ЭКЛЕЗІЯСТ.
4.
І я павярнуўся, і ўбачыў усякі прыгнёт, які робіцца пад сонцам, і вось, слёзы прыгнечаных, і няма для іх суцяшэньня; і ў руцэ прыгнятальнікаў — сіла, і няма для іх суцяшэньня. 
І я больш пахваліў памёршых, якія ўжо памерлі, чым жывых, якія яшчэ жывуць. 
А лепшы за іх абодвух той, якога яшчэ няма, які ня бачыў ліхія справы, што робяцца пад сонцам. 
І ўбачыў я, што кожная цяжкая праца і кожны посьпех у справах выклікае зайзд­расьць да чалавека ў бліжняга ягонага. Гэта таксама мар­насьць і пагоня за ветрам. 
Дурань складвае рукі свае і зьядае цела сваё. 
Лепшая адна поўная жменя са спакоем, чым абедзьве жмені напоўненыя, а з імі цяжкая праца і пагоня за ветрам. 
І я павярнуўся, і ўбачыў марнасьць пад сонцам. 
Чалавек адзін, і няма другога, таксама няма ані сына, ані брата ў яго, і няма канца ўсёй цяжкай працы ягонай, і вока ягонае не насычаецца багацьцем, і кажа ён: “Для каго я працую і пазбаўляю душу сваю дабра?” Гэта таксама марнасьць і кепскі занятак. 
Лепш двум, чым аднаму, таму што маюць добрую ўзнагароду за цяжкую працу сваю. 
Бо калі адзін упадзе, другі падыме таварыша свайго. Але гора аднаму, як ён упадзе, і няма другога, каб падняць яго. 
Таксама, калі ляжаць двое, будзе цёпла ім; а як адзін можа сагрэцца? 
І, калі хто зможа перамагчы аднаго, дык двое супрацьстануць яму, і вяроўка патройная ня хутка парвецца. 
Лепш хлопец бедны і мудры, чым валадар стары і дурны, які ня можа ўжо прый­маць парады. 
Бо той выходзіць з вязьніцы, каб валадарыць, а гэты ў валадарстве сваім можа стаць бедаком. 
І я бачыў усіх, хто жыве і ходзіць пад сонцам, з тым хлопцам, другім, які стане на месца ягонае. 
Няма канца ўсяму народу, усім, якія былі перад ім, але тыя, што пасьля будуць, ня будуць радавацца дзеля яго. І гэта таксама марнасьць і турбаваньне духа. 
Захоўвай ногі свае, калі ідзеш у Дом Божы, і набліжайся туды, каб слухаць, а не складаць ахвяры як дурні, бо яны ня маюць веданьня, робячы зло. 
