Isaias.
59.
Pamati! Dili huyang ang Ginoo nga dili siya makaluwas kaninyo o dili siya bungol nga dili siya makadungog kon manawag kamo kaniya. 
Ang inyong mga sala mao ang nagpahimulag kaninyo gikan sa Dios. Mao kini ang hinungdan nga mitalikod siya kaninyo ug dili na mamati sa inyong mga pag-ampo. 
Kay natina sa dugo ang inyong kamot, ug naghimog daotan. Bakakon kamo ug nagsultig daotan. 
Wala kamoy hustisya. Ang inyong mga akusasyon batok sa inyong isigka-tawo walay kamatuoran. Nagplano kamog daotan, ug inyo kining tumanon. 
Ang inyong daotang mga plano sama sa itlog sa halas nga malala; ang mokaon niini mamatay. Sama usab kini sa balay sa lawa-lawa nga dili mahimong bisti, busa walay makatabon kaninyo sa inyong daotang mga binuhatan. Daotan ang inyong mga binuhatan ug bangis kamo. 
Alisto kamong mohimog sala, ug abtik kamong mopatay. Daotan ang inyong gihuna-huna, ug bisan asa kamo moadto maghimo kamog kadaot. 
Wala ninyo masinati ang maayong kahimtang kay gipakawalay-bili ninyo ang hustisya; gituis pa hinuon ninyo kini. Ang nagsunod niining inyong gihimo dili usab makasinatig maayong kahimtang. 
Tungod niini layo kanato ang hustisya ug dili nato masinati ang katarungan. Naghulat kita sa kahayag apan kangitngit ang miabot. Mao nga naglakaw kita sa kangitngit. 
Nagpangapkap kita sa bongbong sama sa buta, ug nangadagma kita bisag udtong tutok. Daw sa naglakaw kita sa kangitngit. Daw sama usab kita sa mga patay kon itandi sa kusgang mga tawo. 
Nag-agulo kita sa kasubo nga daw sa nagangulob nga oso ug sa tingog sa salampati. Nagpaabot kita nga silotan sa Dios ang atong mga kaaway ug luwason kita niya, apan wala kini mahitabo. 
Kay daghan na ang atong mga sala atubangan sa Dios, ug mao kini ang nagpamatuod nga angay kitang silotan. Oo, nasayod kita nga kanunay kitang nagpakasala. 
Misupak kita ug nagluib sa Ginoo. Mitalikod kita sa atong Dios. Gidaog-daog ug gilupigan nato ang uban. Nagsulti kita sa mga bakak nga giplano na natong daan. 
Gisalikway na ang hustisya ug mipahilayo sa katarong. Wala nay makitang kamatuoran bisan asa. Ug ang kaligdong wala na tagda. 
Oo, nawala na ang kamatuoran, ug ang mga naglikay sa paghimog daotan gilutos. Nakita kini sa Ginoo, ug wala niya ikalipay ang pagkawalay hustisya. 
Natingala siya sa dihang iyang nakita nga wala gayoy bisan usa nga mitabang sa mga dinaog-daog, busa gigamit niya ang iyang gahom sa pagluwas kanila. Sa iyang pagkamatarong, tabangan niya sila. 
Gamiton niya ingon nga taming sa dughan ang pagkamatarong ug ingon nga helmet ang kaluwasan. Ug ang pagpanimalos ug kasuko iyang isul-ob daw sama sa bisti. 
Baslan niya ang iyang mga kaaway sumala sa ilang binuhatan; mahiagoman nila ang iyang kasuko. Panimaslan usab niya ang atua sa mga isla. 
Bisan asa tahoron ug pasidunggan siya sa mga tawo, kay moabot siya sama sa naghaguros nga tubig nga gihuyop sa makusog nga hangin sa Ginoo. 
Miingon ang Ginoo, “Moabot sa Zion ang manluluwas ninyong mga kaliwat ni Jacob, ug luwason niya ang naghinulsol sa ilang mga sala. 
“Ug mao kini ang akong kasabotan uban kaninyo: Dili gayod mawala ang akong Espiritu nga anaa kaninyo ug ang mga pulong nga gisulti ko kaninyo. Isugilon ninyo kini sa inyong mga kabataan, ug isugilon usab nila kini sa ilang kabataan, ug magpadayon kini sukad karon ug hangtod sa kahangtoran. Ako, ang Ginoo, ang nag-ingon niini.” 
