang miabot kanako ug daw mamatay na ako. 
Giisip na ako nga usa sa mga himalatyon. Nahisama sa usa ka tawong dili na matabang. 
Gipasagdan na lang ako uban sa mga patay. Nahisama ako sa mga gipamatay nga nagbuy-od sa ilang lubnganan; sama niadtong gipangkalimtan mo na ug dili mo na tabangan. 
Daw gibutang mo ako sa labihan kalawom ug kangitngit nga bangag. 
Labihan gayod ang imong kasuko kanako; daw mga balod kini nga mihapak kanako. 
Gipahilayo mo kanako ang akong mga higala. Gihimo mo akong labihan kangil-ad sa ilang panan-aw. Wala na akoy malutsan ug dili na makaikyas. 
Tungod sa akong mga pag-antos, nahalap ang akong panan-aw. Ginoo, adlaw-adlaw nagtawag ako kanimo nga gabayaw sa akong mga kamot. 
Maghimo ka ba ug mga milagro ngadto sa mga patay? Mobangon ba sila sa pagdayeg kanimo? 
Imantala ba ang imong gugma ug pagkamatinumanon sa dapit sa mga patay? 
Makita ba ang imong mga milagro ug pagkamatarong sa mangitngit nga dapit sa mga patay, diin ang tanan dili na mahinumdoman? 
Apan ako, Ginoo, nangayo ug tabang kanimo. Kada buntag nag-ampo ako kanimo. 
Apan nganong gisalikway mo man ako, Ginoo? Nganong nagtago ka man kanako? 
Sukad sa akong pagkabata, nag-antos na ako ug hapit nang mamatay. Giantos ko ang makahahadlok nga mga butang nga gihimo mo kanako, ug naglisod gayod ako. 
Ang imong kasuko daw sama sa makusog nga hangin nga mihapak kanako. Gilaglag mo ako sa imong makahahadlok nga mga buhat, 
nga naglibot kanunay kanako nga daw sa baha; daw sa lamyon na nila ako. 
Gipalayo mo kanako ang akong mga hinigugma ug mga higala; ang kangitngit na lang ang nahibilin kong kauban. 
