ОСІЯ.
13.
Калі прамаўляў Эфраім, усе трымцелі, ён быў узвышаны ў Ізраілі. Але ён стаўся вінаватым праз Баала і памёр. 
А цяпер павялічваюць грэх і робяць сабе літыя выявы са срэбра свайго, ідалаў паводле разуменьня свайго. Гэта ўсё ў іх выраб разьбярскі. Яны кажуць: «Людзі, якія складаюць ахвяры, няхай цалуюць цяля». 
Дзеля гэтага будуць яны як туман ранішні, як раса, што хутка зьнікае, як мякіна, якую вецер разносіць на току, і як дым з коміну. 
Але Я — ГОСПАД, Бог твой, ад выхаду з зямлі Эгіпецкай, і ты ня ведаў Бога, акрамя Мяне, і няма Збаўцы, акрамя Мяне. 
І Я пазнаў цябе ў пустыні, у зямлі вельмі сухой. 
На пашах сваіх яны насыціліся; яны насыціліся, і ўзганарылася сэрца іхняе, і яны забыліся пра Мяне. 
І Я буду для іх як леў, як леа­пард на дарозе буду ціка­ваць на іх. 
Я сустрэну іх як мядзьве­дзіца, пазбаўленая дзяцей, і ра­зарву заслону сэрца іхняга, і зьем іх там як леў; зьвер палявы разьдзярэ іх. 
Ты сам сябе зьнішчыў, Ізраіль, бо ў-ва Мне дапамога твая. 
Дзе цяпер валадар твой, які выбавіць цябе ў-ва ўсіх гарадах тваіх? І дзе судзьдзі твае, якім ты казаў: «Дай мне валадара і князёў»? 
Я даў табе валадара ў гневе Маім і забраў яго ў абурэньні Маім. 
Зьвязанае ў вузел беззаконьне Эфраіма, захаваны грэх ягоны. 
Болі, як у парадзіхі, прыйдуць на яго. Ён — сын бяз мудрасьці, бо ня стаў у час у месцы нараджэньня сыноў. 
Я выбаўлю іх ад рукі пекла, адкуплю іх ад сьмерці. Сьмерць, дзе джала тваё? Пекла, дзе перамога твая? Спачуваньне схаванае перад вачыма Маімі. 
Хоць ён прыносіць плады між братамі, прыйдзе вецер усходні. Вецер ГОСПАДА з пустыні ўзьнімаецца, і прыбярэ жаролы ягоныя, і высушыць крыніцы ягоныя. Ён спустошыць скарбніцу ўсіх начыньняў каштоўных. 
