Mga Salmo.
40.
Ang awit alang sa maestro sa mga mag-aawit. Awit ni David. Mapailubon akong naghulat sa Ginoo, ug gidungog niya ang akong pagpangayo ug tabang. 
Gihaw-as niya ako gikan sa makuyaw ug lapokon nga bangag, ug gipahimutang sa dakong bato aron dili ako maunsa. 
Gitudloan niya ako ug bag-ong awit, awit sa pagdayeg kaniya nga atong Dios. Daghang mga tawo ang makakita niini, ug motahod gayod sila ug mosalig sa Ginoo. 
Bulahan ang tawo nga nagsalig sa Ginoo, ug dili modangop sa mga garboso nga nagsunod sa bakak. 
Ginoo nga akong Dios, walay sama kanimo. Daghang katingalahang mga butang ang imong gihimo, ug daghan ang imong mga plano alang kanamo. Dili ko masaysay kining tanan kay labihan kini kadaghan. 
Wala ka malipay sa nagkalain-laing matang sa mga halad, sama sa halad nga sinunog ug halad sa paghinlo. Gihimo mo hinuon ako nga matinumanon kanimo. 
Busa miingon ako, “Ania ako, andam ako nga motuman sa imong mga sugo nga nasulat sa Kasulatan. 
O Dios ko, ikalipay ko ang pagtuman sa imong kabubut-on. Ang imong kasugoan gitipigan ko sulod sa akong kasing-kasing.” 
Gisugilon ko ang imong pagkamatarong sa panagtigom sa imong mga katawhan. Nahibalo ka, Ginoo, nga dili ako mohunong sa pagsugilon niini. 
Wala ko tagoi sa akong kaugalingon ang mahitungod sa imong pagkamatarong. Isugilon ko nga ikaw kasaligan ug makaluwas. Wala ako magpakahilom mahitungod sa imong gugma ug kamatuoran diha sa mga panagtigom sa imong katawhan. 
Ginoo, ayaw ihikaw ang imong kaluoy kanako. Hinaut pa nga ang imong gugma ug kamatuoran motipig kanako sa kanunay. 
Kay gilibotan ako sa mga kalisod nga dili maihap. Daw sa matabonan na ako sa akong mga sala, ug dili ako makakita. Mas daghan pa ang akong mga sala kaysa akong buhok. Ug tungod niini, nawad-an ako ug kaisog. 
Ginoo, luwasa intawon ako. Tabangi dayon ako. 
Hinaut unta nga ang mga nagtinguha sa pagpatay kanako maulawan ug mataranta. Hinaut unta nga ang mga gahandom sa akong kalaglagan mangikyas ug maulawan 
Hinaut unta nga ang mga nagbiay-biay kanako matingala pag-ayo kay naulawan sila. 
Apan hinaut nga ang tanang nagdangop kanimo maglipay gayod tungod kanimo. Hinaut nga ang mga nangandoy sa kaluwasan nga gikan kanimo moingon kanunay, “Dalaygon ang Ginoo.” 
Kabos ako ug timawa. Hinaut pa nga naghuna-huna ka kanako, Ginoo. Ikaw ang akong magtatabang ug manluluwas. O Dios ko, tabangi dayon ako. 
