МАРКА.
4.
І зноў Ён пачаў навучаць каля мора; і сабраўся да Яго вялізарны натоўп, так што Ён, увайшоўшы ў човен, сядзеў у моры, а ўвесь натоўп быў на беразе каля мора. 
І навучаў іх шмат у прыповесьцях, і гаварыў ім у вучэньні Сваім: 
«Слухайце. Вось выйшаў сейбіт сеяць. 
І сталася, калі сеяў, адно зерне ўпала пры дарозе; і наляцелі птушкі нябесныя і падзяўблі яго. 
Іншае ўпала на камяністае месца, дзе не было шмат зямлі, і адразу ўзыйшло, бо зямля была неглыбокая; 
а калі ўзыйшло сонца, зьвяла, і, як ня мела кораня, высахла. 
А іншае ўпала ў церні, і вырасьлі церні, і заглушылі яго, і не дало плоду. 
А іншае ўпала ў добрую зямлю і дало плод, які ўзыйшоў і вырас, і ўрадзіла адно — трыццаць, адно — шэсьцьдзясят, і адно — сто». 
І сказаў ім: «Хто мае вушы, каб слухаць, няхай слухае». 
Калі ж Ён застаўся Сам, тыя, што з Ім былі, разам з Дванаццацьцю спыталіся ў Яго адносна прыповесьці. 
І сказаў Ён ім: «Вам дадзена разумець таямніцу Валадарства Божага; а тым, якія вонкі, усё стаецца ў прыповесьцях, 
каб гледзячы глядзелі, і ня бачылі, і каб слухаючы слухалі, і не разумелі, каб не навярнуліся і не былі ім адпушчаны грахі». 
І кажа ім: «Не разумееце гэтай прыповесьці? А як жа ўсе прыповесьці зразумееце? 
Сейбіт слова сее. 
Вось тыя, што пры дарозе, дзе сеецца слова, калі пачуюць яго, адразу прыходзіць шатан і забірае слова, пасеянае ў сэрцах іхніх. 
Таксама і тыя, што на камяністым месцы пасеяны, пачуўшы слова, адразу з радасьцю прыймаюць яго, 
але ня маюць у сабе кораня, таму нетрывалыя; калі надыйдзе прыгнёт ці перасьлед дзеля слова, адразу ж горшацца. 
А тыя, што ў цернях пасеяныя, чуюць слова, 
але клопаты веку гэтага і ашуканства багацьця ды іншыя пажаданьні, уваходзячы, заглушаюць слова, і яно стаецца бясплодным. 
А тыя, што пасеяныя ў добрую зямлю, гэта тыя, што чуюць слова, і прыймаюць, і прыносяць плод: адзін — трыццаць, іншы — шэсьцьдзясят, а іншы — сто». 
І сказаў ім: «Ці на тое прыносіцца сьвечка, каб паставіць яе пад пасудзіну або пад ложак? Ці не на тое, каб была пастаўлена на сьвечніку? 
Бо няма нічога тайнага, каб не выявілася, і няма нічога схаванага, каб не сталася яўным. 
Калі хто мае вушы, каб слухаць, няхай слухае». 
І сказаў ім: «Глядзіце, што слухаеце! Якою меркаю мерыце, такою вам будзе адмерана і будзе дададзена вам, якія слухаеце. 
Бо хто мае, таму будзе дадзена, а хто ня мае, дык і тое, што мае, будзе забрана ў яго». 
І сказаў: «Гэтак ёсьць Валадарства Божае, як быццам чалавек кідае насеньне ў зямлю. 
І ці ён сьпіць, ці ўстае ноччу і днём, а насеньне ўзыходзіць і расьце, і ён ня ведае, як. 
Бо зямля сама сабою родзіць спачатку рунь, потым колас, потым поўнае зерне ў коласе. 
Калі ж плод сасьпее, адразу пасылае серп, бо надыйшло жніво». 
І сказаў: «Да чаго падобнае Валадарства Божае? Або ў якой прыповесьці выявім яго? 
Як гарчычнае зерне, якое, калі сеецца ў зямлю, ёсьць меншым за ўсе насеньні на зямлі; 
а калі пасеянае, узыходзіць і робіцца большым за ўсе расьліны, і пускае галіны вялікія, так што птушкі нябесныя могуць хавацца ў ценю яго». 
І многімі падобнымі прыповесьцямі гаварыў ім слова, колькі маглі яны слухаць, 
і без прыповесьці не гаварыў ім, а вучням асобна тлумачыў усё. 
І ў той самы дзень, калі надыйшоў вечар, кажа ім: «Пераплывем на другі бок». 
І яны, пакінуўшы натоўп, бяруць Яго, бо Ён быў у чаўне, і іншыя чаўны былі з Ім. 
І сталася вялікая бура, і хвалі білі ў човен, так што ён ужо напаўняўся вадою. 
А Ён спаў на карне на падушцы. І будзяць Яго, і кажуць Яму: «Настаўнік! Ці ж Цябе ня рупіць, што мы гінем?» 
І Ён, падняўшыся, забараніў ветру і сказаў мору: «Замаўчы, суцішся!» І сьціх вецер, і сталася вялікая ціша. 
І кажа ім: «Чаму вы так палахлівыя? Ці ж ня маеце веры?» 
І яны спалохаліся страхам вялікім, і гаварылі адзін аднаму: «Хто ж Ён, што вецер і мора слухаюцца Яго?» 
