Ang Libro sa Ecclesiastes.
1.
Mao kini ang gipamulong sa usa ka magwawali nga anak ni David ug hari sa Jerusalem: 
Walay kapuslanan! Wala gayoy kapuslanan ang tanan! 
Unsay makuha sa tawo sa iyang paghago dinhi sa kalibotan? 
Mahanaw ang usa ka henerasyon ug mopuli usab ang lain, apan ang kalibotan mao lang gihapon. 
Mosidlak ang adlaw ug unya mosalop, unya magdali kini pagbalik sa dapit nga iyang gigikanan aron mosidlak pag-usab. 
Mohuyop ang hangin ngadto sa habagatan ug unya ngadto sa amihan; magtuyok-tuyok lang kini ug magbalik-balik. 
Ang tanang suba nagdagayday padulong sa dagat, apan wala kini napuno bisan walay hunong ang pagdagayday sa mga suba. 
Kining tanang mga butanga makalalaay nga dili ikasaysay. Dili matagbaw ang atong mga mata ug mga dalunggan sa atong makita ug madungog. 
Ang nahitabo kaniadto mahitabo pag-usab. Ang gihimo kaniadto himuon pag-usab. Wala gayoy bag-o nga nahitabo sa kalibotan. 
Adunay butang pa ba nga imong maingon nga bag-o? Nahitabo na kana kaniadto sa wala pa kita matawo. 
Wala nay nahinumdom sa nanglabay nga mga panghitabo; mao man usab ang mosunod nga mga panghitabo, dili usab kini mahinumdoman sa mga tawo sa umaabot nga henerasyon. 
Ako nga usa ka magwawali naghari sa Israel, ug nagpuyo ako sa Jerusalem. 
Sa akong kaalam, gitun-an ko gayod pag-ayo ang tanang nahitabo dinhi sa kalibotan. Usa kini ka pait nga kapalaran nga gihatag sa Dios ngadto sa mga tawo. 
Nakita ko ang tanang ginahimo dinhi sa kalibotan, ug kining tanan walay kapuslanan; sama kini ka walay pulos sa paggukod ug hangin. 
Ang baliko dili matul-id, ug dili maihap ang wala diha. 
Miingon ako sa akong kaugalingon, “Mas maalamon gayod ako kay sa tanang naghari sa Jerusalem una kanako. Daghan gayod akog nahibaloan.” 
Gitun-an ko pag-ayo ang kalainan sa kaalam ug binuang, apan nasuta ko nga kini walay kapuslanan; sama lang kini sa naggukod ka sa hangin. 
Kay sa magkadugang ang kahibalo ug kaalam, magdugang usab ang kasakit ug pag-antos. 
