Exodo.
15.
Unya miawit si Moises ug ang mga Israelinhon niini nga awit ngadto sa Ginoo: “Awitan ko ang Ginoo tungod kay nagmadaogon gayod siya. Gitambog niya sa dagat ang mga kabayo ug ang mga nagsakay niini. 
“Ang Ginoo mao ang naghatag kanako ug kusog, ug siya ang akong awit. Siya ang nagluwas kanako. Siya ang akong Dios, ug dayegon ko siya. Siya ang Dios sa akong amahan, ug pasidunggan ko siya. 
Ginoo ang iyang ngalan, ug usa siya ka manggugubat. 
Gitambog niya sa dagat ang mga karwahi ug mga sundalo sa hari sa Ehipto. Nangalumos sa Pulang Dagat ang pinakamaayong mga opisyal sa hari. 
Nangalumos sila sa lawom nga tubig; naunlod sila sa kinahiladman nga daw bato. 
Labihan gayod ang imong gahom, O Ginoo; pinaagi niini gidugmok mo ang mga kaaway. 
“Sa imong pagkagamhanan, gilaglag mo ang mga mikontra kanimo. Gipatagamtam mo kanila ang imong kasuko nga mipuo kanila nga daw mga dagami nga gisunog. 
Sa usa mo lang ka paghuyop napundok ang tubig. Natigom ang dakong bul-og sa tubig ug mibarog nga daw paril; nimala ang yuta taliwala sa dagat. 
Nagpasigarbo ang kaaway nga nagkanayon, ‘Gukdon ko sila ug dakpon; bahinon ko ang ilang mga kabtangan ug tagbawon ko ang akong kaugalingon niini. Hulboton ko ang akong espada ug laglagon ko sila.’ 
Apan sa usa mo lang ka paghuyop nalumos sila sa dagat. Naunlod sila sa kinahiladman nga daw tingga. 
O Ginoo, kinsa sa mga dios ang sama kanimo? Walay sama kanimo sa pagkabalaan ug pagkagamhanan. Ikaw lang ang Dios nga naghimo ug katingalahang mga butang! 
“Pinaagi sa imong gahom gilamoy sa yuta ang among mga kaaway. 
Sa imong mapinadayonon nga gugma tultolan mo ang mga tawo nga imong giluwas. Sa imong kusog, tultolan mo sila sa imong balaan nga puloy-anan. 
Madunggan kini sa mga nasod ug magkurog sila sa kahadlok. Makulbaan gayod ang mga Filistihanon. 
Ang mga pangulo sa Edom ug Moab magkurog sa kahadlok, ug ang mga pangulo sa Canaan daw malipong sa kahadlok. 
Mangalisang gayod sila. Pinaagi sa imong pagkagamhanan dili sila makalihok sama sa bato, hangtod makalabay ang imong katawhan nga imong giluwas, O Ginoo. 
Dad-on mo ang imong katawhan sa imong yuta, ug ipahimutang mo sila sa bukid nga imong gipanag-iyahan, ang dapit nga gihimo mo nga imong pinuy-anan, O Ginoo, ang balaang puloy-anan nga ikaw mismo ang naghimo. 
“Maghari ka, O Ginoo, sa walay kataposan.” 
Ang mga Israelinhon naglakaw sa malang yuta taliwala sa dagat. Apan sa dihang milatas sa dagat ang mga kabayo sa hari ug ang iyang mga karwahi ug mga tigkabayo, gibalik sa Ginoo ang tubig ug natabonan sila. 
Unya si Miriam nga propeta ug igsoon ni Aaron mikuhag tamborin ug gipangunahan ang mga babaye sa pagtamborin ug sa pagsayaw. 
Ug mao kini ang iyang awit kanila: “Pag-awit kamo sa Ginoo tungod kay nagmadaogon gayod siya. Gitambog niya sa dagat ang mga kabayo ug ang mga nagsakay niini.” 
Gikan sa Pulang Dagat, gidala ni Moises ang mga Israelinhon sa kamingawan sa Shur. Tulo ka adlaw silang nagbaktas sa kamingawan ug wala gayod silay nakita nga tubig. 
Sa dihang nakaabot sila sa Mara, nakakita sila ug tubig, apan dili sila makainom kay pait ang tubig. (Mao kana nga ginganlan kining lugara nga Mara.) 
Tungod niini, mireklamo ang mga Israelinhon kang Moises, “Unsa na lay atong imnon niini?” 
Busa nagpakitabang si Moises sa Ginoo, ug gipakita sa Ginoo kaniya ang usa ka sanga sa kahoy. Gilabay kini ni Moises sa tubig ug nawala ang kapait sa tubig. Didto naghatag ang Ginoo niini nga tulomanon ug sugo sa pagsulay kanila: 
“Kon mosunod kamo pag-ayo kanako, ang Ginoo nga inyong Dios, ug maghimo ug maayo sa akong atubangan ug motuman sa akong mga sugo ug mga tulomanon, dili ko ipadala kaninyo ang mga sakit nga gipadala ko sa mga Ehiptohanon, kondili kanunay ko kamo ayohon.” 
Mibiya sila sa Mara, ug miabot sila sa Elim, diin adunay 12 ka tuboran ug 70 ka palma, ug nagkampo sila didto duol sa tubig. 
