МАЦЬВЕЯ.
22.
І, адказваючы, Ісус зноў гаварыў з імі ў прыповесьцях, кажучы: 
«Валадарства Нябеснае падобнае да чалавека валадара, які справіў вясельле для сына свайго. 
І ён паслаў слугаў сваіх клікаць пакліканых на вясельле; і тыя не хацелі прыйсьці. 
Зноў паслаў ён іншых слугаў, кажучы: “Скажыце пакліканым: Вось, я падрыхтаваў бяседу маю, валы мае і, што ўкормлена, зарэзаны, і ўсё падрыхтавана. Прыходзьце на вясельле”. 
А яны, ня дбаючы пра тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да гандлю свайго. 
А іншыя, узяўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі. 
Пачуўшы пра гэтае, валадар загневаўся і, паслаўшы жаўнераў сваіх, выгубіў забойцаў тых, і горад іхні спаліў. 
Тады кажа ён слугам сваім: “Сапраўды, вясельле падрыхтаванае, але пакліканыя не былі вартыя. 
Дык пайдзіце на ростані дарог і ўсіх, каго знойдзеце, клічце на вясельле”. 
І слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, злых і добрых; і на вясельлі было поўна гасьцей. 
Увайшоўшы ж пабачыць тых, што ўзьлягалі, валадар убачыў там чалавека, не апранутага ў вясельнае адзеньне, 
і кажа яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, ня маючы вясельнага адзеньня?” Той жа маўчаў. 
Тады сказаў валадар слугам: “Зьвязаўшы яму рукі і ногі, вазьміце яго і ўкіньце ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгат зубоў. 
Бо шмат пакліканых, але мала выбраных”». 
Тады, пайшоўшы, фарысэі зрабілі нараду, як злавіць Яго ў словах. 
І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з ірадыянамі, кажучы: «Настаўнік! Мы ведаем, што Ты праўдзівы і пра шлях Божы паводле праўды навучаеш, і не дагаджаеш нікому, бо не глядзіш на аблічча людзей. 
Дык скажы нам, як Ты думаеш, ці належыцца даваць даніну цэзару, ці не?» 
А Ісус, разумеючы зласьлівасьць іхнюю, сказаў: «Чаму спакушаеце Мяне, крывадушнікі? 
Пакажыце Мне манэту для даніны». Яны ж прынесьлі Яму дынар. 
І кажа ім: «Чый гэта вобраз і надпіс?» 
Кажуць Яму: «Цэзара». Тады кажа ім: «Дык аддавайце тое, што цэзара, цэзару, а тое, што Божае, — Богу». 
І, пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся, і, пакінуўшы Яго, адыйшлі. 
У той дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і спыталіся ў Яго: 
«Настаўнік, Майсей сказаў: “Калі хто памрэ, ня маючы дзяцей, брат ягоны няхай возьме жонку ягоную і адновіць насеньне брату свайму”. 
Было ж у нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы насеньня, пакінуў жонку сваю брату свайму. 
Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага. 
Пасьля ўсіх памерла і жонка. 
Дык пры ўваскрасеньні якога з сямі будзе яна жонкаю? Бо ўсе мелі яе». 
Адказваючы, Ісус сказаў ім: «Вы памыляецеся, ня ведаючы ані Пісаньня, ані моцы Божае. 
Бо пры ўваскрасеньні ня жэняцца і замуж не выходзяць, але будуць як анёлы Божыя ў небе. 
А наконт уваскрасеньня мёртвых, ці не чыталі вы сказанага вам Богам, Які кажа: 
“Я — Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якуба!” Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жывых». 
І, пачуўшы, натоўпы дзівіліся з вучэньня Ягонага. 
А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў змоўкнуць садукеяў, сабраліся супраць Яго. 
І спытаўся адзін з іх, законьнік, спакушаючы Яго і кажучы: 
«Настаўнік, якое найбольшае прыказаньне ў Законе?» 
А Ісус сказаў яму: «“Любі Госпада, Бога твайго, усім сэрцам тваім, і ўсёю душою тваёю, і ўсім разуменьнем тваім”. 
Гэта ёсьць першае і найбольшае прыказаньне. 
Другое ж падобнае да яго: “Любі бліжняга свайго, як самога сябе”. 
На гэтых двух прыказаньнях трымаецца ўвесь Закон і Прарокі». 
А ў фарысэяў, якія сабраліся, Ісус спытаўся, 
кажучы: «Што вы думаеце пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць Яму: «Давіда». 
Кажа ім: «Як жа Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы: 
“Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх як падножжа ног Тваіх”. 
Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?» 
І ніхто ня змог адказаць Яму ані слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся пытацца ў Яго. 
