ПЕСЬНЯ ПЕСЬНЯЎ САЛЯМОНА.
1.
 Песьня песьняў Салямона. 
«Няхай ён цалуе мяне пацалункамі вуснаў сваіх!» «Бо пяшчоты твае лепшыя за віно. 
Пах алейкаў тваіх салодкі. Алей разьліты — імя тваё. Дзеля гэтага дзяўчыны кахаюць цябе». 
«Цягні мяне за сабой! Пабяжым! Увядзі мяне, валадару, у пакоі свае». «Будзем радавацца і весяліцца з табою, будзем узгадваць пра пяшчоты твае больш, чым пра віно; заслужана кахаюць цябе!» 
«Чарнявая я, і зграбная, дочкі Ерусалімскія, як намёты Кедара, як палатніны Салямона. 
Не глядзіце на мяне, што я смуглявая, бо сонца апаліла мяне. Сыны маці маёй разгневаліся на мяне, паставілі мяне пільнаваць вінаграднікі, а я не ўпільнавала вінаграднік мой. 
Распавядзі мне, каханьне душы маёй, дзе ты пасьвіш, дзе адпачываеш апоўдні, каб не блукаць мне між чародаў таварышаў тваіх». 
«Калі ня ведаеш гэтага, найпрыгажэйшая між жанчынаў, дык ідзі па сьлядах авечак, і пасьві казьлянятаў тваіх каля буданоў пастушыных. 
Да жаробкі ў калясніцы фараона я ўпадобніў цябе, сяброўка мая. 
Прыгожыя шчочкі твае пад кляйнотамі, шыя твая — у каралях. 
Мы зробім табе кляйноты залатыя з блішчыкамі срэбнымі». 
«Пакуль валадар быў за сталом сваім, нард мой разьліваў водар свой. 
Любы мой для мяне — як мяшэчак з мірам, які начуе на грудзях маіх. 
Любы мой для мяне — як гронка кіпровая ў вінаградніках Эн-Геды». 
«Якая прыгожая ты, сяброўка мая, якая прыгожая! Вочы твае — як галубкі». 
«Які прыгожы ты, любы мой, які цудоўны! Ложак наш — зеляніна, 
страха дому нашага — кедры, столь нашая — кіпарысы». 
