﻿नेवताळा.
9.
सावुल, भगवानेन डाहला पुजारान्‌चां गुयु, सावुल हय बी मालीक ईसुन चेला काजे धमकी दीन तीनुक माराड़ने हींडी रवला। 
ने चु भगवानेन वाट देखान्‌या अगवाय करन्‌यान चां जाय्‌न, दमीस्‌क सहरेन यहुदी माणसेन भक्‌तीन घरेन नावे ईसुक मान्‌या अदमीक ने बायराक बांदीन यरुसलेम लावणेन हक मांग लायु। 
बाकुन चालते-चालते सावुल दमीस्‌क सहर धड़े पुग्‌यु, ती उचकाणुन सरगे सी तेरे चारेमेर वीजाळो हय गुयो। 
चु सावुल भुयमां हीट पड़्‌यु, ने तीनुक असु कवतेलु एक बुल सामळायु, “सावुल! ए सावुल! तु मेसेक काहा वेला पाड़े?” 
सावुल कह्‌यु, “मालीक! तु कुण छे?” सावुल काजे पछु सामळायु। “मे ईसु छे, तीनाक तु वेला पाड़ रयु। 
बाकुन हय तु उठीन सहरेम जां, ने तुसेक ज करनु चाहे च, मे तुसेक देखाड़ दीस।” 
जे माणसे सावुल भेळा हतला, चे तसात उबा हय्‌न देखतात रया; काहाकी चे बुल ते सामळतेला बाकुन तीनुक कुय बी देखाव नी पड़्‌यो। 
अळी सावुल भुयमां सी उठ्‌यु, ने डुळा उगाड़्‌यु बाकुन तीनाक ईतरोक बी नी देखायो। अळी तेरा साती तेरु हात धरीन तीनाक दमीस्‌क सहर ली गुया। 
ने तीनाक तीन दाहड़ा लग काय बी नी देखायो, ने तीने टेमे चु खाणो बी नी खादु ने पाणी बी नी पीदु। 
दमीस्‌क सहर मां हनन्‌या नावेन एक भुरसु करने वाळु चेलु रवतेलु। मालीक ईसु तीनाक देखीन कह्‌यु, “ए हनन्‌या!” चु हनन्‌यु कह्‌यु, “हव, मालीक मे सामळी रयु।” 
ती मालीक तीना हनन्‌या काजे कह्‌यु, “उठीन, ‘सुदी’ नावेन गळी मां जां, ने यहुदान घर मां जाय्‌न तरसुस मां रवण्‌या सावुलेन बारामां पतु लागाड़ ले; काहाकी चु भगवान धड़े वीन्‌ती करने बाजी रयु। 
ने चु दाखलु छे की ‘जु अळी पछु देखणे बाजी जाणु चाहे’ करीन हनन्‌या नावेन एक अदमी माहीं आवीन मार मुणका पर हात मेल रयु।” 
हनन्‌या वात टाळतु जाय्‌न जपाप आप्‌यु, “ए मालीक! मे जाहान माणसे धड़े सी एरे बारामां सामळी रयु की चु अदमी यरुसलेम मां तारा चुखला माणसे काजे बेसकु वेला पाड़ीन नुकसाण करलु छे। 
ने ‘जे माणसे तार नाव पर भुरसु करे, तीनु आखा काजे बांदीन ली आवणु चाहे।’ करीन हीनाक भगवानेन डाहला पुजारा धड़े सी हक जड़लु छे।” 
बाकुन मालीक ईसु, हनन्‌या काजे कह्‌यु, तु जात रव! काहाकी मे हीना काजे आखा नी-यहुदी माणसे अगळ, ने राजा अगळ, ने ईस्‌रायली जातीन माणसेन अगळ मारो नाव उजेंतो करने करीन नेवाड़लु छे। 
ने मार नावे हीनाक कसा दुख झेलनु पड़से, ची वात मे देखाड़ीस। 
ती हनन्‌या चां सी उठीन सावुल हतलु, चां गुयु, ने घर मां जाय्‌न सावुल पर हात मेकीन कह्‌यु, “ए भाय सावुल, तु पछु देखणे बाजी जाणु चाहे करीन ने चुखली-आत्‌मा तारे मां पुरी भराय जाणु चाहे करीन, मालीक मतलब ईसु, मेसे काजे तारेन चां मकेल्‌लु छे, जु तुसे काजे वाटे देखाव पड़लु।” 
ने तत्‌यारुत सावुलेन डुळा मां सी छलटान तसा काहींग पड़्‌यो, ने चु पछु देखणे बाजी गुयु ने उठीन पाणीम बपतीस्‌मा लेदु; 
अळी खाणु खाय्‌न टणकु हय गुयु। ने चु सावुल दमीस्‌क मां रवण्‌या ईसुन चेला पुठ्‌ये थुड़ाक दाहड़ा रयु। 
ने अळी चु मामार यहुदी माणसेन भक्‌तीन घर मां जाय्‌न जुर सी ईसुन परचार ज कय्‌न करने बाजी गुयु की “ईसुत भगवानेन पुर्‌यु छे।” 
ने आखा सामळन्‌या चकराय्‌न कवणे बाजी गुया, “जु चु माणुस नी हय काय, जु यरुसलेम मां ईसुन नाव लीन वीन्‌ती करन्‌या काजे जनम सीत सारनेन कुसीत करतेलु? ने हयु जां बी एरेन करीन आवलु हतलु, की तीनुक धरीन भगवानेन पुजारान्‌चां ली जाय।” 
बाकुन सावुलेन जुर अळी बी वदतु गुयु, ने चु पुरावु दी-दीन ज कवतेलु की “ईसुत मसी छे।” असु करीन चु दमीस्‌क मां रवण्‌या यहुदी माणसेन बुलती बंद करतु रयु। 
जत्‌यार बेसका दाहड़ा हय गुया, ती यहुदी माणसे तीनुक मुजगी करीन मार नाखणेन जाळसांदी बणाया। 
बाकुन सावुल काजे तींद्‌री जाळसांदीन बारामां पतु चाल गुयु। चे ते सावुल काजे रात दाहड़ु मारने करीन सहरेन झपला पर डेंगु लीन काठु पहरु दी रवला। 
बाकुन राते सावुलेन चेला सावुलेक ली जाय्‌न चार्‌या मां बठाड़्‌या, ने सहरेन चारेमेर भीतड़ा पर सी चार्‌यो टांगीन नेचा उतारीन ढासाड़ देदा। 
जत्‌यार सावुल यरुसलेम पुग्‌यु, ती चु ईसुन चेलान टुळा मां भेसकायणे कर्‌यु, बाकुन चे आखा तीनाक देखीन बीहतेला, काहाकी तीनुक भुरसु नी हयु की जु बी छाचलीन चेलु बण गुयलु छे। 
बाकुन बरनाबास, सावुल काजे ईसुन नेवताळान्‌चां ली जाय्‌न तीनुक कह्‌यु की “सावुल काजे मालीक वाटे देखाव पड़्‌यु ने तेरे साते वार करलु छे, ने जु सावुल दमीस्‌क सहरेम बीहे बीगुर ईसुन नावेन परचार करलु छे।” 
अळी सावुल यरुसलेम मां चेलान्‌चां आवतु-जातु रयु। ने चु बीहे बीगुर मालीकेन नावेन परचार करतु रयु। 
ने चु युनानी बुली बुलन्‌या यहुदी साते वातेम जखड़ी रयु; बाकुन चे तीनाक मार नाखणेन कुसीत कर्‌या। 
जत्‌यार सावुलेन भाय बंद्‌या काजे पतु चाल्‌यु ती चे तीनाक केसर्‌या सहर मां ली जात रया ने अळी तीनाक तरसुस मकली देदा। 
तीनी टेमे आखा यहुदीया जीला मां, ने गलील जीला मां, ने सामर्‌या जीला मां ईसुन मंडळी काजे सुक-सांती जड़ी, ने ईसुन मां नवला माणसे जुड़ायता गुया; ने तीनी काजे मालीक ईसुन डर सी ने दीलासु आपण्‌या चुखला चुखली-आत्‌मा मां वदती जातली। 
पतरस तीना आखा परगाणाम फीरी-फीरीन, लीद्‌दा मां ईसुन चुखला माणसेक भेळु हवणे गुयु। 
चां तीनाक एनीयास नावेन एक माणुस भेळु हयु, चु आठ साल लग गुदड़ा मां पड़ी रवलु। काहाकी तेरे लखवु दुख हात लाग रवलो। 
पतरस तीना काजे कह्‌यु, “ए एनीयास! ईसु मसी तुसेक वारु करे। उठ ने तारो गुदड़ो सय करीन मेल।” ने चु तत्‌यारुत उठीन उबु हय गुयु। 
तत्‌यार लीद्‌दा ने सारोन मां रवण्‌या माणसे तीना वारु हवला माणसेक देख्‌या ने चे मालीक ईसु पर भुरसु करीन मान लेदा। 
याफा मां तबीता मतलब दोरकास नावेन ईसुन एक चेली रवतेली। ची बेसकी दीसरान भलाय करतेली ने गरीबेक दान आप्‌या करतेली। 
तीनु दाहड़ाम ची मांदी पड़ी ने मर गुय; ने माणसे तेरी लास काजे उंघळावीन घरेन उपरी कमरा मां ली जाय्‌न मेल देदा। 
लीद्‌दा याफा सहर सी लांबे नी हतली, ने चेला ज सामळ्‌या की पतरस लीद्‌दा मां छे ती दुय अदमी काजे मकलीन तीनाक जी वीन्‌ती कर्‌या, की “तु मामार हामरेन्‌चां आव, ने वार मां लागाड़े।” 
पतरस तत्‌यारुत तींद्‌रे पुठ्‌ये चाल पड़्‌यु ने जत्‌यार चु याफा मां पुग्‌यु, ती माणसे तीनाक उपरी पर ली गुया; ने आखा रांडायला बायरा रड़ता जाय्‌न आवीन तेरे चारेमेर उबा हय गुया; ने कुरतो ने पुथल्‌या दोरकास तींद्‌रे पुठ्‌ये रय्‌न बणावली हतली, चे कुरता ने पुथल्‌या देखाड़ने बाजी गुया। 
ती पतरस आखाक बाहर मकली देदु, ने मांडा टेकीन भगवान धड़े दुवा कर्‌यु; ने लास भीणी देखीन कह्‌यु, “ए तबीता! उठ।” तत्‌यार ची आपसा डुळा उगाड़ देदी, ने पतरस काजे देखीन उठीन बठ गुय। 
पतरस तीनीक हात धरीन उठाड़्‌यु, ने चुखला माणसेक ने रांडायला बायरा काजे बुलावीन तीनीक जीवती-जागती तींद्‌रे अगळ उबी कर देदु। 
जी वात आखा याफा सहर मां फेलाय गुय, ने बेसका माणसे मालीक ईसु पर भुरसु कर्‌या। 
ने पतरस थुड़ाक दाहड़ा लग याफा सहर मां सीमोन नावेन एक चमारटान्‌चां रयु। 
