МАРКА.
5.
І прыйшлі на другі бок мора ў край Гадарэнскі. 
І калі выйшаў Ён з чаўна, адразу пераняў Яго чалавек з магілаў, апанаваны нячыстым духам, 
які меў жытло ў магілах, і ніхто ня мог яго зьвязаць ланцугамі. 
Бо шмат разоў зьвязвалі яго кайданамі і ланцугамі, і ён рваў ланцугі і разьбіваў кайданы, і ніхто ня мог утаймаваць яго. 
І ён заўсёды днём і ноччу ў магілах і ў гарах крычаў і біў сябе камянямі. 
І, здалёк убачыўшы Ісуса, прыбег, і пакланіўся Яму, 
і, закрычаўшы моцным голасам, сказаў: «Што мне і Табе, Ісус, Сын Бога Найвышэйшага? Заклінаю Цябе Богам, ня мучай мяне». 
Бо Ісус сказаў яму: «Вый­дзі, духу нячысты, з гэтага чалавека». 
І спытаўся ў яго: «Якое імя тваё?» А ён адказаў, кажучы: «Маё імя — легіён, бо нас многа». 
І вельмі прасіў Яго, каб не выганяў іх прэч з гэтага краю. 
А там каля гары пасьвіўся вялікі гурт сьвіньняў. 
І прасілі Яго ўсе дэманы, кажучы: «Пашлі нас у сьвіньняў, каб мы ў іх увайшлі». 
І Ісус адразу дазволіў ім. І, выйшаўшы, духі нячыстыя ўвайшлі ў сьвіньняў, і рынуўся гурт са стромы ў мора, а было іх каля дзьвюх тысячаў, і патанулі ў моры. 
А тыя, што пасьвілі сьвіньняў, уцяклі і абвясьцілі ў горадзе і вёсках, і людзі выйшлі паглядзець, што сталася. 
І прыходзяць да Ісуса, і бачаць, што апанаваны дэманамі, у якім быў легіён, сядзіць адзеты і пры здаровым розуме, і спалохаліся. 
І тыя, што бачылі, расказалі ім, што сталася з апанаваным дэманам, і пра сьвіньняў. 
І пачалі прасіць Яго, каб адыйшоў ад межаў іхніх. 
І калі Ён увайшоў у човен, той, што быў апанаваны дэманам, прасіў Яго, каб быць з Ім. 
Ісус жа не дазволіў яму, але гаворыць: «Ідзі ў дом твой да сваіх, і раскажы ім, што Госпад учыніў табе і зьлітаваўся над табою». 
І ён пайшоў, і пачаў абвяшчаць у Дэкапалі, што ўчыніў яму Ісус, і ўсе дзівіліся. 
І калі Ісус зноў пераправіўся ў чаўне на другі бок, зыйшлося да Яго мноства людзей, і Ён быў каля мора. 
І вось прыходзіць адзін з начальнікаў сынагогі, на імя Яір, і, убачыўшы Яго, падае да ног Ягоных, 
і вельмі просіць Яго, кажучы: «Дачка мая канае, прый­дзі, ускладзі рукі на яе, каб была выратаваная і жыла». 
І Ён пайшоў з ім. І ішоў за Ім вялізарны натоўп, і ціснулі Яго. 
І нейкая жанчына, якая была хворая на цячэньне крыві дванаццаць гадоў, 
і шмат нацярпелася ад шматлікіх лекараў, і выдаткавала ўсё, што мела, і не атрымала аніякай карысьці, але яшчэ горш пачувалася, 
пачуўшы пра Ісуса, падыйшла ў натоўпе ззаду і дакранулася да шаты Ягонае, 
бо казала: «Калі толькі дакрануся шаты Ягонае, буду выратаваная». 
І адразу высахла ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе, што паздаравела ад немачы. 
І адразу Ісус, адчуўшы ў Сабе, што моц выйшла з Яго, павярнуўся да натоўпу і сказаў: «Хто дакрануўся шаты Маёй?» 
І сказалі Яму вучні Ягоныя: «Бачыш натоўп, які цісьне Цябе, і кажаш: “Хто дакрануўся да Мяне?”» 
Але Ён паглядзеў кругом, каб убачыць тую, што зрабіла гэта. 
А жанчына, спалохаўшыся і дрыжучы, ведаючы, што з ёю сталася, падыйшла і ўпала перад Ім, і сказала Яму ўсю праўду. 
Ён жа сказаў ёй: «Дачка! Вера твая збавіла цябе. Ідзі ў супакоі і будзь здаровая ад немачы тваёй». 
Яшчэ Ён гаварыў, прыходзяць ад начальніка сынагогі людзі і кажуць: «Дачка твая памерла, нашто яшчэ турбуеш Настаўніка?» 
Ісус жа, пачуўшы сказанае слова, кажа да начальніка сынагогі: «Ня бойся, толькі вер». 
І не дазволіў нікому ісьці за Ім, акрамя Пятра, Якуба і Яна, брата Якуба. 
І прыходзіць у дом начальніка сынагогі, і бачыць замяшаньне, плач і лямант вялікі. 
І, увайшоўшы, гаворыць ім: «Чаму вы ўзрушаныя і плачаце? Дзіцятка не памерла, але сьпіць». 
І сьмяяліся з Яго. Ісус жа, адправіўшы ўсіх, бярэ бацьку і маці дзіцяці ды тых, што з Ім былі, і ўваходзіць туды, дзе ляжала дзіцятка. 
І, узяўшы руку дзіцяці, гаворыць ёй: «Таліта кумі», што значыць: «Дзяўчынка, табе кажу, устань!» 
І адразу ўстала дзяўчынка, і хадзіла, а мела яна дванаццаць гадоў. І ўсе дзівіліся з захапленьнем вялікім. 
І перасьцерагаў іх, каб ніхто пра гэта ня ведаў, і сказаў, каб далі ёй есьці. 
