Ezekiel.
21.
Miingon ang Ginoo kanako, 
“Tawo, pag-atubang sa Jerusalem ug panghimaraota ang Israel ug ang mga dapit nga simbahanan niini. 
Ingna sila nga ako, ang Ginoong Dios, nag-ingon, ‘Kontra ko kamo! Ibton ko ang akong espada ug pamatyon ko kamo nga tanan, maayo man o daotan. 
Oo, pamatyon ko kamo nga tanan sa akong espada, gikan sa habagatan hangtod sa amihan. 
Ug mahibaloan sa tanan nga ako mao ang Ginoo. Giibot ko na ang akong espada, ug dili ko kini ibalik sa iyang sakoban hangtod nga dili mahuman ang iyang pagpamatay.’ 
“Busa tawo, padungga sila nga mag-agulo ka sa kasubo ug sa kasakit sa imo nga kasing-kasing. Mag-agulo ka diha sa ilang atubangan. 
Kon mangutana sila kon nganong nag-agulo ka, ingna sila nga tungod kini sa balita nga makapakurog, makapaluya, makapalisang, ug makapalipong kanila. Mahitabo gayod kini nga mga butanga sa dili madugay. Ako, ang Ginoong Dios, ang nag-ingon niini.” 
Miingon pa gayod ang Ginoo kanako, 
“Tawo, isulti ang akong mensahe ngadto sa mga tawo. Ingna sila nga ako, ang Ginoo, nag-ingon: “Gibaid ko ang akong espada alang sa pagpatay kaninyo. Gipasinaw ko kini pag-ayo aron mokidlap kini sama sa kilat. Karon, maglipay pa ba kamo? “Baliwalaon pa ba ninyo ang akong mga pagdisiplina kaninyo? 
“Gibaid ko ang akong espada ug gipasinaw, ug andam na kini nga gamiton sa pagpamatay. 
Tawo, hilak ug kusog ug pukpoka ang imo nga dughan sa kasubo, kay kana nga espada mopatay sa akong katawhan nga mga Israelinhon ug sa ilang mga pangulo. 
“Kini usa ka pagsulay sa akong katawhan. Dili sila maghuna-huna nga dili ko ipadayon ang akong pagdisiplina kanila nga ilang gibaliwala. Ako, ang Ginoong Dios, ang nag-ingon niini. 
“Busa, tawo, isulti ang akong mensahe. Mopakpak ka sa pagtamay sa akong katawhan, ug mokuha kag espada ug itigbas kini sa makaduha o makatulo ka higayon ingon nga simbolo nga daghan ang mangamatay kanila sa gubat. 
Mangurog sila sa kahadlok ug daghan ang mangamatay kanila. Gibutang ko na ang espada diha sa mga pultahan sa ilang siyudad aron sa pagpatay kanila. Nagpangidlap kini sama sa kilat ug andam na sa pagpamatay. 
O espada! Panigbas sa wala ug sa tuo. Panigbas bisan asa. 
Mopakpak usab ako sa pagtamay sa akong katawhan, ug unya mawala ang akong kasuko. Ako, ang Ginoo, ang nag-ingon niini.” 
Miingon ang Ginoo kanako, 
“Tawo, paghimog mapa ug markahi ang duha ka dalan nga mahimo nga agian sa hari sa Babilonia nga nagdala sa espada. Kini nga duha ka dalan magsugod sa Babilonia. Butangi ug timaan ang gisang-an sa duha ka dalan aron mahibaloan kon asa paingon kini nga duha ka dalan. 
Ang usa ka dalan paingon sa Raba, ang kapital sa Amon, ug ang usa paingon sa Jerusalem, ang kapital sa Juda nga nalibotan ug paril. 
Kay ang hari sa Babilonia mihunong sa gisang-an sa duha ka dalan ug magpakisayod kon asa siya nga dalan moagi pinaagi sa pagbunot sa pana, sa pagpangutana sa mga dios-dios, ug sa pagsusi sa atay sa mananap nga gihalad. 
Ang mabunot niya nga pana mao ang adunay marka nga Jerusalem. Unya mosinggit siya sa pagsulong sa Jerusalem ug sa pagpamatay sa mga nagpuyo niini. Magpahimo siyag tore-tore ug magpabutang siya sa pultahan sa Jerusalem ug dagkong mga kahoy nga iguba sa pultahan. Magpatapok siyag yuta diha sa kilid sa paril sa siyudad aron makatkat kini. 
Dili makatuo ang mga taga-Jerusalem nga mahitabo kini kanila tungod kay aduna silay kasabotan tali sa Babilonia. Apan ang hari sa Babilonia mopahinumdom kanila sa ilang mga sala, ug unya bihagon niya sila. 
“Busa ako, ang Ginoong Dios, nag-ingon: Ang inyong mga sala nadayag na, ug gipakita gayod ninyo kon unsa kamo kamasinupakon ug kamakasasala. Tungod kay ginahimo ninyo kini, ipabihag ko kamo. 
“Ikaw nga daotan ug makasasala nga pangulo sa Israel, miabot na ang panahon nga ikaw silotan! 
Ako, ang Ginoong Dios, nag-ingon: Huboa ang imo nga turban ug korona, kay adunay kausaban na ang tanan. Ang mga anaa sa ubos mahimo nga dungganon, ug ang mga dungganon ipaubos. 
Laglagon ko gayod ang Jerusalem! Dili kini matukod pag-usab hangtod nga moabot ang akong pinili nga maoy maghukom niini nga siyudad; kay siya ang akong gitugyanan niini. 
“Ug ikaw tawo, ingna ang mga Amonihanon nga nagbiay-biay sa Israel nga ako, ang Ginoong Dios, nag-ingon kanila: “Andam na ang espada aron sa pagpamatay. Gipasinaw kini pag-ayo aron magpangidlap sama sa kilat. 
Dili tinuod ang mga panan-awon ug mga tagna nga nadawat ninyo mahitungod sa espada. Ang tinuod, andam na ang espada sa pagputol sa mga liog sa daotan nga mga tawo. Ang panahon sa pagsilot kanila miabot na. 
“Ibalik ko ba ang espada sa sakoban? Dili! Silotan ko kamo diha mismo sa inyong nasod, sa dapit diin kamo natawo. 
Ipatagamtam ko kaninyo ang akong labihan nga kasuko, ug itugyan ko kamo ngadto sa mabangis nga mga tawo, nga anad sa pagpatay. 
Mahimo kamo nga sugnod, ug ang inyong dugo mobanaw sa inyong yuta. Wala na gayod makahinumdom kaninyo. Ako, ang Ginoo, ang nag-ingon niini.” 
