﻿लुका.
4.
ईसु यरदन नदी मां बपतीस्‌मा ली लेदु, ने चु भगवानेन चुखली-आत्‌मान साते हय्‌न, चां सी चुखली-आत्‌मान अगवाय मांत उजाड़्‌या बयड़ाम गुयु; 
ने भुतड़ु आवीन चाळीस दाहड़ा लग पारख करतु रयु; ने तीनु दाहड़ाम ईसु काय नी खादु, ने जत्‌यार पारखणेन दाहड़ा पुरा हय गुया, ती तीनाक भुक लागी। 
तत्‌यारुत भुतड़ु आवीन ईसु काजे असु कह्‌यु, “कदी तु भगवानेन पुर्‌यु हय, ती ईना दगड़ाक कय दे की रुटु बण जाय।” 
बाकुन ईसु भुतड़ा काजे कह्‌यु, “चुखला सास्‌तुर मां लिखलो छे, ‘माणुस रुटा खायलीन जीवतु नी रवे।’” 
तत्‌यार भुतड़ु ईसु काजे ली गुयु; ने पापण्‌या पाड़तात वार मां कळीन आखा देस ने राज देखाड़्‌यु। 
ने भुतड़ु ईसु काजे कह्‌यु, “मे तुसेक कळीन ईनु आखा देस पर, ने तींद्‌रा धन पर हक आपीस, ने राज करने दीस। काहाकी ज मेसेक आपलो छे, ने ज मे चाहो तीनात काजे आप दम। 
हेरेसी कदी तु मारा पाये पड़ीन मेसेक आंधसी, ती मे ज आखो, तुसेक आप दीस।” 
बाकुन ईसु भुतड़ा काजे कह्‌यु, “चुखला सास्‌तुर मां लिखलो छे, ‘तु आपसा मालीक भगवान काजे आंद; ने तेरीत सेवा भक्‌ती कर!’” 
तत्‌यार भुतड़ु ईसु काजे यरुसलेम सहरेन मंदीरेन मुंडेरी पर उबु कर देदु, ने असु कह्‌यु, “कदी तु भगवानेन पुर्‌यु हय ती जां सी आपसुत कुद पड़। 
काहाकी चुखला सास्‌तुर मां ज बी लिखलो छे ‘भगवान तारी राखवाळी कराड़ने करीन, आपसा सरग वाळा काहवाळ्‌या काजे हुकुम आपसे। 
ने चे तुसेक उपरुत झेल लेसे, ने तारे पाये दगड़ान ठेसु लग नी लागणे देय।’” 
ईसु भुतड़ाक असु कह्‌यु, “ज बी लिखलो छे तु आपणा मालीक भगवानेन पारख मां करे।” 
जत्‌यार भुतड़ु आखे भात्‌ये ईसुक पारखी लेदु, ने मुखु जड़से ती ईसु भीणी पछु आवीस, करीन चां सी जाती रयु। 
चुखली-आत्‌मा सी भरायन ईसु गलील जीला मां पछु आयु, ने तेरो नाव चारेमेर आखा कामेन हुकवाय उड गुय। 
ने चु तींद्‌रा भक्‌तीन घर-घरमां जाय्‌न तीनुक वात सीकाड़तु रयु, ने आखा तेरो नावलीन तेरी बड़ाय करतेला। 
ईसु नासरत सहरेम आयु, चां तीनाक तेरा माय बास पाळी पुसीन मटु करला। ने जां चु आपसी टेमेन अनसारे यहुदी माणसेन आरामेन दाहड़े, भगवानेन भक्‌तीन घर मां जाय्‌न, चुखलु सास्‌तुर भन्‌ने करीन उबु हय गुयु। 
ने तीनाक भगवान वाटे यसायान किताप भन्‌ने करीन आप्‌या। किताप उगाड़ीन ईसु, चु जागा हेर्‌यु, चां ज लिखलो हतलो, 
“मालीक भगवानेन चुखली-आत्‌मा मारे पर छे, काहाकी चु मेसेक नेवाड़्‌लु छे; ने मेसेक गरीबेक खुस-खबर सामळावणे, ने गुलामी करन्‌या माणसेक छुड़ावणे ने आंदळान डुळा उगाड़ने करीन मकेल्‌लु छे। ने वेला पाड़ायलाक छुड़ावणे मकेल्‌लु छे। 
ने मालीक भगवानेन खुसीन लांबला टेमेन, जुर-जुर सी परचार करने मेसेक मकेल्‌लु छे।” 
तत्‌यार ईसु, किताप बंद कर देदु, ने मंदीरेन पावर्‌या काजे आप दीन बसी गुयु; ने भगवानेन भक्‌तीन घरेन आखा माणसे तेरे भीणी देखी रवला। 
तत्‌यार चु तीनाक असु कह्‌णे बाजी गुयु, “चुखली-सास्‌तुरेम जी लिखली वात आज तुहुंक सामळतेत पुरी हय गुयली छे।” 
ने आखा तीनाक बेसका वारु कह्‌णे बाजी गुया, ने जु गीण-दयान वात चु हीनुक कवलु, तीनी वातेन साहरे, चे चकराय गुया; ने असा कह्‌णे बाजी गुया “जु युसुफ्‌यान पुर्‌यु नी हय काय?” 
ईसु तीनुक कह्‌यु, “तुहुं मेसेक जु कवाड़ु कवसुन कवसु की ‘ए डाक्‌टर! आपसात काजे वारु कर।’ ने तुहुं ज बी कह्‌सु की हामु सामळी रया की ‘तु कफरनहुम सहर मां काय करलु छे।’ च जां आपणा सहरेम बी कर।” 
अळी ईसु कह्‌यु, “मे तुहुंक छाचलीन ज कहं, काहना बी भगवानेन अघी सी आवणे वाळी वात देखाड़ने वाळु माणुस, आपसात सहरेम ईज्‌जत नी जड़े; बाकुन दीसरी जागे ईज्‌जत जड़े।” 
“ने मे तुहुंक छाचलीन कह्‌वो, एलीयान दाहड़ा मां तीन साल ने छव महना लग पाणी नी पड़्‌यु, ने आखा देसेम बेसकु काळ पड़लु, ती तीनी टेमे ईस्‌रायेल देस मां बेसका रांडायला बायरा हतला। 
बाकुन तेबी भगवान, एलीया काजे तीनु मायन काहनान्‌चां नी मकल्‌यु, बाकुन दीसरा देसेन सेदा सहरेन धड़े वाळा सारफत सहरे मां एक रांडायली भीणी अतरुत मकल्‌यु। 
ने भगवानेन अघी सी आवणे वाळी वात देखाड़न्‌या एलीसा जीवतेलु हतलु, तीनी टेमे ईस्‌रायेल देस मां बेसका कुड़ायला हतला। तेबी चु सीरीया देस मां रहणे वाळा नामान काजे छुड़ीन काहना काजे वारु नी कर्‌यु।” 
जी वात सामळीन जतरा बी भगवानेन भक्‌तीन घर मां बसी रवला, चे आखा माणसे बेसका रीसाय गुया। 
चे उठ पड़्‌या ने ईसु काजे सहरेन बाहर नीकाळ देदा। तीना बयड़ा पर तींद्‌रो सहर वसलो हतलो तीना बयड़ान चटी पर तीनाक धकलीन पाड़ने करीन ली गुया। 
तेबी चु तींद्‌रे ईचमां सी नीकळीन जात र्‌यु। 
ईसु गलील जीला मां सी दीसरा सहर कफरनहुम मां आयु, ने तींद्‌रे आरामेन दाहड़े भगवानेन भक्‌तीन घर मां, माणसेक वात सीकाड़ने बाजी रवलु। 
ने माणसे ईसुन वात सामळीन चकराय गुया, काहाकी तेरा बुले जुर भर्‌या हतला। 
तीना भगवानेन भक्‌तीन घर मां एक माणुस हतलु, तेरेमां भुतड़ान आत्‌मा भराय रवली। चु माणुस जुर सी आयड़ीन कय पड़्‌यु। 
“ए नासरत मां रहण्‌या ईसु! हामरे साते तारो काय काम छे? तु हामुक सारने करने आवलु छे काय? मेसेक मालुम छे की तु कुण छे? तु ते भगवान सी मकेल्‌लु चुखलु माणुस छे।” 
ने ईसु तीनाक लड़ीन कह्‌यु, “हुगु रव ने ईना माणुस मां सी नीकळी जां।” ने भुतड़ु तीना माणुस काजे भुयमां आसटीन नुकसाण करे, पाखुर तेरेमां सी नीकळी गुयु। 
आखा माणसे बीही गुया ने आपसा-आपसात वात करीन कह्‌या, “जी कसला बुल छे! हयु हक ने जुर भेळ भुतड़ान जमेक हुकुम आपे ने चे नीकळी जाय।” 
हेरेसी ईसुन वात चारे मेर तीना आखा ईलाका मां खुणे-कुपरे फीर गुय। 
चु भगवानेन भक्‌तीन घर मां सी नीकळीन सीमोनेन घर गुयु। सीमोनेन सासुसेन बेसको जुरे सेरी आय रह्‌लो, ने माणसे ईनीक वारु कर दे, करीन ईसुक लीलघाय्‌न कह्‌या। 
ईसु तेरे धड़े जाय्‌न सेरीक लड़्‌यु, ने लड़तात वार मां सेरी उतरी गुयो। ने ची तत्‌यारुत उठीन तींद्‌री खातरी करीन तींद्‌री चाकरी करने बाजी गुय। 
तीने दाहड़े, दाहड़ु डुब गुयु ने अळी आखा माणसे भाती-भातीन मांदवाड़ मां पड़ला माणसे काजे ईसु भीणी लाया। ईसु एक-एक जणा पर हात मेकीन तीनुक वारु करतेलु। 
“तु भगवानेन पुर्‌यु छे” असा आयड़ता जाय्‌न भुतड़ान आत्‌मा बेसका माणसे मां सी नीकळतेला। बाकुन चु तीनुक लड़तेलु, ने बुलने नी देदलु, काहाकी भुतड़ान आत्‌मा जाणतेली की जु मसी छे। 
दीसरे दाहड़े एगुत ईसु घर सी नीकळीन एक उजाड़ी जागाम जात र्‌यु। ने माणसे तीनाक हेरता-हेरता तेरे भीणी गुयु, ने तीनाक असा कह्‌या, हामरेन्‌चां सी मां जाय। 
बाकुन चु तीनुक असु कह्‌यु, “मेसेक दीसरा सहरेम बी भगवानेन राजेन खुस-खबरेन वात सामळावणु छे-काहाकी भगवान मेसेक ज सामळावणे करीन मकेल्‌लु छे।” 
ने चु यहुदा जीलान तींद्‌रा भक्‌तीन घर-घरमां खुस-खबर सामळावतु रयु। 
