﻿लुका.
5.
एक दाहड़ु ईसु गन्‌नेसरत दरीया धड़े उबु हय रवलु, ने माणसे भगवानेन वात सामळने करीन हुड़ु-हुड़ु आवतेला, ने धकलाय्‌न तेरे पर पड़े असा हय जातला। 
तीनी टेमे चु दरीया धड़े दुय ढंड्‌या उबा कर रवला देख्‌यु, ने काहर्‌या ढंड्‌याम सी उतरीन जाळ धुवणे बाजी रवला। 
तीनु ढंड्‌या मायन एक ढंड्‌यो सीमोनेन हतलो, तीना ढंड्‌या मां भरायन ईसु असु कह्‌यु, ईना ढंड्‌याक धड़े सी थुड़ाक उंडा पाणी मां ली जावु। तत्‌यार चु तीना नानला ढंड्‌याम बसीन माणसेक सीकाड़ने बाजी गुयु। 
जत्‌यार ईसु सीकाड़ी दीन नवराय गुयु, ती ईसु सीमोन काजे असु कह्‌यु, “ढंड्‌यो अळी उंडास पाणी मां ली जावु, ने माछा मारने करीन आपणी-आपणी जाळ नाखु।” 
ती सीमोन्‌यु असु कह्‌यु, “ए मालीक! हामु आखी रात माछा मारने करीन मेहनत कर्‌या, बाकुन ईतराक माछा बी नी धराया; तेबी तु कह्‌वे, ती मे माछा धरने करीन पाणीम जाळ नाखीस।” 
जत्‌यार सीमोन्‌यु ने तेरा साते वाळा काजे ईसु कह्‌यु तसा कर्‌या ती तीनुक बेसका माछा धराय गुया, ने माछान भारे तींद्‌री जाळ फाटणे बाजी गुय। 
तत्‌यार चे तींद्‌रा साते वाळा काजे जे दीसरा ढंड्‌या मां हतला, तीनु काजे हात पालवीन मदत करने बुलाया, ने चे साते वाळा आवीन दुय ढंड्‌याम माछा ढीक लागाड़ीन भर लेदा, ने चे ढंड्‌या डुबे-डुबे तसा हय गुया। 
ज देखीन सीमोन्‌यु पतरस ईसुन पाये मां हीट पड़्‌यु, ने असु कह्‌यु, “ए मालीक मे ते पापी माणुस छे, अळी तु मार सी छेटे रव।” 
जाळेम बेसका माछा पड़ गुया, करीन चु ने तेरा साती चकराय गुया। 
अळी तसात जब्‌दीन पुर्‌या याकुप ने युहन्‌‌‌नु बी चकराय गुयु चे सीमोनेन साती हतला। ने तत्‌यारुत ईसु सीमोन काजे असु कह्‌यु, “बीहे मां, हय सी तु माछा काजे नी धरे, बाकुन माणसे काजे मारा चेला बणावणे करीन भेळा कर्‌या करसी।” 
चे ढंड्‌या काजे दरीया धड़े ली आया, ने माछा धरनेन धंदा सुदे, आखो छुड़ दीन ईसु पछळ चाल पड़्‌या। 
जत्‌यार ईसु एक दाहड़ु एक सहर मां हतलु, ती ईसुन्‌चां एक माणुस आयु, तेरो आखो डील कुड़ मांदवाड़ मां भरायलो हतलो। चु ईसु काजे देखीन मुंहडान भुरसे हीट पड़्‌यु, ने लीलघायतु जाय्‌न असु कह्‌यु, “ए ईसु मालीक! कदी तु चाहे, ती मेसेक वारु कर दे।” 
ईसु हात लांबु करीन ज कह्‌तु जाय्‌न तीनाक छीमीन कह्‌यु, “तु चुखु हय जां, जीत मारी मरजी छे।” ने तत्‌यारुत तेरो कुड़ जाती र्‌यो। 
तत्‌यार ईसु तीनाक असु कह्‌यु, “जां, वारु हय गुयु करीन आपसा काजे भगवानेन पुजाराक देखाड़जी ने मुसान साहरे टाकली बादा चहड़ावजी ने तु वारु हय्‌न चुखु हय गुयु करीन आखा माणसे तारा गवा बण जासे। बाकुन जी वात काहना काजे बी घुण कह्‌वे।” 
तेबी ईसु आखे दुर नावसाद्‌यु हय गुयु, ने हुड़-हुड़ु, माणसे तेरी वात सामळने, ने वारु हवणे करीन तेरेन्‌चां आवतेला। 
बाकुन ईसु तींद्‌रे धड़े सी अलग हय्‌न चां आखी सुन्‌ली जागा हय, चां-चां जाय्‌न दुवा कर्‌या करतेलु। 
ईसु काहनेस दाहड़े वात सीकाड़ने बाजी रवलु। फरीसी माणसे ने भगवानेन नीयम सीकाड़न्‌या मास्‌तर्‌या चां बस रवला। चे गलील जीलाम सी, ने यहुदीया जीलान गांवेडीट सी, ने यरुसलेम सहर सी आय रवला; ने मालीक-भगवानेन आरगाय आपणेन ताकत ईसु पुठ्‌ये हतली। 
ने देखु! तीनी टेम मां थुड़ाक माणसे लखवान मांदवाड़ वाळा माणसेक खाट्‌ली पर हाकलीन लाया ने चे जां ईसु हतलु, तीना घर मां ली जाय्‌न ईसु अगळ मेलने हींडतेला। 
चां हुड़ु-हुड़ु माणसे हतला ने तीना लखवान मांदवाड़ वाळाक चां नी ली जाय सक्‌या, ने चे घर पर चहड़ी गुया, ने छतेन नळ्‌या हेड़ देदा। ने तीना लखवान मांदवाड़ वाळा माणुस काजे खाट्‌ली भेळुत ईसु अगळ उपर सी उतार देदा। 
ने तीना लखवा वाळा माणसे काजे लावण्‌यान भुरसु देखीन ईसु तीना लखवान मांदवाड़ वाळाक कह्‌यु, “ए माणुस! तु पाप ते करलु, बाकुन तुसेक तारा पापेन माफी जड़ गुयली छे।” 
जी वात सामळीन यहुदी नीयमेन मास्‌तर्‌या ने फरीसी माणसे आपसा मनेम वीच्‌यार करीन कह्‌या, “जु कुण छे, गुयु भगवानेन नाव-बद्‌दी कर र्‌यु? भगवानेक छुड़ीन असु कुण छे, तीना पापी माणसे काजे माफी आपणेन हक छे?” 
तींद्‌रा मनेम वीच्‌यार काजे जाणीन ईसु तीनाक कह्‌यु, “तुहुं आपसा मनेम असा वीच्‌यार करीन काहा वातेम लड़ाय रया? 
काय कह्‌णु वारु छे? ‘तुसेक तारा पापेन माफी जड़ गुय’ कह्‌णु वारु छे की ‘उठ ने चाल फीर’ कह्‌णु वारु छे? 
बाकुन माणसेन पुर्‌या काजे धरती पर पापीक माफी आपणेन हक छे, ज तुहुं जाण लेवु एरेन, मे असु कह्‌यु।” अळी ज कयदीन ईसु लखवान मांदवाड़ वाळाक कह्‌यु, उठ, “ने तारी खाट्‌ली हाकलीन तार घर जाती रव।” 
ने चु तत्‌यारुत आखा अगळ सी उठीन उबु हय गुयु, ने तारी खाट्‌ली हाकलीन भगवानेन बड़ाय करतु जाय्‌न हेरे घर जाती रयु। 
ने चे आखान आखा चकराय्‌न भगवानेन गुण गावता र्‌या। तींद्‌रेम डर भराय गुयो, ने चे कह्‌तेला, “आज हामु भाती-भातीन काम देखला छे।” 
ने अळी ईसु बाहर नीकळ्‌यु। ती चु फाळु लेण्‌यान डाहला काजे फाळु लेणेन नाका पर बसीन फाळु उकाळतेलान देख्‌यु। तेरु नाव लेवी हतलु। ने ईसु तीनाक असु कह्‌यु, “मारु चेलु बणीन मार पछळ चाल पड़। 
ती चु फाळु लेण्‌यु आखो काम छुड़ देदु, ने उठीन ईसु पछळ चाली पड़्‌यु।” 
चु लेवी, ईसु काजे आपसे घर मां ली जाय्‌न बेसकी मटी पंगत कर्‌यु; ने फाळु लेण्‌या ने बेसका मेजवान्‌या ईसु भेळा रुटा खाणे बठ्‌या। 
ने फरीसी माणसे ने यहुदी नीयम सीकाड़न्‌या कळे-कळे वात करीन ईसुन चेलान वात नीकाळीन तीनुक कह्‌या, “तुहुं फाळु उकाळन्‌या ने पापी माणसे साते बसीन काहा खावु-पीयु?” 
ज जाणीन ईसु तीनुक कह्‌यु, “वारलु काजे डाक्‌टर नी चाहजे, बाकुन मांदला काजे डाक्‌टर चाहजे। 
मे धरमी माणसे नी, बाकुन पापी माणसेक पाप भीणी सी भगवान भीणी मन फेरवणे करीन, बुलावणे आवलु छे।” 
थुड़ाक माणसे ईसुक कह्‌या, “युहन्‌नान चेला ते अळी-अळीन उपास करे ने भगवान वाटे दुवा कर्‌या करे, ने असात फरीसी माणसेन चेला बी उपास करे बाकुन तारा चेला ते उपास करे पाखुर खाय ने पीये करे!” 
ईसु तीनुक कह्‌यु, “जत्‌यार लगुन अरात्‌या दुल्‌ला पुठ्‌ये रवे, तत्‌यार लगुन चे उपास करे काय? 
बाकुन जे दाहड़ा बी आवसे, जत्‌यार दुल्‌लु तींद्‌रे सी अलग हय जासे, तत्‌यार चे तीनी टेम मां उपास पाळसे।” 
ईसु तीनुक एक दाखलु बी सामळायु, “कुय बी नवला पुथल्‌याम सी फाड़ीन, जुन्‌ला पुथल्‌या मां थीग्‌ळो नी लागाड़े। ने कदी लागाड़से, ती च नवलो पुथल्‌यो ते फाटीन बीगड़ी जासे, ने च नवला पुथल्‌यान थीग्‌ळो जुन्‌ला पुथल्‌या पुठ्‌ये मेळ बी नी खाय 
ने असात काहनाक जुन्‌ला चामड़ान थयला मां, नवला अंगुरेन रस नी भरे। असो भरसे, ती नवलु अंगुरेन रस, चामड़ान थयला काजे फाड़ देसे, ने असो करीन चामड़ान थयलु बी फाट जासे, ने नवलु अंगुरेन रस बी नाखायन उही जासे, ने रद हय जासे। 
बाकुन अंगुरेन नवलु रस चामड़ान नवला थयला मां भरनु चाहजे। 
काहनुक माणुस बी जुन्‌लु अंगुरेन रस पीन, नवलु अंगुरेन रस पीणेन हेर नी करे, काहाकी जुन्‌लु अंगुरेन रस पीन कह्‌वे, की जुन्‌लु अंगुरेन रसुत वारु छे।” 
