﻿लुका.
9.
ईसु तीनु बारे चेला काजे बुलायु, ने तीनु आखाक, भुतड़ा काजे ढासाड़ने ने आखा मांदला काजे वारु करनेन ताकत ने हक आप्‌यु। 
ने अळी ईसु चेला काजे भगवानेन राजेन परचार करने, ने मांदलाक वारु करने, करीन मकल्‌यु। 
चु तीनुक कह्‌यु, “जत्‌यार तुहुं जावु ती वाट्‌ये वापरने करीन काय बी घुण ली जावु, नी ते डेंगु, नी झुळु, नी रुटा, नी पयस्‌या ने दुय पुथल्‌या घुण ली जावु। 
तीना बी घर मां जावु, चांहान रवजु; ने मकलने लग चांहान रवजु। 
कदी माणसे तुंद्‌रो आव-भाव नी करे, ती तींद्‌रा सहरेम सी नीकळनेन टेमे, आपणा पायेन धुळु बी झाटकी देजु।” 
अतराम चे ईसु धड़े सी जात र्‌या, ने आखी दुर खुस-खबर सामळावता रया, ने माणसे काजे वारु करता जाय्‌न गांव-गांव हींडता र्‌या। 
गलील जीलान राजा हेरोदेस तीनी आखी वातेन बारामां सामळीन घाबराय गुयु, काहाकी थुड़ाक माणसे कह्‌तेला की बपतीस्‌मा आपण्‌यु युहन्‌ना मर्‌या-सर्‌याम सी पछु जीवतु हय गुयलु छे। 
ने थुड़ाक माणसे असा कह्‌तेला, एलीयु, देखाय देदलु छे, ने थुड़ाक माणसे असा कह्‌तेला की जु बास दादान टेमे भगवानेन अघी सी आवणे वाळी वात बताड़न्‌या मायन काहनुक जीवतु हय गुयलु छे। 
बाकुन हेरोदेस असु कह्‌यु, “युहन्‌नान ते मे मुणको काटाड़ देदलु, ने हय ज कुण छे, तेरा बारामां मे असी वात सामळो?” अतरे हेरोदेस ईसु काजे देखणे हेर करतेलु। 
ईसुन नेवताळा पछा आवीन ज काय कर्‌या च आखो कय देदा, ने अळी ईसु आपसा चेलाक कळ्‌येत अलग करीन बेतसेदा नावेन सहर ली जाती र्‌यु, 
बाकुन बेसका माणसेन टुळा काजे पतु हय गुयु, ने चे ईसु पछळ चाल पड़्‌या। ईसु खुस हय्‌न तीनुक आव-भाव करीन भेळु हयु, ने भगवानेन राजेन बारामां तींद्‌रे साते वात करने बाजी गुयु, ने जे मांदला काजे ने जे वारु हवणे हींडतेला, तीनु मांदलाक वारु कर्‌यु। 
दाहड़ु ढळे ने ईसुन बारे नेवताळा ईसु धड़े आवीन तीनाक असा कह्‌या, “जां ते आपणु उजाड़्‌या जागाम छे, ने तीनु माणसेक अळाय दे, ने हया आड़े-धड़ेन गांव मां ने वस्‌तीया जाय्‌न आपसा धड़े रह्‌वणेन ने खाणेन तज्‌बु लागाड़से।” 
ईसु तेरा चेला काजे कह्‌यु, “तुहुंत माणसे काजे खाणो आपु।” चे असा कह्‌या, “हामरे धड़े ते पांच रुटा ने दुय माछा अतरात छे।” तींद्‌रे वाटे हाटेम जाय्‌न खाणो मुल लावणु पड़से काय? 
चां पांचेक हजार अदमी हतला। ईसु आपसा चेला काजे असु कह्‌यु, “अलग पचास-पचास माणसेन पंगत बठाड़ देवु।” 
ने ईसु कह्‌यु तसात चे, तीनु आखा काजे बठाड़ देदा। 
ने अळी ईसु चे पांच रुटा ने दुय माछा हातेम धर्‌यु, ने सरगे भीणी भाळीन तीनु रुटा वाटे ने माछा वाटे भगवान काजे तु बेसकु वारु कह्‌यु, ने माछा ने रुटा भांजी-भांजीन आपसा चेलाक पंगत मां वाटणे करीन आपतु गुयु। 
ने आखा माणसे खायलीन आफरी गुया। ने रुटान बचला टुकड़ान बारे चार्‌या भराय गुया। 
जत्‌यार ईसु एक दाहड़े एक सुन्‌ली जागा मां दुवा करने बाजी रवलु, ने तेरा चेला हेरे पुठ्‌ये हतला। ईसु तीनुक असु पुछ्‌यु, मे कुण छे, “मारा बारामां माणसे काय कहें?” 
हेरा चेला कह्‌या, “काहना कवे, बपतीस्‌मा आपण्‌यु युहन्‌ना छे; ने काहना-काहना कहें, एलीयु छे; ने काहनाक माणुस असा कहें की जु ते बास दादान टेमेन एक भगवानेन अघी सी आवणे वाळी वात बताड़ने वाळु जीवतु हय र्‌यु।” 
ईसु तीनुक अळी पुछ्‌यु, “तुहुं मेसेक काय कह्‌वु की मे कुण छे?” पतरस कह्‌यु, “तु भगवान मसी छे।” 
तत्‌यार ईसु आपसा चेलाक चेताड़ीन असु कह्‌यु, “तुहुं जी वात काहनाक घुण कह्‌वु।” 
ईसु आपसा चेला काजे असु कह्‌यु, “मे माणसेन पुर्‌यु बणीन आय र्‌यु, ने मेसेक दुख झेलनु छे; डाहला ने भगवानेन डाहला पुजारा ने यहुदी-सास्‌तुर सीकाड़न्‌या माणसेन पुर्‌या काजे हेटु समजीन मार नाख्‌से, बाकुन तीनाक तीन दाहड़ा मां जीवतु हय्‌न बठु हवणु छे।” 
ईसु हेरे पछळ आवणे वाळा आखा काजे असु कह्‌यु, “कदी काहनुक मारे पछळ आवणे हींडे, ती आपणु नीकारु करनु पड़से। ने दाहड़ीन आपसु कुरुस हाकलीन मार पछळ आवणु पड़से। 
काहाकी जु आपसु जीव बचाड़ने हींडे, चु तीनाक खुय देसे ने जु मारे वाटे आपसु जीव खुय देय, चु तीना जीव काजे बचाड़ लेसे। 
कदी माणुस आखी कळीक हात कर लेय, ने आपसु जीव खुय देसे, नी ते आपसा जीवन नुकसाण हय, ती काय नफु जड़से? 
कदी काहनुक मेसेक ने मारी वात काजे हव करीन मान्‌ने मां लाजवाय्‌से; ती माणसेन पुर्‌यु आवण्‌यु बी तीनाक, तीने दाहड़े तीनाक लाजवाड़से, जत्‌यार चु आपसान, ने आपसा बासेन चुखला सरग वाळा काहवाळ्‌यान सेक-सींगार भेळु आवसे। 
मे तुहुंक छाचलीन कहो की जां उबा हय र्‌या, तीनु माणसे मायन थुड़ाक असा माणसे छे, जे भगवानेन राज काजे देखे नी चां लग नी मरे।” 
ईसु ज कय देदु ने अळी, आठेक दाहड़ाम, पतरस, युहन्‌ना ने याकुप काजे पुठ्‌ये लीन एक बयड़ा पर दुवा करने करीन चहड़्‌यु। 
ने जत्‌यार ईसु दुवा करने बाजी रवलु, तत्‌यार ईसुन मुंहडान सीकु बदली गुयु, ने तेरा पुथल्‌या धवळा हयन, चमकणे बाजी गुया। 
चे दुय अदमी मुसु ने एलीयु हतला, ने ईसु साते वात करने बाजी गुया। 
ने उचकाणुन, दुय अदमी सेक-सींगार भेळा देखाय देदा, ने भगवानेन मरजीन अनसारे यरुसलेम मां हवणे वाळी ईसुन मरनेन बारामां वात वीच्‌यार करने बाजी रवला। 
बाकुन पतरस ने पतरसेन साती जे घुर्‌राटीन सुवणी बाजी रवला, चे हय पुरा जाग गुया, ती चे ईसुन सेक-सींगार काजे ने तीनु दुय अदमी काजे देख्‌या, जे ईसु पुठ्‌ये उबा हय रवला। 
ने जत्‌यार मुसु ने एलीयु ईसु धड़े सी जाणे बाजी गुया, ती पतरस मन मां वीच्‌यार करे पाखुर उचकाणुन ईसु काजे असु कय देदु, “मालीक! जां रवणु हामरे वाटे कतरो वारु छे! हामु तीन तम्‌बु ताणीन उबा कर देजे एक तारे वाटे, एक मुसा वाटे ने एक एलीया वाटे।” 
चु पतरस ज कह्‌णे बाजी रवलु, ती आदळो आय्‌न तींद्‌रे पर छावाय गुयो, ने चे आदळाम घेराय गुया करीन बीही गुया। 
ने चे तीना आदळाम सी जे बुल सामळ्‌या, “हयुत मारु लाटेक्‌लु पुर्‌यु छे, ने हयुत मारु नेवाड़लु पुर्‌यु छे, तुहुं हेरी सामळीन मानु।” 
जे बुल सामळायणु बंद हय गुयो ने अळी चां ईसु एखलु रय गुयु; ने चेला ज देखीन चेला हुगात रय गुया, ने चे ज काय बी देखला, तेरे बारामां, चे तीनु दाहड़ाम काहनाक बी नी कया। 
दीसरे दाहड़े जत्‌यार चे बयड़े सी उतर्‌या, ती एक बेसकु मटु माणसेन टुळु ईसुक भेळु हवणे आयु। 
ने देखु, एक माणुस तीना टुळाम सी आयड़ीन कह्‌यु, “मास्‌तर! मे तारे धड़े असी वीन्‌ती करो, मारा पुर्‌या पर दया करीन मदत कर, हयु मारु एकुत पुर्‌यु छे। 
उचकाणुन, हेरे भुतड़ान आत्‌मा चस्‌टी जाय, ने हयु उचकाणुन आयड़ी पड़े; ने भुतड़ान आत्‌मा हीनाक पीळ्‌ळीन नस्‌टा खाची देय, ने ईना पुर्‌यान मुंहडाम सी फेसकड़ु आय जाय; ने हीनाक रंदळी रंदळीन एला पाड़े! 
ने मे तारा चेला धड़े असी वीन्‌ती करलु, मारा पुर्‌याम सी भुतड़ु नीकाळ दे; बाकुन तीनुक भुतड़ु नीकाळते नी आयो।” 
ईसु जपाप आपीन असु कह्‌यु, “ए नी भुरसु करने वाळा ने नी मानने वाळा माणसे मे कां लग तुंद्‌रे पुठ्‌ये रवीस ने तुंद्‌री वेठतु रवीस? तारा पुर्‌याक जां ली आव।” 
पुर्‌यु ईसु धड़े आवणे बाजी रवलु, ने भुतड़ान आत्‌मा तीनाक भुयमां आसटी देदु, ने मुयड़ीन नस्‌टा खेच देदु, बाकुन ईसु भुतड़ान आत्‌मा काजे झीचकार्‌यु, ने ईसु तीना पुर्‌याक वारु करीन आपसा बासेन हातेम पछु आप देदु। 
ने भगवानेन जुरभरी ताकत देखीन आखा माणसे चकराय गुया। तत्‌यार आखा माणसे ईसुन छेल भात्‌या काम काजे देखीन चकरायणे बाजी रवला; तत्‌यार ईसु आपसा चेलाक कह्‌यु, 
“मे ज कहो च वारु हेर राख्‌जु, काहाकी माणसेन पुर्‌यु माणसेन हाते हय्‌न धरायणे वाळु छे।” 
बाकुन जी वात चेला काजे समज मां नी आय। जी वात तींद्‌रे सी सातायली रय, ने ज तीनुक समजाय तेलो नी। ने हेरा बारामां ईसु काजे पुछणे सी चे बीहतेला। 
बाकुन आखा चेला असा पुछीन वातेम जखड़ी पड़णी बाजी गुया, “आपणे मां आखाम मटु कुण छे?” 
ने ईसु तींद्‌रा मनेम वीच्‌यार काजे जाण लेदु, ने एक पुर्‌या काजे साते बुलायु, ने तींद्‌रे अगळ उबु कर्‌यु। 
ने तीनु चेलाक असु कह्‌यु, “ज कुय मार नाव सी ईना पुर्‌यान आव-भाव करे, च मारो आव-भाव करे, ने ज मारो आव-भाव करे, च तेरो आव-भाव करे, जु मेसेक मकेल्‌लु छे काहाकी ज तुंद्‌रे मां आखाम नानलु छे, चु आखाम सी मटु छे।” 
युहन्‌ना कह्‌यु, “ए मालीक! हामु एक माणसेक तारे नाव सी भुतड़ाक नीकाळतेला देखला ने हामु तीनाक कह्‌या, तु हामरे पुठ्‌ये चाल, बाकुन चु हामरे पुठ्‌ये आवणे नी हींडतेलु, ने हामु तीनाक कह्‌या, ईसुन नाव सी भुतड़ाक मां नीकळे।” 
ईसु युहन्‌नाक ने दीसरा चेलाक असु कह्‌यु, “तीनाक घुण रुकु काहाकी, ज तुंद्‌री वीरुद नी करे, च तुंद्‌रे अळु छे।” 
जत्‌यार ईसुन सरगे जाणेन टेम आय गुया, ती ईसु यरुसलेम सहर जाणेन पाक्‌कु वीच्‌यार करीन जाणे बाजी गुयु। 
ने चु काहवाळ्‌यु तेरे अगळ मकल्‌यु; ने चे ईसुन रवणेन तज्‌बु करने, करीन सामरीया माणसेन एक गांव मां भराया। 
बाकुन सामरीया जीलान तीना गांव वाळा माणसे ईसुन आव-भाव नी कर्‌या, काहाकी ईसु चां मायन यरुसलेम सहर मां भगवानेन भक्‌ती करने जाणे बाजी रवला। 
ने हेरा चेला याकुप ने युहन्‌‌‌नु ज देखीन असा कह्‌या, “ए मालीक! तु कहें ती हामु ज कय देजे की सरगे सी आकठी पड़ जां, ने हीनुक खत्‌तम कर दे।” 
बाकुन ईसु पछु फीरीन तीनुक लड़्‌यु, ने असु कह्‌यु, तुहुं काहनी आत्‌मान साहरे असो कह्‌णे बाजी र्‌या, जो तुहुंक मालुम नी हय काय? माणसेन पुर्‌यु ते माणसेक मारने नी बाकुन बचाड़ने आवलु छे। 
ने अळी चे आखा, दीसरा गांव मां जात र्‌या। 
जत्‌यार ईसु ने तेरा चेला वाट्‌ये-वाट्‌ये जाणे बाजी रवला, तत्‌यार काहनुस ईसु धड़े आवीन ईसुक असु कह्‌यु, “तु जां जासी चां, मे बी तारे पुठ्‌ये-पुठ्‌ये आवीस।” 
ईसु कह्‌यु, “फुंदाळी खुखड़ी रहणे वाटे तींद्‌रा दर छे, ने सरगेन चिरला वाटे रह्‌वणे करीन तींद्‌रा पुत्‌रा छे, बाकुन माणसेन पुर्‌या वाटे मुणको मेल्‌ने लग जागा नी हय।” 
काहनाक दीसरा काजे ईसु कह्‌यु, “मारे पछळ आव।” बाकुन चु कह्‌यु, “ए मालीक! मेसेक पेहेल मारा बासेक गाड़ी आवणे दे।” 
ईसु तीनाक कह्‌यु, “तु जाय्‌न भगवानेन राजेन खुस-खबर सामळाव। मरला काजे आपणा मरला काजे गाड़नी दे।” 
एक अळी दीसरु आवीन ईसुक कह्‌यु, “ए मालीक! मे तारे अनसारे चालीस, बाकुन मेसेक पेहले मारा घरन्‌या माणसेक अळाय आवणे दे।” 
ईसु तीनाक कह्‌यु, “जु कुय हळ जुपणे करीन हळ धर लेय ने अळी पछु फीरीन देखे, चु भगवानेन राजेम भराये असो नी हय सके।” 
