ДАНІІЛ.
8.
«У трэці год валадараньня Бэльшацара валадара відзеж зьявіўся мне, мне, Даніілу, пасьля таго, які зьявіўся мне спачатку. 
І бачыў я ў відзежы, і сталася ў відзежы, што я ў Шушане сталіцы, якая ў краіне Элям, і я бачыў у відзежы, і я быў каля ракі Улай. 
І я ўзьняў вочы мае, і ўбачыў, і вось, адзін баран стаіць перад ракою, і ў яго рогі, і рогі гэтыя высокія, і адзін вышэйшы за другі, і вышэйшы вырас пазьней. 
Я бачыў, што баран гэты бадае на захад, і на поўнач, і на поўдзень, і ніякі зьвер ня можа ўстаяць перад ім, і няма нікога, хто можа выратаваць з рукі ягонай. І ён рабіў, што падабалася яму, і ўзьвялічыўся. 
І калі я разважаў пра гэта, вось, казёл з козаў ішоў з захаду па абліччы ўсёй зямлі і не датыкаўся зямлі. І ў гэтага казла быў відзён рог паміж вачэй ягоных. 
І ён прыйшоў да таго барана, які меў рогі, якога я бачыў, што ён стаіць перад ракою, і пабег на яго ў шале сілы сваёй. 
І я бачыў, што ён наблізіўся да барана, і разьярыўся на яго, і ўдарыў барана, і зламаў абодва рогі ягоныя; і не было сілы ў барана ўстаяць супраць яго. І ён паваліў яго на зямлю, і патаптаў яго; і не было нікога, хто б выратаваў барана з рукі ягонай. 
А казёл з козаў узьвялічыўся вельмі. Але калі ён узмоцніўся, вялікі рог быў зламаны, і вырасьлі падобныя чатыры замест яго на чатыры вятры нябесныя. 
А з аднаго з іх выйшаў малы рог, і вырас надзвычайна на поўдзень і на ўсход, і да прыгожай зямлі. 
І ён вырас аж да войска нябеснага, і скінуў на зямлю некаторых з таго войска і з зорак, і патаптаў іх. 
І нават да Князя войска гэтага вырас, і ад Яго была аддалена заўсёдная ахвяра, і пакінута месца сьвятыні Ягонай. 
І войска было аддадзена яму разам з ахвярай заўсёднай з прычыны правіны, і ён кінуў праўду на зямлю, і дзейнічаў, і меў посьпех. 
І я пачуў аднаго сьвятога, які прамаўляў, і сказаў іншы сьвяты да таго, які прамаўляў: “Як доўга будзе паказанае ў відзежы пра заўсёдную ахвяру і правіну спусташэньня, як доўга сьвятыня і войска будуць аддадзены на патаптаньне?” 
І ён сказаў мне: “Ажно да дзьвюх тысячаў трыста вечароў і раніцаў; і будзе ачышчаная сьвятыня”. 
І сталася, калі я, Данііл, бачыў гэты відзеж і шукаў, каб зразумець яго, вось, стаў перада мною нехта, падобны да мужа. 
І я пачуў голас чалавечы пасярод Улаю, які ўсклікнуў і сказаў: “Габрыэлю! Дай зразумець яму відзеж!” 
І ён падыйшоў да месца майго, і калі ён прыйшоў, я спалохаўся і ўпаў на аблічча маё; і ён сказаў мне: “Зразумей, сыне чалавечы, што пра час канца відзеж гэты”. 
А калі ён прамаўляў да мяне, я быў у глыбокім сьне, лежачы абліччам маім на зямлі; і ён дакрануўся да мяне, і паставіў мяне на месцы маім, 
і сказаў: “Вось, я паведамляю табе, што будзе пры канцы абурэньня гэтага, бо ў вызначаным часе прыйдзе канец. 
Баран, якога ты бачыў, які мае рогі — гэта валадар Мідзянаў і Пэрсаў. 
А казёл касматы — гэта валадар Явану; а рог вялікі, які паміж вачэй ягоных — гэта першы валадар Грэцыі. 
А што ён зламіўся і замест яго паўсталі чатыры — гэта чатыры валадарствы, якія паўстануць з таго народу, але бяз сілы ягонай. 
А ў канцы валадарства іхняга, калі адступнікі скончаць меру сваю, паўстане валадар з нахабным абліччам і здольны ў падступнасьці. 
І ўзмоцніцца сіла ягоная, але ня ўласнаю сілаю сваёй, і нечувана ён будзе нішчыць, і будзе мець посьпех, і дзейнічаць, і зьнішчыць магутных і народ сьвятых. 
І дзякуючы розуму ягонаму, будзе мець посьпех падман у руцэ ягонай, і ён узьвялічыцца ў сэрцы сваім, і ў часе супакою зьнішчыць мноства. І ён паўстане супраць Князя князёў, але не рукою чалавечаю будзе зломлены. 
А відзеж пра вечар і раніцу, пра які сказана, — гэта праўда; але ты схавай гэты відзеж, бо споўніцца ён праз шмат дзён”. 
І я, Данііл, самлеў, і быў хворы некалькі дзён. І я ўстаў, і рабіў справы валадара; і я быў уражаны відзежам, але ніхто гэтага не разумеў». 
