ПЕСЬНЯ.
2.
«Я — нарцыс Сарону, лілея даліны!» 
«Як лілея сярод церняў, так сяброўка мая сярод дзяўчатаў». 
«Як яблына сярод дрэваў лясных, так любы мой сярод хлопцаў. У ценю ягоным прывабным я села, і плод ягоны салодкі для паднябеньня майго. 
У дом банкетаваньня ён увёў мяне, і сьцяг ягоны нада мною — каханьне. 
Падмацуйце мяне пірагамі з разынкамі, асьвяжыце мяне яблыкамі, бо я млею ад каханьня. 
Левая рука ягоная пад галавою маёй, а правіцай сваёй ён абдымае мяне». 
«Заклінаю вас, дочкі Ерусалімскія, сарнамі і ланямі палявымі, не будзіце і не падымайце каханую, аж пакуль сама не захоча». 
«Голас любага майго! Вось, ён ідзе, узыходзіць на горы, пераскоквае ўзгоркі. 
Любы мой падобны да сарны, да маладога аленя. Вось, ён стаіць за сьцяною нашаю, заглядае праз вакно, зазірае праз краты. 
Адказаў любы мой і сказаў да мяне: “Уставай, сяброўка мая, прыгажуня мая, і прыходзь. 
Бо вось, зіма прайшла, дождж спыніўся і перастаў. 
Пралескі відаць на зямлі, час сьпяваньня настаў, і голас туркаўкі чуваць у зямлі нашай. 
Дрэва фігавае выдала пупышкі свае, вінаград квітнее і разьлівае водар. Устань, прыходзь, сяброўка мая; прыгажуня мая, прыходзь! 
Галубка мая, што жывеш у расколінах скалы, у схове пад стромаю, пакажы мне выгляд твой, дай мне пачуць голас твой, бо голас твой салодкі, і выгляд твой прывабны”». 
«Лавіце нам лісаў, малых лісянятаў, якія нішчаць вінаграднікі, бо вінаграднікі нашыя квітнеюць». 
«Любы мой належыць мне, а я — яму, ён пасьвіць сярод лілеяў. 
Пакуль дзень дыхае ветрам і зьнікаюць цені, вярніся! Будзь падобны, любы мой, да сарны, да маладога аленя на гарах Бэтэр». 
