ЁЎ.
16.
І адказаў Ёў, і сказаў: 
«Часта я чуў такія рэчы! Усе вы — марныя пацяшыцелі. 
Ня маюць канца пустыя словы, і што змусіла цябе так адказваць? 
І я падобна як вы гаварыў бы, калі б было ў душы вашай тое, што ў маёй. І вёў бы я пра вас гаворку, і ківаў бы на вас галавой сваёй, 
і падбадзёрваў бы вас вуснамі сваімі, і ня стрымліваў бы губы свае. 
Калі буду гаварыць, не суцішу болю майго, і калі замаўчу, не адыйдзе ён ад мяне. 
Цяпер замучыў мяне боль мой, спустошыў усю грамаду маю. 
Зморшчкі мае сьведчаць супраць мяне, паўстае слабасьць мая супраць мяне, дакараючы мяне. 
Гнеў ягоны разрывае і б’е мяне, скрыгоча зубамі сваімі на мяне. Вораг мой утаропіў вочы свае на мяне. 
Яны разьзявілі на мяне пашчы свае, і, лаючыся, б’юць мяне па твары, і зьбіраюцца ра­зам супраць мяне. 
Аддаў мяне Бог злачынцы, у рукі ліхадзеяў выдаў мяне. 
Я быў спакойны, але Ён устрос мяне, схапіў мяне за шыю і раструшчыў мяне, і зрабіў мяне як цэль для Сябе. 
Акружылі мяне лучнікі Ягоныя, Ён разрывае ныркі мае і, не шкадуючы, жоўць маю выліў на зямлю. 
Ён робіць у-ва мне вылом за выломам, бяжыць на мяне, як волат. 
Зрэбніцу апрануў я на скуру маю і схіліў да зямлі галаву маю. 
Твар мой пачырванеў ад плачу, вочы мае агарнуў цень сьмяротны, 
хоць рукі мае ня сквапныя, і чыстая малітва мая. 
О, зямля! Не закрый крыві маёй, і няхай лямант мой не замаўчыць у табе. 
Бо вось, цяпер у небе Сьведка мой, і Заступнік мой — на вышынях. 
Насьміхаюцца нада мною бліжнія мае, да Бога ліе сьлёзы вока маё. 
О, каб чалавек мог судзіцца з Богам, як судзіцца сын чалавечы з бліжнім сваім, 
бо мінуць палічаныя гады, і я пайду шляхам, з якога няма вяртаньня. 
