ПРЫПОВЕСЬЦІ.
31.
Словы Лемуэля, валадара, выслоўі, якім навучыла яго маці ягоная. 
Што, сыне мой? Што, сыне жывата майго? Што, сыне абяцаньняў маіх? 
Не давай жанчынам сілы тваёй, ані шляхоў тваіх нішчыцелькам валадароў. 
Не валадарам, Лемуэлю, не валадарам піць віно, і не князям — сікеру, 
каб не напіліся і не забыліся яны на напісанае, і каб не скрывілі суд для ўсіх прыгнечаных. 
Дайце сікеру таму, хто гіне, а віно — засмучаным душою. 
Няхай вып’е такі і забудзецца на бядоту сваю, і ня памятае больш цяжару свайго. 
Адчыні вусны твае дзеля нямых, дзеля абароны ўсіх сіротаў. 
Адчыні вусны твае, судзі праведна, абараняй прыгнечанага і беднага. 
Хто знойдзе жонку дабрадзейную? Яна даражэй за пэрліны. 
Пэўнае ў ёй сэрца мужа яе, і ён не застанецца без прыбытку. 
Яна дае яму дабро, а ня зло, у-ва ўсе дні жыцьця свайго. 
Шукае яна воўну і лён, і ахвотна працуе рукамі сваімі. 
Яна падобная да караблёў купецкіх, здалёк прыносіць хлеб свой. 
І ўстае яна сярод ночы, і раздае ежу ў доме сваім, і належнае служкам сваім. 
Падумае яна пра поле, і купляе яго, з плоду рук сваіх закладае вінаграднік. 
Яна падпярэзвае моцаю сьцёгны свае і ўмацоўвае рамёны свае. 
Яна адчувае, што добры занятак яе, і сьветач яе ня тухне і ўначы. 
Працягвае рукі свае да кудзелі, а далоні яе трымаюць верацяно. 
Далоні свае адкрывае прыгнечанаму, і руку сваю працягвае беднаму. 
Не баіцца сьцюжы для дому свайго, бо ўвесь дом яе ў кармазын апрануты. 
Дываны яна робіць сабе, вісон і пурпур — адзеньне яе. 
У брамах гораду вядомы муж ейны, калі сядзіць сярод старшыняў зямлі. 
Робіць яна палатніну, і продае яе, і дастаўляе паясы купцам Хананейскім. 
Сіла і велічнасьць — адзеньне яе, і радуецца яна дню, што прыходзіць. 
Яна адкрывае вусны свае з мудрасьцю, і міласэрнае настаўленьне на языку ў яе. 
Яна пільнуе шэсьце дому свайго і ня есьць хлеба гультайства. 
Устаюць дзеці ейныя, і называюць шчасьлівай яе, і муж ейны хваліць яе: 
«Шмат было жанчынаў дабрадзейных, але ты пераўзыйшла іх усіх!» 
Прывабнасьць падманлівая і прыгажосьць марная, але жанчына, якая баіцца ГОСПАДА, годная пахвалы. 
Дайце ёй з пладоў рук ейных, і няхай справы яе ў брамах гораду хваляць яе.
