НЭЭМІЯ.
4.
І сталася, калі пачуў Санвалат, што мы будуем мур, ён раззлаваўся, і вельмі загневаўся, і сьмяяўся з Юдэяў, 
і казаў пры братах сваіх і пры войску Самаранскім, і сказаў: «Што робяць гэтыя нікчэмныя Юдэі? Няўжо ім гэта дазволяць? Няўжо яны будуць складаць ахвяры? Няўжо яны скончаць у нейкі дзень? Няўжо яны ажывяць камяні з купаў друзу, якія спаленыя агнём?» 
І Товія Аманянін быў каля яго, і сказаў: «Няхай яны будуюць. Калі ўвойдзе ліс, разваліць іхні мур каменны». 
Пачуй, Божа наш, бо мы сталіся насьмешкай. І зьвярні ганьбаваньне іхняе на галаву іхнюю, і аддай іх на рабаваньне ў зямлі паланеньня, 
і не закрый беззаконьня іхняга, і грэх іхні няхай ня будзе выцерты перад абліччам Тваім, бо яны зьняважылі Цябе перад тымі, што будуюць. 
І мы будавалі мур, і ўвесь мур быў напраўлены да паловы яго. І народ меў сэрца да работы. 
І сталася, калі пачуў Санвалат, і Товія, і Арабы, і Аманяне, і Ашдодцы, што адбудоўваюцца муры Ерусаліму і што выломы пачалі зарабляць, яны вельмі загневаліся. 
І яны змовіліся ўсе разам пайсьці вайною на Ерусалім і зрабіць нам перашкоду ў працы. 
І мы маліліся Богу нашаму, і паставілі супраць іх варту ўдзень і ўначы з прычыны намеру іхняга. 
І сказалі Юдэі: «Спатыкаецца сіла ў тых, што носяць цяжары; і мы ня зможам будаваць мур». 
І сказалі прыгнятальнікі нашыя: «Не даведаюцца і ня ўбачаць, калі мы ўвойдзем у сярэдзіну іх, і пераб’ем іх, і спынім працу». 
І сталася, што прыйшлі Юдэі, якія жылі каля іх, і казалі нам разоў дзесяць з усіх бакоў, што яны прыйдуць на нас. 
І ў нізкіх месцах, за мурам, на месцах голых я паставіў людзей паводле сем’яў іхніх з мячамі іхнімі, з дзідамі іхнімі і з лукамі іхнімі. 
І я агледзеў іх, і стаў, і сказаў шляхце і кіраўнікам, і рэшце народу: «Ня бойцеся іх. Памятайце пра Госпада вялікага і страшнага, і змагайцеся за братоў сваіх, за сыноў сваіх і за дочак сваіх, за жонак сваіх і за дамы свае». 
І сталася, калі пачулі ворагі нашыя, што гэта нам вядома, Бог зьнішчыў намер іхні, і мы вярнуліся ўсе да муру, кожны да працы сваёй. 
І сталася ад гэтага дня, што палова юнакоў маіх рабіла, а другая палова іх трымала дзіды, шчыты, лукі і панцыры; і князі стаялі за ўсім домам Юды. 
Тыя, што будавалі мур, і тыя, што насілі цяжары, і тыя, што працавалі, кожны адною рукою сваёй рабіў мур, а ў другой руцэ трымаў зброю. 
І кожны будаўнік быў падперазаны мячом па сьцёгнах сваіх, і так будаваў. І той, што дзьме ў рог, быў пры мне. 
І я сказаў шляхце і кіраўнікам, і рэшце народу: «Праца вялікая і разнастайная, і мы падзеленыя на муры, далёкія адзін ад аднаго. 
У якім месцы вы пачуеце гук рогу, туды зьбірайцеся да нас. Бог наш будзе ваяваць за нас». 
І гэтак мы рабілі працу; і палова з іх трымала дзіды ад сьвітаньня аж да зьяўленьня зорак. 
Таксама ў той час я сказаў народу, каб кожны з юнаком сваім начаваў у сярэдзіне Ерусаліму, і былі яны ў нас уначы вартаю, а ўдзень — на працы. 
І ані я, ані браты мае, ані юнакі мае, ані вартаўнікі, якія былі са мною, ніхто з нас не здымаў адзеньняў сваіх, кожны быў са зброяй і з вадою. 
