﻿मरकुस.
8.
तीनु दाहड़ा मां अळी एक माणसेन मट्‌लु टुळु ईसु धड़े भेळु हयु। ने तीनु माणसे धड़े खाणेन काय नी हतलो। तत्‌यार ईसु तेरा चेला काजे धड़े बुलायन कह्‌यु, 
“मेसेक हीनु माणसेन टुळा पर तरस आवे, काहाकी जे तीन दाहड़ा सी मारे पुठ्‌ये छे ने हींद्‌रे धड़े खाणेन काय बी नी हय। 
हींद्‌रे मां सी काहनाक बेसके लांबे सी आवला छे। कदी हीनुक मे भुकलात घर मकलीस तत्‌यार वाटे झामा खाय्‌न पड़ जासे।” 
ईसुन चेला जपाप आप्‌या, “जां बयड़ा मां ईनु माणसेक आफरीन खावाड़ने करीन अतरा रुटा कां सी लावसुन?” 
ईसु चेला काजे पुछ्‌यु, तुंद्‌रे धड़े कतरा रुटा छे, “चे कह्‌या” सात रुटा। 
तत्‌यार ईसु माणसे काजे भुयमां बसी जावु करीन हुकुम आप्‌यु, ने चु सात रुटा हात मां लीन रुटा वाटे भगवान काजे कह्‌यु, तु बेसकु वारु छे, ने चु माणसे काजे वाट देवु, करीन रुटा भांजीन तेरा चेला काजे आपतु गुयु ने चेला माणसेक वाटता गुया। 
हींद्‌रे धड़े थुड़ाक नानला माछा बी हतला, माछा वाटे बी ईसु, भगवान तु बेसकु वारु छे करीन कह्‌यु। ने चे माछा बी माणसेक वाट देवु, करीन चु तेरा चेला काजे हुकुम आपी देदु। 
चे आखा माणसे खायलीन आफरी गुया, ने चेला, बचला रुटान कट्‌का भेळा कर्‌या, तत्‌यार सात चार्‌या भराय गुया। 
ने चां माणसे चार हजार हतला, ने तत्‌यार ईसु तीनु माणसे काजे अळाय देदु। 
ने चु मामार तेरा चेला पुठ्‌ये ढंड्‌या मां बठीन दलमनुता ईलाका मां जाती र्‌यु। 
पछेन थुड़ाक फरीसी माणसे ईसु साते लड़ाय झगड़ु करने बाजी गुया। ने तीनाक पारखणे करीन कह्‌या की “ईसु हामुक एक असी वारु कामेन सहलाणी देखाड़।” 
ईसु तींद्‌रा ढंगड़ा देखीन हेरा जीव-आत्‌मा मां मटीत दम लीन कह्‌यु, “तुहुं ईनी पीड़ीन माणसे हय बी वारु कामेन सहलाणी काहा हेर र्‌या? बाकुन मे तुहुंक छाचलीन कहं की, तुहुंक काय बी सहलाणी नी जड़े।” 
ने ईसु फरीसी माणसे काजे छुड़ीन अळी पछु ढंड्‌या मां बठी गुयु, ने दरीयान पली धड़ जाणे बाजी गुयु। 
ईसु ने तेरा चेला ढंड्‌या मां जाणे बाजी रवला ने चे चेला रुटा लावणे वीसरी गुयला, ने ढंड्‌या मां तींद्‌रे धड़े एकुत रुटु हतलु। 
ने ईसु तेरा चेला काजे दाखलु दीन असु कय्‌न संभ्‌ळीन रवजु कह्‌यु की, “फरीसी माणसेन खमीर ने राजा हेरोदेसेन खमीर सी संभ्‌ळीन रवु।” 
चेला आंबा-सांबा वीच्‌यार करीन कह्‌या, “आपणु रुटा नी लाया तेरेमां ईसु असो कय र्‌यु।” 
ने ईसु तींद्‌री जी वात जाणीन कह्‌यु तुहुं आंबा-सांबा हामरे धड़े रुटा नी हय करीन काहा वीच्‌यार करने बाजी र्‌या, हय बी तुंद्‌रो मन डेड़-अकल्‌या छे काय? तुहुंक हय बी जी वात समज मां नी आवती? 
तुंद्‌रा डुळा छे, तेबी देखायतो नी? ने कान्‌‌‌टा हय्‌न, बी सामळायतो नी? ने तुहुंक जी हवली वात हेर नी हय? 
जत्‌यार मे पांच हजार माणसेक पांच रुटा भांजीन आपलु, चां तुहुं रुटान कट्‌का ईछीन बेसका चार्‌या भरला? चे कह्‌या, “बारे चार्‌या।” 
“ने जत्‌यार चार हजार माणसे वाटे सात रुटा भांजीन आपलु चां तुहुं भांजला रुटान कट्‌का, कतरा चार्‌या भरला?” चे ईसु काजे कह्‌या, “सात चार्‌या।” 
अळी ईसु तीनुक कह्‌यु, “खाण्‌या-सुडान मतलब हय लग नी समज्‌या काय?” 
ने अळतेन ईसु ने तेरा चेला बेतसेदा गांव मां गुया; ने माणसे एक आंदळा काजे ईसु धड़े लाया ने ईसु सी लीलघाय्‌न कह्‌या की “आंदळा काजे छीमीन वारु कर दे।” 
ने ईसु आंदळान हात धरीन तीना काजे गांव मां सी बाहार लीज्‌‌यु ने तेरा डुळा मां थुपीन ने आपसान हात तेरा डुळा पर मेक्‌यु, ने तीनाक पुछ्‌यु “तुसेक काहींग देखाये काय?” 
चु उपर भाळीन कह्‌यु, “माणसे काजे देख र्‌यु, बाकुन चे मेसेक असा देखाये की झाड़का चालने बाजी र्‌या।” 
तत्‌यार ईसु अळी तेरा डुळा पर हात मेक्‌यु ने चु आंधळु तेरा डुळा उघाड़ीन देखणे बाजी गुयु। चु पछु आखो चुखो झण देखणे बाजी गुयु। 
ईसु तीनाक असु कहींन घर मकल्‌यु, “ईना गांव मां पाय बी घुण मेले।” 
ईसु ने तेरा चेला केसर्‌या फीलीप गांव मां जाती र्‌या; ने वाटे ईसु चेला काजे पुछ्‌यु की, “माणसे मेसे काय कहें?” 
चे कह्‌या “काहनाक कहें, हयु ते बपतीस्‌मा आपण्‌यु युहन्‌‌‌नु छे, बाकुन काहनाक कह्‌वे एलीया छे, काहनाक भगवानेन अघली वात बताड़ने वाळा माणसे मायन काहनुक एक छे कहें।” 
ईसु तीनुक पुछ्‌यु, “बाकुन तुहुं मेसेक काय कहुं, की मे कुण छे?” पतरस कह्‌यु, “छाचलीन तु भगवानेन मकेल्‌लु बचाड़ने वाळु मसी छे।” 
तत्‌यार ईसु तीनुक चेताड़ीन असु कह्‌यु, “मारे बारामां जी वात कुय काजे घुण कहुं।” 
तत्‌यार चु चेलाक सीकाड़्‌यु की, मे माणसेन पुर्‌यु छे, ने मेसे काजे ठहरावलो छे, की चु बेसकु दुख हाकलसे ने मुख्‌या ने, डाहला पुजारा, ने यहुदी नीयमेन मास्‌तर्‌या तीनाक फालतु समजीन मार देसे, ने चु तीन दाहड़ाम पछु जीवतु हय जासे। 
चु जी वात संय-संय तेरा चेला काजे कय देदु। जी सहलाणी पतरस ईसु काजे अलग ली जाय्‌न लड़ने बाजी गुयु। 
बाकुन ईसु पछु अळीन दीसरा चेला भीणी भाळ्‌यु ने तींद्‌रे अगळ पतरस काजे लड़ीन कह्‌यु, “ए भुतड़ा मारे सी छेटु जाती रव; काहाकी तु भगवानेन वात पर नी, बाकुन माणसेन वात पर मन लागाड़ीन कह्‌णे बाजी र्‌यु।” 
ने ईसु माणसेन टुळाक ने चेला काजे धड़े बुलायन कह्‌यु, “जे कुय मारु चेलु बणीन मारे पुठ्‌ये आवणे हींडे, चु आपसान मरजी नी बाकुन मारी मरजी पुरी करनु चाहजे, ने आपसान कुरुस हाकलीन मारे पछळ चाले। 
काहाकी जु कुय आपसान जीव काजे बचाड़ने चाहे, चु तेरा जीव काजे खुवसे बाकुन जु कुय मारे वाटे ने खुस-खबर वाटे तेरु जीव खुवसे हयुत आपसान जीव काजे बचाड़ लेसे। 
कदी माणसे आखी कळी काजे हात करलेय, ने तेरा जीव खुय देय, ती तीनाक काय फायदु छे? 
ने चु तेरा जीव पछु हेरने करीन तेरा जीवनेन आवजी मां काय आपसे? 
जु कुय ईनी छीनाळा ने पापी दाहड़ा मां, माणसेन ईचमां मारे सी ने मारी वात सीकाड़ने सी लाजवाय्‌से, ती माणसेन पुर्‌यु बी, जत्‌यार चुखला सरग वाळा काहवाळ्‌या भेळु तेरा बासेन सेक-सींगार साते आवसे, तत्‌यार तीने दाहड़े तीना काजे लाजवाय्‌से।” 
