ЁЎ.
11.
І адказаў Цафар з Наамы, і сказаў: 
«Ці ж таму, хто шмат гаворыць, нельга адказаць, або ці чалавек гаваркі апраўдаецца? 
Ці ж пустая гаворка твая прымусіць людзей маўчаць, і ня будзе каму асароміць цябе? 
Бо ты сказаў: “Слушная рада мая, і чысты я ў вачах Тваіх”. 
Але калі б Бог прамовіў слова, і адкрыў вусны Свае да цябе, 
і адкрыў табе таямніцы мудрасьці, што вышэй за ўсякае разуменьне! І ты даведаешся, што Бог забыўся пра беззаконьні твае. 
Ці можаш ты сьцяміць глыбіні Божыя, і ці можаш дайсьці да межаў Усемагутнага? 
Бо Ён — вышэйшы за неба, і што ты зробіш? Ён — глыбейшы за пекла, і як ты нешта будзеш ведаць? 
Даўжэйшая за зямлю мерка Ягоная і шырэйшая за мора. 
Калі Ён праходзіць, хто Яго спыніць? Калі ставіць на суд, хто запярэчыць Яму? 
Бо Ён ведае марнасьць чалавечую і бачыць злачынствы, і ўсё заўважае. 
І чалавек пусты стане разважлівым, хоць і нараджаецца ён, як асёл дзікі. 
Калі ты ўмацуеш сэрца тваё і да Яго ўзьнясеш рукі твае, 
калі беззаконьне, што ў руцэ тваёй, ты адкінеш і ня будзе месца няпраўдзе ў намёце тваім, 
тады ты падымеш аблічча тваё без правіны, і будзеш моцны, і ня будзеш баяцца. 
Бо ты забудзешся на гора тваё, і ўзгадаеш пра яго, як пра дождж, што мінуў. 
І жыцьцё тваё будзе як сьвятло апоўдні, і цемра заясьнее, як сьвітаньне. 
І будзеш ты пэўны, бо маеш надзею, і глянеш наўкола, і будзеш спаць спакойна. 
Будзеш адпачываць, і ніхто ня будзе палохаць цябе, і многія будуць шукаць аблічча твайго. 
А вочы бязбожных сасьлепнуць, і ня будуць яны мець прытулку, і надзея іхняя — стогн душы». 
