ПРЫПОВЕСЬЦІ.
23.
Калі сядзеш есьці з вялікім панам, пільна зважай, што перад табою, 
і прыстаў нож да горла твайго, калі прагавітая душа твая. 
Ня квапся на прысмакі ягоныя, бо гэта падманлівы хлеб. 
Не намагайся мець багацьце, пакінь разважаньні свае. 
Зьвернеш вочы твае на яго, а яго няма, бо справіць яно крылы сабе і паляціць, як арол, аж у неба. 
Ня еш хлеб з зайздросным і ня квапся на прысмакі ягоныя, 
бо якія думкі ў сэрцы ягоным, такі і ён. «Еш і пі», — кажа ён табе, але сэрца ягонае не з табою. 
Кавалак, які ты зьеў, званітуеш, дарэмныя будуць салодкія словы твае. 
Не гавары ў вушы дурня, бо ён узгардзіць разумнымі прамовамі тваімі. 
Не перасоўвай мяжы старадаўняй і на поле сіротаў не ўваходзь, 
бо дужы Абаронца іхні, і Ён будзе бараніць іх у судовай справе іхняй з табою. 
Зьвярні сэрца тваё да настаўленьня, і вушы твае — да словаў веданьня. 
Не пакідай юнака без настаўленьня, бо калі пакараеш яго дубцом, ён не памрэ. 
Ты пакараеш яго дубцом і выратуеш душу ягоную ад пекла. 
Сыне мой, калі мудрым будзе сэрца тваё, будзе радавацца з табою і маё сэрца. 
І будуць цешыцца ныркі мае, калі на вуснах тваіх будуць словы правасьці. 
Няхай сэрца тваё не зайздросьціць грэшнікам, але кожны дзень няхай будзе яно ў страху перад ГОСПАДАМ, 
бо ёсьць будучыня, і надзея твая не загіне. 
Слухай, сыне мой, і будзь мудры, і скіроўвай сэрца тваё на шлях просты. 
Ня будзь сярод тых, што напіваюцца віна, сярод тых, што аб’ядаюцца мясам, 
бо п’яніца і абжора зьбяднеюць, і заспанасьць апране ў лахманы. 
Слухай бацьку твайго, які нарадзіў цябе, і не цурайся маці тваёй, калі яна састарэе. 
Купляй праўду і не прадавай мудрасьці, настаўленьня і розуму. 
Цешыцца і весяліцца бацька праведнага, і той, хто нарадзіў мудрага, радуецца з яго. 
Няхай радуецца бацька твой, і тая, што нарадзіла цябе, няхай весяліцца. 
Сыне мой, дай мне сэрца тваё, і няхай вачам тваім будуць даспадобы шляхі мае. 
Бо распусьніца — яма глыбокая, і чужая жонка — цесны калодзеж. 
Яна цікуе, быццам забойца, і памнажае ліхадзеяў паміж людзьмі. 
У каго стогн? У каго гора? У каго сваркі? У каго смутак? У каго раны без прычыны? У каго чырвоныя вочы? 
У тых, якія доўга сядзяць пры віне, у тых, якія прыходзяць спрабаваць віна мяшанага. 
Не глядзі на віно, як яно чырванее, як прамяніцца ў келіху, як роўненька ліецца. 
У канцы яно ўкусіць, як зьмяя, і ўджаліць, як гадзіна. 
Вочы твае будуць глядзець на чужых жонак, і сэрца тваё загаворыць падступна. 
І будзеш ты як той, што ляжыць пасярод мора, і як той, што ляжыць на версе мачты. 
І скажаш: «Білі мяне, а я не адчуваў, штурхалі мяне, а я ня ведаў. Калі прачнуся, зноў буду шукаць таго самага». 
