ЭВАНГЕЛЬЛЕ ПАВОДЛЕ ЛУКІ.
1.
 Як ужо многія намагаліся напісаць аповесьць пра падзеі, якія ў нас адбыліся, 
як пераказалі нам тыя, што былі ад пачатку відавочцамі і сталіся паслугачамі Слова, 
надумаў і я, прайшоўшы ўсё нанова, дакладна па парадку апісаць табе, вяльможны Тэафілю, 
каб ты пазнаў надзейнасьць словаў, у якіх быў навучаны. 
Сталася ў дні Ірада, валадара Юдэйскага, быў сьвятар з Абіявае чаргі, на імя Захарыя, і жонка ягоная з дачок Аарона, і імя яе — Альжбета. 
Былі яны абое праведныя перад Богам, ходзячы паводле прыказаньняў і пастановаў Госпада беззаганна. 
І не было ў іх дзіцяці, таму што Альжбета была няплодная, і абое яны былі пажылыя ў гадах сваіх. 
І сталася, калі ў парадку чаргі сваёй ён спаўняў абавязак сьвятарскі перад Богам, 
выпала яму паводле звычаю сьвятароў кадзіць, увайшоўшы ў бажніцу Госпадаву. 
І ўсё мноства народу звонку малілася ў час каджэньня. 
І зьявіўся яму анёл Госпада, які стаў з правага боку кадзільнага ахвярніку. 
І ўстрывожыўся Захарыя, убачыўшы яго, і ахапіў яго страх. 
Анёл жа сказаў яму: «Ня бойся, Захарыя! Бо пачутая просьба твая, і жонка твая Альжбета народзіць табе сына, і дасі яму імя Ян. 
І будзе табе радасьць і вясёласьць, і многія ўзрадуюцца нараджэньню ягонаму. 
Бо ён будзе вялікі перад Госпадам, і ня будзе піць віно і сікеру, і Духам Сьвятым напоўніцца яшчэ ва ўлоньні маці сваёй. 
І многіх з сыноў Ізраіля зьверне да Госпада, Бога іхняга. 
І будзе ісьці перад Ім у духу і сіле Ільлі, каб вярнуць сэрцы бацькоў дзецям, і непаслухмяным — лад думак праведнікаў, каб падрыхтаваць Госпаду народ падрыхтаваны». 
І сказаў Захарыя анёлу: «З чаго даведаюся я гэтае? Бо я — стары, і жонка мая ў гадах пажылых». 
І, адказваючы, сказаў яму анёл: «Я — Габрыэль, які стаю перад Богам, і я пасланы гаварыць з табою і дабравесьціць табе гэтае. 
І вось, будзеш ты маўчаць, і ня зможаш гаварыць да дня, калі гэта станецца, за тое, што не паверыў словам маім, якія споўняцца ў свой час». 
І чакаў народ Захарыю, і дзівіўся, што ён марудзіць у бажніцы. 
А ён, выйшаўшы, ня мог гаварыць да іх; і зразумелі, што бачыў відзеж у бажніцы; і ён ківаў ім, і застаўся немы. 
І сталася, калі скончыліся дні службы ягонай, ён вярнуўся ў дом свой. 
Пасьля гэтых дзён зачала Альжбета, жонка ягоная, і хавала гэта пяць месяцаў, кажучы: 
«Гэтак учыніў мне Госпад у дні, калі глянуў на мяне, каб зьняць з мяне ганьбу між людзьмі». 
А ў шосты месяц быў пасланы анёл Габрыэль ад Бога ў горад Галілейскі, называны Назарэт, 
да дзяўчыны, заручанай з мужам на імя Язэп, з дому Давіда; а імя дзяўчыны — Марыя. 
І, увайшоўшы да яе, анёл сказаў: «Радуйся, дабрадатная! Госпад з табою; дабраслаўлёная ты між жанчынамі». 
Яна ж, убачыўшы яго, устрывожылася ад словаў ягоных і разважала, што гэта было за прывітаньне. 
І сказаў ёй анёл: «Ня бойся, Марыя! Бо ты знайшла ласку ў Бога. 
І вось, ты зачнеш ва ўлоньні і народзіш Сына, і дасі Яму імя Ісус. 
Ён будзе вялікі і Сынам Найвышэйшага назавецца, і дасьць Яму Госпад Бог пасад Давіда, бацькі Ягонага. 
І Ён будзе валадарыць над домам Якуба на вякі, і Валадарству Ягонаму ня будзе канца». 
А Марыя сказала анёлу: «Як гэта будзе, калі я не спазнала мужа?» 
І, адказваючы, анёл сказаў ёй: «Дух Сьвяты зыйдзе на цябе, і сіла Найвышэйшага ахіне цябе. І дзеля гэтага тое, што народзіцца Сьвятое, Сынам Божым назавецца. 
Вось і Альжбета, сваячка твая, і яна зачала сына ў старасьці сваёй, і вось ужо шосты месяц у яе, якую называюць няплоднай. 
Бо ў Бога ніводнае слова ня будзе бяз сілы». 
І сказала Марыя: «Вось я — служка Госпада; няхай станецца мне паводле слова твайго». І адыйшоў ад яе анёл. 
Устаўшы, Марыя ў тыя дні шпарка пайшла ў горную краіну, у горад Юды, 
і ўвайшла ў дом Захарыі, і прывітала Альжбету. 
І сталася, калі Альжбета пачула прывітаньне Марыі, узварухнулася дзіцятка ва ўлоньні яе, і Альжбета напоўнілася Духам Сьвятым. 
І ўсклікнула яна моцным голасам, і сказала: «Дабраслаўлёная ты між жанчынамі, і дабраслаўлёны плод улоньня твайго. 
І адкуль гэта мне, што прыйшла маці Госпада майго да мяне? 
Бо вось, як голас вітаньня твайго дайшоў да вушэй маіх, узварухнулася вясёла дзіцятка ва ўлоньні маім. 
І шчасьлівая тая, якая паверыла, бо зьдзейсьніцца сказанае ёй ад Госпада». 
І сказала Марыя: «Узьвялічвае душа мая Госпада, 
і ўзрадаваўся дух мой у Богу, Збаўцы маім, 
бо Ён глянуў на паніжэньне служкі Сваёй. Бо вось, адгэтуль шчасьліваю будуць называць мяне ўсе пакаленьні, 
бо вялікае ўчыніў мне Магутны, і сьвятое імя Яго, 
і міласэрнасьць Ягоная з пакаленьня ў пакаленьне для тых, якія баяцца Яго. 
Ён зьявіў уладу рамяном Сваім, расьсеяў ганарыстых думкамі сэрца іхняга; 
скінуў моцных з пасадаў і ўзьвялічыў пакорных; 
галодных насыціў дабром, а багатых адпусьціў ні з чым. 
Падтрымаў Ізраіля, юнака Свайго, успомніў пра міласэрнасьць, 
як гаварыў адносна бацькоў нашых, адносна Абрагама і насеньня ягонага на вякі». 
Прабыла ж Марыя з ёю каля трох месяцаў і вярнулася ў дом свой. 
А Альжбеце настаў час нараджаць, і яна нарадзіла сына. 
І пачулі суседзі і сваякі ейныя, што ўзьвялічыў Госпад міласэрнасьць Сваю над ёю, і цешыліся з ёю. 
І сталася, у восьмы дзень прыйшлі абрэзаць дзіцятка і хацелі назваць яго паводле імя бацькі ягонага Захарыям. 
І, адказваючы, маці ягоная сказала: «Не, але ён будзе называцца Янам». 
І сказалі ёй: «Нікога няма ў родзічаў тваіх, хто называецца гэтым імем». 
І пыталіся на мігах у бацькі ягонага, як бы ён хацеў назваць яго. 
І, папрасіўшы дошчачку, ён напісаў, кажучы: «Ян імя яму». І ўсе зьдзівіліся. 
І адразу расчыніліся вусны ягоныя і язык ягоны, і ён стаў гаварыць, дабраслаўляючы Бога. 
І стаўся страх на ўсіх, што жылі побач, і гаварылі адзін аднаму словы гэтыя па ўсёй горнай краіне Юдэйскай. 
І ўсе, якія чулі, складалі гэта ў сэрцы сваім, кажучы: «Што ж гэта будзе за дзіця?» І рука Госпада была з ім. 
І Захарыя, бацька ягоны, напоўніўся Духам Сьвятым, і прарочыў, кажучы: 
«Дабраслаўлёны Госпад, Бог Ізраіля, што адведаў народ Свой і даў выбаўленьне яму, 
і падняў рог збаўленьня нашага ў доме Давіда, слугі Свайго, 
як абвясьціў вуснамі сьвятых прарокаў Сваіх, што былі адвеку, 
збавіць нас ад ворагаў нашых і ад рукі ўсіх, якія ненавідзяць нас, 
учыніць міласэрнасьць бацькам нашым і ўзгадаць сьвяты запавет Свой, 
прысягу, якой кляўся Абрагаму, бацьку нашаму, даць нам 
бяз страху, выбавіўшы нас з рукі ворагаў нашых, 
служыць Яму ў сьвятасьці і праведнасьці перад Ім у-ва ўсе дні жыцьця нашага. 
І ты, дзіцятка, будзеш названы прарокам Найвышэйшага, бо будзеш ісьці наперадзе перад абліччам Госпада падрыхтаваць шляхі Яму, 
даць народу пазнаць збаўленьне ў адпушчэньні грахоў іхніх, 
праз унутраную міласэрнасьць Бога нашага, у якой адведаў нас Усход з вышыні, 
зьявіць сьвятло тым, што сядзяць у цемры і ў ценю сьмяротным, накіраваць ногі нашыя на шлях супакою». 
А дзіцятка ўзрастала і ўмацоўвалася духам, і было ў пустыні да дня зьяўленьня свайго Ізраілю. 
