﻿युहन्‌ना.
12.
ईसु तीहवारेन छव दाहड़ा पेहेल यरुसलेम सहर धड़े, बेतन्‌या गांव मां गुयु, चां लाजर रहतेलु, तीनाक ईसु मर्‌या-सर्‌याम सी जीवतु करलु। 
ने तींद्‌रे मायन एक घर मां ईसुन मेजवानी कर्‌या ने लाजर बी चां खाणे बठी रवलु, ने मारथा चां वारती बणीन खावड़ातेली। 
तत्‌यार मरीयम आदु लीटर बेसको महंगलो ईत्‌तर लावीन ईसुन पाये पर रेचवी ने आपसे कान्‌या सी तेरा पाये नुछी, ने ईत्‌तरेन गंदे आखो घर गंदणु ईस्‌ट्‌यो च ईत्‌तर एक खास झाड़कान मुळेम सी नीकाळीन बणावलो पीवर ईत्‌तर हतलो। 
ज देखीन ईसुन एक चेलु, यहुदा ईस्‌करीयोती चु ईसुक धराड़ने वाळु हतलु, चु कह्‌णे बाजी गुयु। 
“च ईत्‌तर वेचती ती तीन सोव दाहड़ान दाहड़कीन पयस्‌या जड़ जाता, ने चे पयस्‌या बेसका गरीबेक आपीन मदत कर देणु हतलो।” 
तीनाक गरीबेन फीकुर हतली, चु जी वात नी कह्‌यु, बाकुन चु चुट्‌टु हतलु। चु ते तींद्‌री पयस्‌यान थयलिन राखवाळी करन्‌यु हतलु, तेबी चु तीनी थयलिम सी ईत्‌तराक पयस्‌या चुरी कर लेदलु। 
ईसु तीनाक कह्‌यु, “हीनीक रहणी देवु! काय मां कहुं हयी ते मारे डागेन तीयारी पेहेलुत सी करने बाजी रय। 
काहाकी गरीब ते तुंद्‌रे पुठ्‌ये जलम लग रवसे बाकुन मे तुंद्‌रे पुठ्‌ये जलम लग नी रहो।” 
जत्‌यार यहुदी बेसका माणसे काजे मालुम हय गुयो की ईसु बेतन्‌या मां आयु, ती चे ईसु छे करीन अतरात नी आया बाकुन बेसकास ते लाजर काजे देखणे आया, तीनाक ईसु मरलाम सी पछु जीवतु करलु। 
तत्‌यार डाहला पुजारा लाजर काजे बी मारनेन मुजगी कर लेदला। 
काहाकी ईसु ईना कामे सी बेसका यहुदी माणसे तीनु यहुदी डाहला पुजाराक छुड़ देदला ने ईसु पर भुरसु कर्‌या। 
दीसरे दाहड़े तीहवार वाळने आवला माणसेन मट्‌लु टुळु, असा सामळ्‌या की ईसु यरुसलेम मां आवणे बाजी र्‌यु। 
ने चे माणसे खजुरेन डाळ्‌या लीन तीनाक भेळा हवणे गुया, ने आयड़ी-आयड़ीन कह्‌या, होसान्‌ना! बेसकु वारु छे, ईस्‌रायलेन राजु, जे मालीक भगवानेन नाव सी आवे! 
बाकुन ईसु काजे गदड़ीन एक पीलो जड़्‌यो, ती चु तेरे पर बठी गुयु, जसों की खरला सास्‌तुर मां लिखलो छे, 
“सीयोन सहर मां रहण्‌या माणसेन टुळा” बीहे मां! देख, तारु राजा तुंद्‌रेन्‌चां आवणे बाजी र्‌यु, चु ते गदड़ीन पीला पर बठीन आवणे बाजी र्‌यु। 
ईसुन चेलाक पेहेल मेहेल ते जी वात पल्‌ले नी पड़ी, बाकुन जत्‌यार ईसु मर्‌या-सर्‌याम सी जीवतु हय्‌न पछु सरगेन आपसा सेक-सींगार मां जाती र्‌यु, ती तीनुक पल्‌ले पड़ी की ईसुन बारामां असोत लिखलो हतलो ने तसा की तसा माणसे तीने दाहड़े तेरे साते वेहवार करला। 
तत्‌यार टुळा मायन चे माणसे गवा देदा, चे तीने टेमे हेरे साते हतला, जत्‌यार हयु लाजर काजे मसाण मां सी बुलायन मर्‌या-सर्‌याम सी पछु जीवतु करलु। 
तेरेमां माणसे हीनाक मेळने करीन आवला, काहाकी चे सामळ्‌या की हयु असु मटा कामेन सहलाणी देखाड़्‌यु। 
ने च आखो देखीन फरीसी माणसे आपसा-आपसा कह्‌णे बाजी गुया, “देखु ते खरा, आखी कळीन माणसे ईसु पछळ चाल पड़्‌या, ने आपणु हीनुक बेसका रुकणे कर्‌या, तेबी हया नी रुकायता।” 
चे माणसे तीहवारेन मुखा पर भगवानेन भक्‌ती करने यरुसलेमेन मंदीर मां आवला, तींद्‌रे मां ईतराक युनानी माणसे हतला। 
चे गलील जीलान बेतसेदा गांव मां रहण्‌या फीलीप्‌पुस धड़े आवीन तेरे धड़े लीलघाय्‌न असा कह्‌या, “ए मालीक! हामु ईसु काजे भेळा हवणे हींडी र्‌या।” 
फीलीप्‌पुस जाय्‌न अन्‌दीरीयास काजे खबर कर्‌यु ने, अंदीर्‌यास फीलीप्‌पुस भेळुत जाय्‌न ईसु काजे खबर कर्‌यु। 
ईसु तीनु काजे आपसा मरनेन बारामां दाखला सी कह्‌यु, माणसेन पुर्‌यु दुख झेलीन सरग वाळा सेक-सींगार मां पछु जाणेन घड़ी आय लागली छे। 
मे तुहुंक छाची-छाचीन कह्‌वो जत्‌यार लग गहुंन दाणु धुळा मां पड़ीन मरे नी, तत्‌यार लग चु एखलुत रहे, बाकुन कदी चु मर जाय, ती बेसका दाणा लावे। 
जु काहनुक ईनी कळीन जीवाय मां आपसा जीव काजे जादा परम करे, चु आपसा जीवेक खुवसे, बाकुन जु काहनुक ईनी कळीन जीवाय मां आपसान जीव आपणे लग तीयार छे, ती चु आपसा जीव काजे अमर जीवन हेर लेसे। 
कदी काहनुक माणुस मारी सेवा चाकरी करने हींडे ती तीनाक मारु चेलु बणीन मारा कह्‌याम चालनु चाहजे, जसु मे मुतेन वाटे हय चालने बाजी र्‌यु, तसात मारा चाकर्‌या चेलाक बी तीनेत वाटे चालनु पड़से, ने कदी काहनुक ईनी रीते मारी सेवा चाकरी करसे, ती मारु भगवान बास तेरी ईज्‌जत करसे। 
ईसु अगु कह्‌तु गुयु, “हय मारु जीव कलपी र्‌यु।” मे ज कहं काय? ए भगवान बास! मेसेक हीना दुखेन घड़ीम सी वाचाड़ नी, मे असु नी कहं, काहाकी मे ईना दुखेन घड़ी काजे एठणे करीन ईनी कळी मां आवलु छे। 
ए भगवान बास! “तारा नावेन सेक-सींगार उजेंतु देखाड़।” तीनीत टेमे सरगेम सी जु बुल सामळायु, मे सेक-सींगार उजेंतु देखाड़लु छे, “ने अळी उजेंतु देखाड़ीस।” 
आड़े-धड़े उबा हय रवला माणसे ज सामळीन कह्‌या, “वादळो गुयो।” दीसरा माणसे कह्‌या, “सरग वाळु काहवाळ्‌यु हीनाक काय कह्‌यु।” 
ईसु जपाप आप्‌यु, “ईना बुलेन अवाज मारे वाटे नी आवी, बाकुन तुंद्‌रे वाटे सरगे सी आवी। 
हय भगवानेन वीरुद करन्‌या, ईनी कळीन नीयाव हवण्‌यो छे। हय, भगवान ईनी कळीन मुखी भुतड़ा काजे वार मां बाहर नीकाळ देसे। 
जत्‌यार माणसे मेसेक धरती पर लाकड़ान कुरुस पर चहड़ावीन मारसे, ती मे आखी जातीन माणसे काजे मारे भीणी मनवी लीस।” 
असु कय्‌न ईसु आपसा बारामां ज देखाड़ने हींडी रवलु, की मारी मोत असी हवणे वाळी छे। 
ईसुन वात सामळीन माणसे ईसुक कह्‌या, खरला सास्‌तुर मां सी हामुक ज सीकणु जड़लो छे की, “आवणे वाळु छुड़ावन्‌यु मसी जलम जीवतेलु रवसे। ती तु असु काहा कय र्‌यु की माणसेन पुर्‌या काजे ईनी धरती पर लाकड़ान कुरुस पर चड़ावीन मारसे? जु काहना भातीन वाचाड़न्‌यु माणसेन पुर्‌यु छे, चु मरनेन हेर कर र्‌यु? जी वात हामुक समज मां नी आवती।” 
तींद्‌री वात सामळीन ईसु तीनुक आपसा बारामां दाखलु दीन कह्‌यु, “तुंद्‌रे ईचमां वीजाळो हय छे, च ईतरीक वार भबळसे, जत्‌यार लग ज वीजाळो तुंद्‌रे ईचमां रवसे, ईना वीजाळा सी अगा चालता रहु। काहाकी आंदारलो तुहुं काजे टुपी नी लेय। काहाकी जु कुय आंदारला मां चाले ती ज नी जाणे की कां जाणे बाजी रयु। 
जत्‌यार लग च वीजाळो तुंद्‌रे ईचमां छे, चां लग ईना वीजाळा पर भुरसु करु असा करसु ती तुहुं वीजाळान अवल्‌यात बण जासु।” ईसु ज कय्‌न जाती र्‌यु, ने तींद्‌रे देखतात जातु-जातु अंछाप हय गुयु। 
ईसु ते माणसे अगळ चकराड़े तसा बेसका मटा कामेन सहलाणी देखाड़्‌यु, तेबी चे तेर पर भुरसु नी कर्‌या। 
काहाकी भगवानेन अघली वात बताड़न्‌यु माणुस यसायु जी वात पेहलुत कह्‌लु ची वात पुरी हवे: “ए मालीक! कुण हामरी खबर पर भुरसु करलु छे? कुणी पर मालीकेन जुर देखाव पड़लु छे।” 
असा करीन चे भुरसु नी कर्‌या, काहाकी यसायु अळी बी ज कह्‌लु, 
“भगवान तींद्‌रा डुळा काजे आंदळा कर देदु, ने तींद्‌री मन काजे काठो कर देदलु छे, की कांखुर मायन असो नी हय जाय की चे देख लेय ने समजी लेय, ने मारे भीणी पछा आय लागे, ने मे हीनुक वारु कर दम।” 
यसायु ते एक जागता सपना मां सेक-सींगार देख्‌लु, चु ते ईसुन बारामां पेहेल सी लिखी रवलु। 
तेबी यहुदी मुख्‌या मायन थुड़ाक तेरे पर भुरसु कर्‌या ने दीसरा बेसका यहुदी माणसे बी ईसु पर भुरसु कर्‌या बाकुन फरीसी माणसेन धाके चे मुख्‌या उजेंता ईसु काजे नी मानतेला। तींद्‌रो ज बी बीहाणो हतलो की फरीसी माणसेन मुख्‌या हामुक आपणा भक्‌तीन घर मां सी नीकाळ देसे। 
काहाकी माणसे सी जादा ईज्‌जत मांगणे हेर करतेला, बाकुन भगवान सी ईज्‌जत मांगणे वारु नी लाग्‌यो। 
ईसु जुर सी आयड़ीन कह्‌यु, “जु मारे पर भुरसु करे, चु छाचलीन तेरे पर बी भुरसु कर र्‌यु, जु मेसेक मकेल्‌लु छे। 
ने जु मेसेक देखे, चु तीनाक देखे जु मेसेक मकेल्‌लु छे। 
मे वीजाळो बणीन कळी मां आवलु छे, तेरेमां चे आखा माणसे मारे पर भुरसु करे, चु आंदारला मां नी रहे। 
कदी काहनुक मारी वात सामळीन बी जी वात तीनीक मानीन नी जीवे, ती हय मे तेरु नीयाव करीन तीना गुनावाळु नी ठहरावो, काहाकी मे ईनी कळीन मनख्‌यान नीयाव करीन गुनावाळु ठहरावणे नी आयु, बाकुन तीनुक छुटकारु आपणे करीन आवलु छे। 
जु मेसेक नानु समजीन मारी सीकाड़ली वात काजे नी माने, तीनाक गुनावाळु ठहरावणे वाळु ते एक छे, ज मे सीकाड़लु छे की चे बुले तीनाक आवणे वाळा दाहड़ाम मतलब नीयावेन दाहड़े गुनावाळु ठहराय देसे। 
मे मारी मरजी सी काय बी नी कह्‌यु, बाकुन माणसेक काय-काय कहणु चाहजे ने काय सीकाड़नु चाहजे भगवान बास, जु मेसेक मकेल्‌लु छे, चु की चु मेसेक हुकुम आपीन देखाड़लु छे। 
मे जाणो की जे बुले कहणे करीन भगवान बास मेसेक हुकुम आप्‌लु छे, तींद्‌रेम अमर जीवेनेन ताकत छे, ने जसु भगवान बास मेसेक कहलु छे, तसु ने तसु मे सीकाड़ो।” 
