﻿मरकुस.
4.
ईसु पछु दरीया धड़े माणसेक सीकाड़ने बाजी गुयु। अळी बेसका माणसे ईसु धड़े भेळा हया, की ईसु दरीया मां एक ढंड्‌याम जाय्‌न बठी गुयु ने आखा माणसे एक धड़े जागा पर दर्‌यान धड़के उबा रय गुया। 
ने ईसु दाखलु दीन तीनु काजे बेसकी वात सीकाड़्‌यु ने सीकाड़तु जाय्‌न कह्‌यु, 
“सामळु! एक जणु बीज एरने गुयु। 
एरनेन टेम मां थुड़ाक बीज वाटे धड़े पड़्‌या ने चिरला आवीन ईछीन खाय गुया। 
थुड़ाक बीज चापर्‌या मां पड़्‌या चां अदु धुळु नी जड़्‌यु, ने जादा धुळु नी जड़नेन वजे सी छाटा उन्‌‌‌गी गुया, 
ने जत्‌यार दाहड़ु उन्‌‌‌गीन तप लाग्‌यु तत्‌यार च धान उन्‌‌‌गीन चीमाय गुयो ने जड़ नी धरनेन वजे सी सुक गुयो। 
थुड़ाक बीज काटाळस्‌या झाड़का मां पड़्‌या ने चां मटा हय्‌न दड़पाय गुया ने चे फळ नी लाया। 
बाकुन थुड़ाक बीज वारलु जागा मां पड़्‌या ने चे उंग्‌या ने काहनाक मटा हय्‌न तीस गुणा ने काहनाक सांठ गुणा ने काहनाक सोव गुणा दाणा पाक्‌या।” 
तत्‌यार ईसु कह्‌यु, “कुणी धड़े कान्‌टा छे, चे सामळी लेय!” 
जत्‌यार माणसे जाती रया ने ईसु एखलुत रय गुयु, ती तेरा बारे ईसुन चेला ने थुड़ाक दीसरा बी ईसु धड़े आवीन चे दाखलान मतलब पुछ्‌या। 
ईसु तीनुक कह्‌यु, तुहुं काजे भगवानेन राजेन वात समजणेन अक्‌कल छे, बाकुन बाहार वाळा वाटे, आखी वात दाखला मां सामळावसे, 
तेरेमां की, चे देखे बाकुन देखता जाय्‌न, बी नी उळख्‌या; ने चे सामळे ने, सामळता जाय्‌न बी नी समजी गुया। कदी चे सामळता ती समजीन भगवान भीणी अळ जाता, ती तींद्‌रा पाप माफ कर देतु। 
ईसु तीनुक कह्‌यु, “काय तुहुं काजे जु दाखलु नी समज मां नी पड़तु, ती रवला दाखला काजे कसा समज्‌सु? 
एरने वाळु बुले एरे। 
जे वाटे धड़े छे बुले एराये, चे जे छे की जत्‌यार चे सामळ्‌या, ती भुतड़ु तत्‌यारुत आय्‌न बुले काजे ज तेरेमां एराय्‌लो छे, चु तीनाक ईछी ली जाय। 
काहनाक माणसे ते चापर्‌या वाळा जागान तसा छे; चे भगवानेन बुल सामळीन खुसी-खुसी सी आवरी देय। 
बाकुन आपसान माहीं बुलेन वारु जड़ नी धरनेन वजे सी थुड़ाक दाहड़ा वाटे लग रवे; ने पछेन बुले माने ती तींद्‌रे पर मुसकील ने नाव-बद्‌दी आवे ती चे तत्‌यारुत भुरसु खुय देय। 
ने काहनाक माणसे असा छे की काटाळस्‌या झाड़ी मां एरला बीज छे, चे माणसे बुले काजे सामळ्‌या। 
ने चे जीवेन फीकुर करीन ने मात-भर बणनेन लालुच ने आखी भातीन चीजेन फीकुर मां भगवानेन बुले काजे दड़पी देय, ने चे दाणा नी पाके। 
ने काहनाक माणसे चे वारलु जागान तसा छे चां दाणान तसों भगवानेन बुल समाय जाय; जे भगवानेन बुल सामळे ने मानीन पाळे। ने चे दाणा पाके काहनाक तीस गुणा ने काहनाक सांठ गुणा, ने काहनाक सोव गुणा।” 
ईसु तीनु काजे कह्‌यु, “काय हामु दिवा काजे असा करीन लावजे की ठाहरा तळे नीते खाट्‌ली तळे मेक्‌जे? काय असा करीन नी लावे की, दीवाळ्‌या पर मेके।” 
ने काय बी चीज सातायलो नी हय, ची देखाय जासे। ने जी चीज ढाकायली छे, जी उघड़ी जासे। 
कदी काहनाक ने सामळनेन कान्‌टा हय, चे वारु सामळी लेय। 
पछेन अळी ईसु तीनुक कह्‌यु, “ज काय तुहुं सामळु तीनी वात पर मन लागाड़ीन वीच्‌यार करु। तीना नाप सी तुहुं नापसु तीनी नाप सी तुंद्‌रे वाटे बी नापायसे, तेरसी बी जादा तुंद्‌रे साते हवसे। 
काहाकी तेर धड़े ज काय छे, तीनाक अदुस आपसे; ने तींद्‌रे धड़े काय नी हय, तेरे धड़े सी ज काय ईतरोक रय र्‌यो, च बी मांग लेसे।” 
ईसु अळी एक दाखलु कह्‌यु, “भगवानेन राज असो छे, जसों की एक माणुस खेत मां बीज एरे। 
ने राते सुय गुयु, ने एगुत जागे, ने चे बीज कसा उंगीन मटा हया करीन पतु नी चाल्‌यु। 
धरती मां मेर आपसीत मटी हय्‌न पाकी जाय। पेहेल डीरी फुटे अळतेन उम्‌बी नीकळे ने उम्‌बी मां दाणा भराये। 
बाकुन जत्‌यार दाणा पाकी जाय तत्‌यार चु तत्‌यारुत दातळा सी काटणेन तीयारी कर लेय, काहाकी काटणेन टेम आय गुय।” 
ईसु तीनुक कह्‌यु, “आपणु काहना हीसाब सी उळख्‌सुन की, भगवानेन राज कसों छे? ने काहना दाखला सी समज्‌सु? 
भगवानेन राज रायन दाणान तसों छे; जत्‌यार खेत मां एरे ती; चां दीसरा आखा बीजे सी नानला देखाये। 
बाकुन जत्‌यार चुपी देय, ती अदी जाय ने आखी मेर सी मटो हय जाय, ने तेरा डाळखा बेसका मटा हय जाय ने चां सरगेन चिरला बी पुत्‌रु बणायन आराम करे।” 
ईसु अळी बेसका दाखला दीन माणसेक बुले सामळाया करतेलु, जतरा सामळनेन मन हय, तत्‌रोत सामळावतेलु, 
ने दाखला पाखुर ईसु तीनु काजे काय बी नी सीकाड़तेलु बाकुन एखला मां तेरा चेला काजे दाखलान मतलब सीकाड़तेलु। 
तीनेत दाहड़े सांती वेळाय, ईसु चेला काजे कह्‌यु, “आवु, आपणु दरीयान पली धड़ जाता।” 
ने ईसुन चेला तीनी गड़दी सी अलग हय्‌न, चेला तीना ढंड्‌या मां चहड़ी गुया, जां ईसु ढंड्‌या मां पेहलुत सी बसी रवलु, ने चां तींद्‌रे पुठ्‌ये दीसरा ढंड्‌या बी हतला चे बी जाणे बाजी गुया। 
तत्‌यारुत दरीया मां मट्‌ली आंधी-हवा आवी ने झलक ढंड्‌ये बेसकी ठुकाय ने ढंड्‌या मां पाणी भरायतेलो। 
बाकुन ईसु ढंड्‌यान पछला खुणा मां ईसु ईसों मेलीन सुय रवलु। तत्‌यार चेला ईसु काजे उठाड़्‌या ने तीनाक कह्‌या “ए मास्‌तर, हामु ते मरने बाजी रया, तुसेक फीकुर नी हय काय?” 
तत्‌यार ईसु उठ्‌यु ने आंधी-हवा ने झलक काजे लड़ीन कह्‌यु, “हुगी रय जां।” ने आंधी-हवा ने झलक धीरी पड़ीन आखी हुगी रय गुय; 
ने ईसु चेलाक कह्‌यु, “तुहुं काहा बीही रया? तुहुं काजे हाल बी भुरसु नी हय काय?” 
चेला बेसका बीही गुया ने आंबा-सांबा कह्‌णे बाजी गुया, “जु कुण छे? की आंधी-हवा ने पाणीन झलक लग हेरी वात!” 
