РЫМЛЯНАЎ.
14.
А таго, хто слабы ў веры, прыймайце не на тое, каб спрачацца пра погляды. 
Бо нехта верыць, што можна есьці ўсё, а слабы есьць гародніну. 
Хто есьць, не пагарджай тым, хто ня есьць; і хто ня есьць, не судзі таго, хто есьць, бо Бог прыняў яго. 
Хто ты такі, які судзіш чужога слугу? Перад сваім гаспадаром ён стаіць або падае, а будзе стаяць, бо Бог магутны паставіць яго. 
Нехта судзіць па-рознаму дзень супраць дня, а нехта судзіць усякі дзень аднолькава. Кожны будзь пэўны ў сваім розуме. 
Хто адрозьнівае дні, дзеля Госпада адрозьнівае; і хто не адрозьнівае дзён, дзеля Госпада не адрозьнівае. Хто есьць, дзеля Госпада есьць, бо дзякуе Богу. I хто ня есьць, дзеля Госпада ня есьць, і дзякуе Богу. 
Бо ніхто з нас не жыве дзеля сябе, і ніхто не памірае дзеля сябе; 
бо як, калі жывем, дзеля Госпада жывем, так і, калі паміраем, дзеля Госпада паміраем. Таму і калі жывем, і калі паміраем, мы — Госпадавы. 
Бо Хрыстос дзеля таго і памёр, і ўваскрос, і жыве, каб валадарыць і над мёртвымі, і над жывымі. 
А ты навошта судзіш брата твайго? Або навошта ты пагарджаеш братам тваім? Бо ўсе мы станем перад пасадам судовым Хрыста. 
Бо напісана: «Жыву Я, — кажа Госпад, — перада Мною схіліцца ўсякае калена, і ўсякі язык будзе вызнаваць Бога». 
Дык таму кожны з нас за сябе дасьць справаздачу Богу. 
Дык ня будзем больш судзіць адзін аднаго, але судзіце лепш пра тое, каб як не пакласьці перад братам спатыкненьня ці згаршэньня. 
Я ведаю і перакананы ў Госпадзе Ісусе, што няма нічога нячыстага праз сябе; толькі таму, хто лічыць нешта нячыстым, гэта нячыстае. 
А калі дзеля ежы засмучаецца брат твой, ты ўжо не паводле любові ходзіш. Не губі тваёю ежаю таго, за каго памёр Хрыстос. 
Дык няхай ня блюзьняць на вашае добрае. 
Бо Валадарства Божае — гэта ня ежа і пітво, але праведнасьць, і супакой, і радасьць у Духу Сьвятым. 
Бо хто ў гэтым служыць Хрысту, той даспадобы Богу і варты між людзьмі. 
Дык таму будзем імкнуцца да таго, што служыць дзеля супакою і ўзаемнага збудаваньня. 
Не руйнуй дзеля ежы справы Божай. Усё, па праўдзе, чыстае, але ліхое для чалавека, які есьць праз спатыкненьне. 
Добра ня есьці мяса, і ня піць віна, і не рабіць нічога, ад чаго брат твой спатыкаецца, ці згаршаецца, ці слабее. 
Ты маеш веру? Мей сам у сабе перад Богам. Шчасьлівы той, хто ня судзіць сябе ў тым, што спрабуе. 
А хто сумняецца, калі есьць, асуджаны, бо робіць не паводле веры; а ўсё, што не паводле веры, — грэх. 
