Deuteronomio.
32.
“O langit, pamati kay mosulti ako! O yuta, pamatia ang akong mga pulong. 
Ang akong mga pagtulon-an sama sa ulan o tun-og nga nagtulo. Ang akong mga pulong sama sa yamog diha sa mga sagbot; o sama sa talithi diha sa mga tanom. 
“Imantala ko ang ngalan sa Ginoo. Dayegon ko ang pagkagamhanan sa atong Dios! 
Siya ang Bato nga salipdanan ko. Hingpit ang iyang mga buhat, ug matarong ang tanan niyang mga pamaagi. Matinumanon siya nga Dios ug dili masayop; matarong siya ug makiangayon. 
“Apan kamo nagpakasala kaniya ug wala na niya kamo ilha nga iyang mga anak, tungod sa inyong kadaotan, mga masinupakon ug limbongan nga henerasyon! 
Mao ba kini ang inyong ibalos sa Ginoo? Mga buang-buang gayod kamo ug kulang sa panabot. Dili ba siya ang inyong Amahan nga nagbuhat kaninyo? 
“Hinumdomi ninyo ang nanglabay nga mga katuigan; huna-hunaa ninyo ang nangagi nga mga henerasyon. Pangutan-a ninyo ang inyong mga katigulangan kay suginlan nila kamo. Pangutan-a ninyo ang inyong mga tigdumala kay isaysay nila kini kaninyo. 
Sa dihang gihatagan sa Labing Halangdong Dios ang mga nasod sa ilang yuta ug sa dihang gibahin-bahin niya ang katawhan, gibutangan niya kini ug mga utlanan basi sa gidaghanon sa mga anghel sa Dios. 
Karon gipili sa Ginoo ang mga kaliwat ni Jacob ingon nga iyang katawhan. 
“Nakita niya sila sa disyerto, sa dapit nga awaaw. Giatiman niya sila ug giampingan, nga daw nag-amping sa iyang kaugalingong mata. 
Gibantayan niya sila, sama sa agila nga nagbantay sa iyang mga piso samtang iya kining ginatudloan sa paglupad. Ginabukhad niya ang iyang mga pako sa pagsalo ug pagsapnay kanila. 
Ang Ginoo lang gayod ang migiya sa iyang katawhan, ug walay mitabang nga laing dios. 
“Gipagahom niya sila sa mga bukid, ug gipakaon sa mga abot sa yuta. Gibuhi niya sila sa dugos gikan sa bato ug sa lana gikan sa olibo sa batoon nga dapit. 
Gihatagan niya sila ug mga keso ug gatas gikan sa mga baka ug karnero, ug gihatagan ug tambok nga mga karnero, mga baka, ug mga kanding gikan sa Basan. Gihatagan usab niya sila sa labing maayong mga trigo ug gipainom sa labing maayong bino gikan sa ubas. 
“Nagmauswagon ang mga Israelinhon apan nagrebelde sila. Nanambok sila ug milig-on, apan gitalikdan nila ang Dios nga nagbuhat kanila, ug gisalikway nila ang ilang Bato nga salipdanan nga mao ang ilang Manluluwas. 
Gipapangabugho nila ug gipasuko ang Ginoo sa ilang mangil-ad nga mga dios. 
Naghalad sila ngadto sa mga demonyo nga dili tinuod nga Dios, mga dios nga wala nila mailhi ug bag-o lang, nga wala tahora sa ilang mga katigulangan. 
Gikalimtan nila ang Dios nga ilang Bato nga salipdanan nga nagbuhat kanila. 
“Nakita kini sa Ginoo, ug tungod sa iyang kasuko gisalikway niya sila nga iyang mga anak. 
“Miingon siya, ‘Talikdan ko sila, ug tan-awon ko kon unsa ang ilang dangatan, kay mga daotan sila nga henerasyon, mga anak nga dili matinumanon. 
Gipapangabugho nila ako sa dili tinuod nga dios, ug gipasuko nila ako sa ilang mga walay pulos nga mga dios-dios. Busa papangabughoon ko usab sila pinaagi sa pagpanalangin sa ubang mga nasod. Pasuk-on ko sila pinaagi sa pagpanalangin sa buang-buang nga mga nasod. 
Kay ang akong kasuko nagdilaab nga murag kalayo. Mosunog kini sa yuta ug sa tanang anaa niini, apil sa kinahiladman sa yuta, ug sa pundasyon sa mga bukid. 
“ ‘Padad-an ko sila ug mga kalamidad, ug ig-on ko sila sa akong mga pana. 
Pagutman ko sila; mangamatay sila sa kagutom ug sa sakit. Padad-an ko sila sa mabangis nga mga mananap sa paghasol kanila, ug mga lala nga bitin sa pagpaak kanila. 
Sa gawas sa ilang balay daghan ang mangamatay sa gira, ug sa sulod maghari ang kahadlok. Mangamatay ang mga tigulang, mga batan-on, ug mga kabataan. 
Nag-ingon ako nga katagon ko sila hangtod nga dili na sila mahinumdoman sa kalibotan. 
Apan dili ko tugotan nga magpasigarbo ang ilang mga kaaway ug moingon, “Napildi nato sila. Dili ang Ginoo ang naghimo niini.” ’ 
“Ang Israel usa ka nasod nga walay kaalam ug panabot. 
Kon maalamon lang sila, masabtan unta nila ang ilang dangatan. 
Unsaon gud paggukod sa usa ka tawo sa 1,000? Unsaon gud pag-abog sa duha ka tawo sa 10,000? Gawas lang kon gitugyan sila sa Ginoo nga ilang bato nga salipdanan. 
Kay ang salipdanan nga bato sa atong mga kaaway dili sama sa atong salipdanan nga bato, ug bisan sila nakahibalo niini. 
Ang atong mga kaaway, nga pareho kadaotan sa mga lumulupyo sa Sodoma ug Gomora, sama sa bunga sa ubas nga pait ug makahilo, 
ug ang ilang bino makamatay sama sa lala sa bitin. 
“Nakahibalo ang Ginoo sa ilang kadaotan, gipugngan lang una niya kini ug naghulat sa husto nga panahon sa pagsilot kanila. 
Manimalos ang Ginoo ug magsilot kanila, kay moabot ang panahon nga madakin-as gayod sila. Hapit na moabot ang ilang kalaglagan.” 
Hukman sa Ginoo ang iyang katawhan; kaloy-an niya sila nga iyang mga alagad kon makita niya nga wala na silay kusog ug diyutay na lang ang nabilin kanila, ulipon man o dili ulipon. 
Unya mangutana ang Ginoo sa iyang katawhan, “Asa na ang ilang mga dios, ang bato nga ilang salipdanan? 
Asa na ang ilang mga dios nga mikaon sa tambok ug miinom sa bino sa ilang mga halad? Patabanga sila kaninyo, ug himoa ninyo silang inyong panalipod!” 
Tan-awa ninyo karon; ako mao lang gayod ang Dios! Wala nay lain nga dios gawas kanako. Ako ang naghatag ug nagkuha ug kinabuhi; ako ang nagsamad ug nag-ayo, ug walay makalingkawas sa akong mga kamot. 
Karon, ibayaw ko ang akong mga kamot ug manumpa, “Maingon nga buhi ako sa walay kataposan, 
bairon ko ang nagsidlak kong espada ug gamiton ko kini sa pagsilot. Panimaslan ko ang akong mga kaaway ug pabayron ang mga nagdumot kanako. 
Ang akong pana mabulit sa ilang mga dugo, ug ang akong espada motadtad sa ilang mga lawas. Mangamatay apil ang mga dinakpan ug apil usab ang ilang mga pangulo.” 
Dayega ninyo ang katawhan sa Ginoo, O mga nasod, kay panimaslan sa Ginoo ang nagpatay niining iyang mga alagad. Panimaslan niya ang iyang mga kaaway, ug hinloan niya ang iyang yuta ug ang iyang katawhan. 
Gisulti ni Moises uban ni Josue nga anak ni Nun ang mensahe niini nga awit ngadto sa mga tawo. 
Pagkahuman ug sulti ni Moises niini, 
miingon siya sa mga tawo, “Itanom gayod ninyo sa inyong mga kasing-kasing ang tanan nakong gisulti kaninyo karong adlawa. Itudlo usab ninyo kini sa inyong mga anak aron matuman nila pag-ayo ang tanang gisulti niini nga mga sugo. 
Kini nga mga sugo dili ordinaryo lang nga mga pulong; kini maghatag kaninyo ug kinabuhi. Kon tumanon ninyo kini magkinabuhi kamo ug dugay sa yuta nga inyong panag-iyahan sa tabok sa Suba sa Jordan.” 
Niana mismong adlawa miingon ang Ginoo kang Moises, 
“Lakaw sa Moab, sa kabukiran sa Abarim ug tungas sa Bukid sa Nebo nga nag-atubang sa Jerico. Lantawa didto ang Canaan, ang yuta nga ihatag ko sa mga Israelinhon nga ilang panag-iyahan. 
Ug nianang bukira mamatay ka ug makig-uban sa imong mga katigulangan, maingon nga si Aaron nga imong igsoon namatay sa Bukid sa Hor ug giuban usab sa iyang katigulangan. 
Kay duha kamong nawad-an ug pagsalig kanako atubangan sa mga Israelinhon sa dihang didto pa kamo sa tubig sa Meriba Kadesh, sa kamingawan sa Zin. Wala ninyo pasidunggi ang akong pagkabalaan sa ilang atubangan. 
Busa makita mo lang sa halayo ang yuta nga ihatag ko sa mga Israelinhon, apan dili ka makasulod didto.” 
