Mga Salmo.
55.
Ang awit alang sa maestro sa mga mag-aawit. Gamita ang mga instrumento nga adunay mga kuwerdas. Ang “maskil” ni David. Pamatia ang akong pag-ampo, O Dios; dungga ang akong pagpangayo ug tabang kanimo. 
Pamatia ug tubaga ako. Dili na ako mahimutang sa akong kabalaka. 
Nabalaka ako sa mga pagpanghulga sa akong mga kaaway ug pagdaog-daog sa mga tawong daotan. Kay gisamok nila ako ug gidumtan. 
Labihan ang kakulba sa akong dughan. Nalisang ako sa kamatayon. 
Nagkurog ako sa kahadlok; labihan gayod ang akong kalisang. 
Kon aduna pa lang akoy pako sama sa salampati, molupad ako ug mangita ug kapahulayan. 
Molupad ako paingon sa halayong kamingawan ug didto mopuyo. 
Magdali ako sa pagpangita ug matagoan aron makatago ako gikan sa kasuko sa akong mga kaaway nga daw sa makusog nga hangin ug bagyo. 
Ginoo, laglaga ang akong mga kaaway; himoa nga dili sila magkasinabtanay. Kay nakita ko ang pagpanghasi ug panag-away sa lungsod. 
Sama sa mga tigbalantay, naglibot-libot sila diha sa mga paril sa lungsod adlaw ug gabii. Puno sa kadaotan ug kasamok ang lungsod. 
Bisan asa walay hunong ang pagpanglaglag, pagpangdaog-daog, ug pagpanglimbong diha sa mga pangpublikong lugar. 
Kon ang akong kaaway lang ang manginsulto kanako, agwantahon ko kini. Kon ang akong kontra lang ang motamay kanako, malikayan ko kini. 
Apan ang ako mismong suod nga higala, nga sama lang kanako ug kauban ko, ang nanginsulto kanako. 
Suod kami kaniadto sa usag usa, ug magkuyog kami pag-adto sa balay sa Dios uban sa daghang mga tawo. 
Hinaut pa nga mangamatay ug kalit ang akong mga kaaway. Hinaut pa nga lamyon silang buhi ngadto sa dapit sa mga patay. Kay ang kadaotan anaa kanila ug sa ilang mga puloy-anan. 
Apan ako mangayo ug tabang sa Ginoong Dios ug luwason niya ako. 
Buntag, udto, ug gabii mangaliya ako ug mag-agulo, ug pamation niya ako. 
Luwason niya ako ug panalipdan sa akong pagpakig-gira, bisan ug daghan ang nakigbatok kanako. 
Ang Dios nga naghari sa walay kataposan mamati kanako, ug laglagon niya ang akong mga kaaway. Kay dili sila buot mousab sa ilang kinaiya ug dili motahod sa Dios. 
Ang akong higala kanhi nakigbatok sa iyang mga higala; wala niya tumana ang iyang mga saad. 
Malumo ug maayo siyang manulti, apan aduna diay siyay pagdumot sa iyang kasing-kasing. Ug ang iyang mga pulong makapasakit sa pagbati sa uban. Sama kini sa mahait nga espada. 
Itugyan sa Ginoo ang imong mga kabalaka, kay tabangan ka niya. Dili niya pasagdan ang mga matarong hangtod sa kahangtoran. 
Apan ang mga mamumuno ug ang mga limbongan ilabay niya sa lawom kaayong bangag, ang dapit sa mga patay, nga dili pa sila makapahimulos sa katunga sa ilang kinabuhi. Apan ako mosalig sa Dios. 
