ПСАЛЬМЫ.
139.
Кіраўніку хору. Давіда. Псальм. ГОСПАДЗЕ, Ты дасьледаваў мяне і ведаеш мяне. 
Ты ведаеш, калі я сядаю і калі я ўстаю; разумееш думку маю здалёк. 
Сьцежку маю і ляжаньне маё Ты спазнаў, і ўсе шляхі мае Табе вядомыя. 
Бо няма яшчэ словаў на языку маім, а Ты, ГОСПАДЗЕ, ведаеш усё. 
Ззаду і сьпераду Ты абняў мяне і паклаў на мяне руку Тваю. 
Надзвычай дзівоснае веданьне, перавышае мяне, не магу яго сьцяміць! 
Куды мне ісьці ад Духа Твайго і ад аблічча Твайго куды ўцячы? 
Калі б я ўзыйшоў на неба, Ты там; калі б паслаў сабе ложак у пекле, — вось, і там Ты! 
Калі б я ўзяў крылы сьвітаньня, калі б пасяліўся на канцы мора, 
там таксама рука Твая вадзіла б мяне, і трымала б мяне правіца Твая. 
Калі б я сказаў: «Няхай цемра пакрые мяне, і ноччу няхай станецца сьвятло вакол мяне», 
дык і цемра ня будзе цёмнай для Цябе, і ноч заясьнее, як дзень; цемра, як сьвятло. 
Бо Ты стварыў ныркі мае, выткаў мяне ва ўлоньні маці маёй. 
Слаўлю Цябе, бо я захапляльна і дзівосна збудаваны; цудоўныя справы Твае, і душа мая ведае гэта добра. 
Не былі схаваныя косткі мае перад Табою, калі я кшталтаваўся пад заслонай, быў вытканы ў глыбінях зямлі. 
Зародак мой бачылі вочы Твае; і ў кнізе Тваёй запісаны ўсе дні, што былі вызначаны, калі яшчэ ніводнага з іх не было. 
Якія каштоўныя для мяне думкі Твае, Божа, якая вялікая безьліч іх! 
Лічу іх, але іх больш, чым пяску. Я буджуся, і я ўсьцяж з Табою. 
Калі б Ты, Божа, забіў бязбожніка, тады людзі крывавыя адыйдуць ад мяне. 
Яны гавораць супраць Цябе зламыснае; дарэмна робяць сябе ворагамі Тваімі. 
Ці ж ня мушу я ненавідзець тых, што ненавідзяць Цябе, ГОСПАДЗЕ, і брыдзіцца тымі, што супраць Цябе паўстаюць? 
Нянавісьцю поўнай я іх ненавіджу, яны сталіся ворагамі для мяне. 
Дасьледуй мяне, Божа, і спазнай сэрца маё, выспрабуй мяне і спазнай думкі мае! 
І паглядзі, ці не на гаротным я шляху, і шляхам вечнасьці вядзі мяне. 
