﻿लुका.
20.
एक दाहड़ु ईसु मंदीर मां माणसे काजे वात सीकाड़तु जाय्‌न खुस-खबर सामळावणे बाजी रवलु, भगवानेन डाहला पुजारा ने यहुदी-सास्‌तुर सीकाड़न्‌या डाहला-डाहला भेळा ईसु धड़े आवीन उबा हय रवला। 
ने ईसु काजे कवणे बाजी गुया, “हामुक बताड़ की तु काहना हक सी ज आखो करने बाजी रयु? ने तुसेक जु हक कुण आप्‌यो?” 
ईसु तीनुक जपाप आप्‌यु, “मे तुहुंक एक सवाल पुछो, तेरु जपाप मेसेक आपु।” 
बपतीस्‌मा आपण्‌या युहन्‌ना काजे बपतीस्‌मान रीत आपणेन हक, सरग वाळु भगवान आपलु की माणसे आपला? 
जी वात सामळीन चे ज कवता जाय्‌न आपसात वीच्‌यार कर्‌या, हामु काय कवजे? भगवान आपलु कवसुन, ती कवसे, तुहुं बपतीस्‌मा आपण्‌या युहन्‌नान वात काहा नी मान्‌या। 
ने कदी माणुस आपलु करीन कवसु, ती ज माणसेन टुळु आपणुक दगड़ाय्‌न मार नाखसे, काहाकी आखा बपतीस्‌मा आपण्‌या युहन्‌ना काजे भगवानेन अघी सी आवणे वाळी वात बताड़ने वाळु माने। 
अतराम चे जपाप आप्‌या, “काय जाणु हामुक मालुम नी हय, की ज हक युहन्‌ना काजे कुण आप्‌यो।” 
ईसु तीनुक कह्‌यु, “मे बी नी देखाड़तु की मे ज आखो कुणीन हक सी करने बाजी रयु।” 
ती चु माणसे काजे जु, दाखलु सामळावणे बाजी गुयु, एक कावा एक किरसाण अंगुरेन वाड़ी लागाड़्‌यु। ने ची वाड़ी दीसरा किरसाण काजे साजा मां आपीन, बेसका दाहड़ा लग दीसरा देसेम जात रयु। 
जत्‌यार अंगुर काजे भेळा करनेन टेम आय, ती चु आपसा एक पावर्‌याक मेरेन वाटु लेणे करीन मकल्‌यु। बाकुन साजल्‌या किरसाण तीना पावर्‌याक ठुकीन ठारलुत पछु मकली देदा। 
ने अळी चु दीसरा पावर्‌याक मकल्‌यु। बाकुन साजल्‌या किरसाण तीनाक बी ठुक्‌या, ने नाव-बद्‌दी करीन ठारलुत मकली देदु। 
बाकुन अळी चु तीसरा पावर्‌याक मकल्‌यु बाकुन साजेल्‌या तीनाक बी ठुकीन, अंगुरेन वाड़ी मां सी घायल करीन नीकाळ देदा। 
ती चु अंगुरेन वाड़ीन मालीक आपसा मन मां कह्‌यु, “हय मे काय करो? मे मारा लाटेक्‌ला पुर्‌याक मकलीस।” कांखुर मायन चे तेरी ईज्‌जत करीन तेरु आव-भाव करसे 
बाकुन साजेल्‌या किरसाण तीनाक आवतेलु देखीन आपसा-आपसात मन मां कह्‌या, “जु ते अंगुरेन वाड़ीन मालीकेन पुर्‌यु छे, हीनाक आपणु मार नाखजे, ती जी आखी जागा आपणी हय जासे।” 
ने चे साजेल्‌या किरसाण्‌या तीनाक अंगुरेन वाड़ी मां सी बाहर नीकाळ देदा। ने ठुकी-ठुकीन मार नाख्‌या। अळी देखु वाड़ीन मालीक तीनु साजेल्‌या किरसाण्‌यान काय करसे? 
चु आयन तीनु, साजेल्‌या किरसाण्‌याक मार नाख्‌से ने अंगुरेन वाड़ी मां दीसरा साजेल्‌या किरसाण्‌क आप देसे। चे ज सामळीन ईसुक कह्‌या, भगवान असु नी करे, ती बेसको वारु हय जाय। 
बाकुन ईसु तींद्‌रे भीणी देखीन कह्‌यु, ती धरम सास्‌तुर मां असो लिखलो छे? घर बांदण्‌या मीस्‌तर्‌या तीना दगड़ा काजे रीकामो समजीन बाहर उराटी देदा चु दगड़ुत खुणान दगड़ु बण गुयु। 
जु कुय बी ईना दगड़ा पर पड़से, चु छेदर्‌या-छेदर्‌या हय जासे। ने कदी चु दगड़ु कुय पर पड़से ती तीनाक घेद्‌या-घेद्‌या कर देसे। 
यहुदी-सास्‌तुर सीकाड़न्‌या ने भगवानेन डाहला पुजारा ईसुक तत्‌यारुत धरने हींडतेला, बाकुन चे माणसे काजे देखीन बीहतेला। चे वारु समजी गुयला, की ईसु जु दाखलु आपणेत बारामां कय र्‌यु। 
ने चे ईसु काजे फसाड़नेन नींगा नाख रवला, ने ईसुन चुकसी लेणे करीन माणसेक मकल्‌या। तीनु काजे धरमी हवणे ढंगड़ा कराड़ीन ईसु काजे तेरी वातेम चुकाड़ने करीन मकल्‌या। ने ईसु चुक जाय ती रोमी नीयाव करन्‌यान हातेम ने हक मां सुपणे करीन मकल्‌या। 
चे आवीन ईसु काजे पुछ्‌या, “ए मास्‌तर हामुक मालुम छे की, तु जो कवे चो छाचलीत कवे ने वारु सीकाड़े बी। ने हामु जाणजे बी की तु मुंहडा देखीन वात नी करे; बाकुन माणुस काजे भगवानेन छाचलीन मरजीन वात सीकाड़े। 
हामुक जपाप आप, मुसान कायदान अनसारे रोमी राजान राजा केसर्‌या काजे फाळु आपणे हामरे वाटे वारु हय की नी हय?” 
ईसु तींद्‌री कदर जाणीन तीनुक कह्‌यु, 
“मेसेक चांदीन एक रुप्‌यु बताड़ु जां कुणीन सीकु ने कुणीन नाव छापलो छे?” ती चे कह्‌या केसर राजान। 
ईसु तीनुक कह्‌यु, “ती जो राजान राजा केसर्‌यान छे, चो राजान राजा केसर्‌या आपु, ने जो भगवानेन छे चो भगवानेक आपु।” 
चे तेरु जपाप सामळीन चकराय्‌न हुगा रय गुया, ने माणसे अगळ ईसु जे बी बुल कह्‌यु, तीनु बुलेम ईसुन काय बी असी वात नी नीकळ्‌यु। 
बाकुन थुड़ाक सदुकी ईसु भीणी आया। तींद्‌रु असु वीच्‌यार‌ छे की, मरलाम सी पछु जीव उठणु हय नी। चे ईसु अगळ असु सवाल पुछ्‌या, 
“ए मास्‌तर! मुसु हामरे वाटे जो हुकुम लिखलो छे, कदी कुय भायस आपसी घरवाळी हय ने अवल्‌यात पाखुर मर जाय, ती तेरु भायस आपसा भायसेन रांडायलीक बणाय लेणु चाहजे ने आपसा भायस वाटे अवल्‌यात पयदा करनु चाहजे। 
सात भायस हतला, पेहलु भायस ईयाव कर्‌यु ने अवल्‌यात पाखुर मर गुयु। 
अळी दीसरु भायस तीनी रांडायली बायरी काजे बणायु। 
ने तीसरु भायस बी तीनी रांडायली साते ईयाव कर्‌यु, ने चु बी मर गुयु असा करीन एक-एक करीन सात भायस रांडायली काजे बणाया ने अवल्‌यात पाखुर मर गुया। 
ने आकरी मां ची बायर बी मर गुय। 
ती अळी चे पछा जीवता हवसे, ती ची बायर कुणीन घरवाळी कवायसे? काहाकी ची सातु जणान घरवाळी बन्‌ली।” 
तत्‌यार ईसु तीनुक कह्‌यु, ईनी कळी मां माणसेन मांगणी ईयाव हवतु रवसे। 
बाकुन जे माणसे जीवता हय्‌न नवली कळीन हकदार्‌या बणसे, तीनु माणसे मां मांगणी ईयाव नी हवे। 
चे जी उठीन कदी नी मरे काहाकी चे सरग वाळा काहवाळ्‌यान तसा अमर रवसे। ने पछा जीवता हय्‌न जी उठणेन अवल्‌यात बणीन नवली जीवाय्‌न हकदार्‌या बी हय्‌न भगवानेन अवल्‌यात बी बण जासे। 
बाकुन मर्‌या-सर्‌या माणसेक पछा जीवता हवणुत छे। मुसु बी जी उठणेन वात काजे धपतेला झाड़का मां उजेंती कर्‌यु। असो मालीक काजे अब्‌राहमेन भगवान, इसाकेन भगवान, याकुपेन भगवान कह्‌वाये। 
भगवान मरला माणसेन भगवान नी हय, बाकुन जीवतेला माणसेन भगवान छे काहाकी तेरे अगळ आखा जीवतेला छे। 
जी वात सामळीन तींद्‌रे मायन थुड़ाक यहुदी-सास्‌तुर सीकाड़न्‌या तीनाक कह्‌या, “ए मास्‌तर! तु बेसका वारु कह्‌यु!” 
अळी तीनु काजे ईसु धड़े अळी काहनी बी वात पुछणेन हिम्‌मत नी हय। 
ईसु तीनु काजे पुछ्‌यु, “मसी काजे, दावुदेन अवल्‌यात काहा कवे?” 
काहाकी दावुद राजा ते भजनेन किताप मां आपसा जीव सी कवे, मालीक भगवान मारा मालीक भगवान काजे कह्‌यु: “तु मारे जेवड़े आंगे बस। 
जत्‌यार लग मे तारा वेरीक तारा पाय मेलनेन पयड़ी नी बणाय दम।” 
दावुद राजा आपसी जीवाय मां तीनाक मालीक कह्‌यु, “ती चु तेरु पुर्‌यु कसु कवायसे?” 
चां बस रवला आखा माणसे ईसुन वात सामळने बाजी रवला, तत्‌यार ईसु आपसा चेला भीणी देखीन तीनु काजे कह्‌यु, 
“यहुदी-सास्‌तुर सीकाड़न्‌या सी चेतीन रवु। काहाकी तीनुक गळा सी पायेम लग लांबला पुथल्‌या पेहरनु वारु लागे, ने हाटे मां दीसरा माणसेन मुंहडा वारु की? पुछे ती तीनुक वारु लागे। ने भगवानेन भक्‌तीन घर मां पेहली कुड़ची पर बसणु, ने पंगत मां पेहली जागा हेरनु, तीनुक बेसको वारु लागे। 
चे रांडायला बायरान घर मां भरायन तीनुक धुकु दीन ठगी लेय, ने तींद्‌रा घर बारेक उजाड़ देय, ने दीसरा माणसेक देखाड़ने करीन लांबी-लांबी बेसकी वार लग दुवा करे। हीनुक भगवानेन घर सी नीयावेन डंड जादात जड़से।” 
