Ezekiel.
31.
Sa nahaunang adlaw sa ikatulong bulan, sa ika-11 nga tuig sa amo nga pagkabihag, miingon ang Ginoo kanako, 
“Tawo, isulti kini sa Paraon nga hari sa Ehipto, ug sa iyang katawhan: “Kang kinsa ko ba ipakasama ang imo nga pagkagamhanan? 
Ah! Ipahisama ka nako sa Asiria, ang nasod nga nahisama sa usa ka kahoy nga sedro sa Lebanon. Kini nga kahoya adunay matahom ug labong nga mga sanga nga galandong sa kalasangan, ug mas taas kini kaysa uban nga labong nga mga kahoy. 
Ang abunda nga tubig gikan sa lawom nga tuboran nakatabang sa pagpatubo niini. (Nagdagayday usab kini nga tubig ngadto sa tanang mga kahoy sa kalasangan.) 
Mitaas kini nga kahoya labaw sa tanang mga kahoy sa kalasangan. Nanagko ug nanglabong pa gayod ang iyang mga sanga tungod sa abunda nga tubig. 
Ang tanang matang sa mga langgam nagsalag sa iyang mga sanga, ug ang tanang matang sa mga ihalas nga mga mananap nanganak ilalom sa iyang mga sanga. Ang tanang bantogan nga mga nasod nagpasilong kaniya. 
Matahom gayod kini nga kahoy ug tag-as ang iyang mga sanga, tungod kay ang iyang mga gamot nakaabot man sa abunda nga tubig. 
Bisan gani ang mga kahoy nga sedro sa tanaman sa Dios dili makatupong niini nga kahoya. Bisan ang mga kahoy nga abeto ug mga kahoy nga platano dili makatupong sa sanga niini nga kahoya. Wala gayod kahoy sa tanaman sa Dios nga sama katahom niini nga kahoya. 
Gipatahom ko kini nga kahoya nga adunay labong nga mga sanga. Busa nasina kaniya ang tanang kahoy sa tanaman sa Dios.” 
Busa miingon ang Ginoong Dios, “Tungod kay nagpasigarbo kini nga kahoya sa iyang kahabog ug sa kalabong sa iyang mga sanga, 
itugyan ko siya sa pinakagamhanan nga nasod nga siguradong mopahamtang kaniya sa silot nga angay sa iyang kadaotan. Oo, isalikway ko siya; 
putlon siya sa mga taga-laing nasod, ang pinakabangis sa mga nasod, ug unya biyaan. Magkatag ang iyang bali nga mga sanga sa kabukiran ug walog ug sa mga agianan sa tubig. Mobiya kaniya ang mga nasod nga nagpasilong kaniya. 
Motugdon ang tanang mga langgam sa natumba niini nga punoan, ug mopuyo ang ihalas nga mga mananap sa mga sanga niini. 
Busa gikan karon, wala nay kahoy nga mas motaas ug mas molabaw pa kalabong sa uban nga mga kahoy, bisan abunda pa kini sa tubig. Kay mamatay ang tanang kahoy sama sa tawo, ug moadto sa kinahiladman sa yuta.” 
Mipadayon pag-ingon ang Ginoong Dios, “Sa adlaw nga dad-on na kini nga kahoya ngadto sa dapit sa mga patay, tabonan ko ang mga lawom nga tuboran ingon nga timailhan sa pagsubo. Dili na modagayday ang tubig sa mga suba, ug wala nay abunda nga tubig. Tungod niini, mongitngit ang Lebanon ug mangalaya ang tanang mga kahoy sa kaumahan. 
Mokurog sa kahadlok ang mga nasod inigkadungog nila sa lagapak sa pagkatumba niadtong kahoya, sa panahon nga dad-on ko kini ngadto sa dapit sa mga patay uban niadtong mga nangamatay na. Unya ang tanang mga kahoy sa Eden ug ang tanang maayo ug matahom nga mga kahoy sa Lebanon nga natubigan pag-ayo maglipay didto sa kinahiladman sa yuta. 
Ang mga nasod nga mipasilong ug nakig-abin kaniya mag-uban usab kaniya ngadto sa dapit sa mga patay uban sa mga nangamatay sa gubat. 
“Hari sa Ehipto, wala gayod kahoy sa Eden nga makatupong sa imo nga katahom ug pagkagamhanan. Apan itambog ka usab sa kinahiladman sa yuta uban sa mga kahoy sa Eden. Didto mag-uban kamo niadtong mga tawo nga nangamatay sa gubat nga wala nakaila sa Dios. “Mao kini ang mahitabo sa hari sa Ehipto ug sa iyang katawhan. Ako, ang Ginoong Dios, ang nag-ingon niini.” 
