ЁЎ.
15.
І адказаў Эліфаз з Тэману, і сказаў: 
«Ці ж будзе мудры адказваць на словы пустыя, і ці напоўніць жывот свой ветрам палючым? 
Ці будзе спрачацца словамі пустымі і словамі, якія нічым не дапамогуць? 
Ты адкідаеш страх Божы і аслабляеш малітву да Бога. 
Вусны твае гавораць паводле сапсутасьці тваёй, і ты карыстаешся мовай хітруноў. 
Асуджаюць цябе вусны твае, але ня я, і губы твае сьведчаць супраць цябе. 
Ці ты — першы чалавек, які нарадзіўся, і ці ты створаны раней за ўзгоркі? 
Ці ты слухаў на нарадзе з Богам і ўзяў сабе мудрасьць? 
Ці ты нешта ведаеш, чаго мы ня ведаем? Або нешта разумееш, чаго мы не разумеем? 
Паміж нас ёсьць і старыя, і сівыя, старэйшыя, чым дні бацькі твайго. 
Ці табе мала пацяшэньня Божага і лагоднага слова, якое табе сказанае? 
Чаму так абураецца сэрца тваё, і чаму так ганарліва глядзяць вочы твае, 
што ты гневаешся на Бога і вырываюцца такія словы з вуснаў тваіх? 
Хто такі чалавек, каб быць яму беззаганным? І ці можа быць праведным народжаны жанчынаю? 
Ён сьвятым Сваім не давярае, і нябёсы нячыстыя ў вачах Ягоных. 
Тым больш брыдкі і сапсуты чалавек, які, як ваду, п’е ліхоту. 
Паслухай мяне, і я распавяду табе, і тое, што бачыў, раскажу табе, 
што мудрыя чулі і ня ўтойвалі гэтага бацькі іхнія. 
Ім толькі была дадзена зямля, і паміж іх не хадзіў чужынец. 
Бязбожнік мучыцца праз усё жыцьцё сваё, і няпэўны лік гадоў злачынцы. 
Ён заўсёды чуе крык жахлівы вушамі сваімі, і калі падаецца, што ўсё спакойна, на яго нападае нішчыцель. 
Ён ня верыць, што можа вырвацца з цемры, яму прызначана ад мяча загінуць. 
Ён бадзяецца, шукаючы хлеба, і дзе ён? І ён ведае, што падрыхтаваны для яго дзень цемры. 
Палохае яго бяда, і мучэньне на яго нападае, як валадар, падрыхтаваны да бою. 
Выцягвае ён руку сваю на Бога і хоча працівіцца Усемагутнаму, 
і бяжыць на Яго з выцягнутай шыяй пад заслонай тоўстага шчыта. 
Ён пакрыў твар свой тлушчам сваім, а з бакоў ягоных сала зьвісае. 
Ён жыве ў гарадах апусьцелых, і ў дамах неабжытых, даведзеных да заняпаду. 
Ён ня будзе багаты, і не захаваецца маёмасьць ягоная, і на зямлі ён не запусьціць каранёў. 
Ня выберацца ён з цемры, і сьпёка спаліць парасткі ягоныя, і вецер абаб’е першацьвет ягоны. 
Няхай ня верыць марнасьці ашуканы, бо марнасьць будзе ўзнагародай ягонай. 
Перш, чым спыняцца дні ягоныя, ён зьвяне, і галіны ягоныя не зазелянеюць. 
Скіне ён, як вінаградная лаза, недасьпелыя гронкі, і, як аліўка, страсе кветкі свае. 
Грамада бязбожніка будзе бясплоднай, агонь спаліць намёты хабарнікаў. 
Бо ён зачаў ліхоту і нарадзіў марнасьць, і нутро ягонае падман рыхтуе». 
