ВЫХАД.
16.
I вырушылі з Эліму, і прыйшла ўся грамада сыноў Ізраіля ў пустыню Сін, якая паміж Элімам і Сынаем, у пятнаццаты дзень другога месяца пасьля выхаду іхняга з зямлі Эгіпецкай. 
I наракала, і наракала ўся грамада сыноў Ізраіля на Майсея і Аарона ў пустыні. 
I сказалі ім сыны Ізраіля: «Лепш бы мы памерлі ад рукі ГОСПАДА ў зямлі Эгіпецкай, калі мы сядзелі пры катлах з мясам, калі мы елі хлеб да насычэньня! Бо вы вывелі нас у гэтую пустыню, каб памерла з голаду ўся царква гэтая». 
I сказаў ГОСПАД Майсею: «Вось, Я спашлю вам, як дождж, хлеб з неба; і выйдзе народ, і будзе зьбіраць штодня патрэбнае на дзень, каб Я выпрабаваў яго, ці будзе ён хадзіць паводле закону Майго, ці не. 
I станецца ў шосты дзень, і прыгатуеце тое, што прынясуць, і будзе падвойная мера адносна таго, што вы зьбіралі дзень пры дні». 
I сказаў Майсей і Аарон усім сынам Ізраіля: «Будзе вечар, і вы пазнаеце, што ГОСПАД вывеў вас з зямлі Эгіпецкай. 
А будзе, раніца, і вы ўбачыце славу ГОСПАДА, бо Ён пачуў нараканьне вашае на ГОСПАДА; а мы, хто мы, што вы наракаеце і наракаеце на нас?» 
I сказаў Майсей: «Гэта будзе, калі дасьць ГОСПАД увечары вам мяса на ежу, а раніцаю — хлеб, каб насыціцца, бо ГОСПАД пачуў нараканьне вашае, як вы наракалі на Яго. А мы, што мы? Не на нас нараканьне вашае, але на ГОСПАДА». 
I сказаў Майсей Аарону: «Скажы ўсёй грамадзе сыноў Ізраіля: “Наблізьцеся перад аблічча ГОСПАДА, бо Ён пачуў нараканьне вашае”». 
I сталася, калі гаварыў Аарон да ўсёй грамады сыноў Ізраіля, і яны зьвярнуліся ў бок пустыні, і вось, слава ГОСПАДА зьявілася ў воблаку. 
I прамовіў ГОСПАД да Майсея, кажучы: 
«Я пачуў нараканьне сыноў Ізраіля. Прамоў да іх, кажучы: “Адвячоркам будзеце есьці мяса, а раніцаю насыціцеся хлебам, і пазнаеце, што Я — ГОСПАД, Бог ваш”». 
I сталася ўвечары, і наляцелі перапёлкі, і пакрылі табар, а раніцаю быў пласт расы вакол табару. 
I падняўся пласт расы, і вось, на абліччы пустыні нешта дробнае і крупчастае, дробнае, як шэрань на зямлі. 
I ўбачылі сыны Ізраіля, і казалі адзін аднаму: «Што гэта?» Бо ня ведалі, што гэта. I сказаў ім Майсей: «Гэта хлеб, які ГОСПАД даў вам есьці. 
Гэта слова, якое загадаў ГОСПАД: “Зьбірайце яго кожны паводле таго, колькі яму зьесьці, па гомару на галаву, паводле ліку душаў вашых. Кожны будзе зьбіраць для тых, якія ў намёце ягоным"». 
I зрабілі так сыны Ізраіля, і сабралі хто больш, а хто менш. 
I мералі гомарам, і не было лішку ў таго, хто сабраў больш, і не было нястачы ў таго, хто сабраў менш. Кожны сабраў паводле таго, колькі яму зьесьці. 
I сказаў ім Майсей: «Няхай ніхто не пакіне з яго да раніцы». 
І не паслухалі яны Майсея, і некаторыя пакінулі з яго да раніцы; і завяліся ў ім чэрві, і яно стала сьмярдзець. І разгневаўся на іх Майсей. 
I яны зьбіралі гэта раніцай пры раніцы, кожны паводле таго, колькі яму зьесьці. І калі прыпякала сонца, яно раставала. 
I сталася ў шосты дзень, што сабралі хлеба падвойную меру, па два гомары на аднаго чалавека, і прыйшлі ўсе начальнікі грамады, і паведамілі Майсею. 
I ён сказаў ім: «Гэта тое, што гаварыў ГОСПАД, заўтра супачынак, святая субота для ГОСПАДА. Што маеце пячы — пячыце, і што маеце варыць — варыце, а што застанецца, пакіньце сабе на схоў да раніцы». 
I пакінулі гэта да раніцы, як загадаў Майсей, і яно не засьмярдзела, і чарвей не было ў ім. 
I сказаў Майсей: «Ешце яго сёньня, бо сёньня — субота для ГОСПАДА; сёньня ня знойдзеце яго на полі. 
Шэсьць дзён будзеце зьбіраць яго; а сёмы дзень — субота, ня будзе ў ёй гэтага». 
I сталася ў сёмы дзень, выйшлі некаторыя з народу зьбіраць, і не знайшлі. 
I сказаў ГОСПАД Майсею: «Як доўга будзеце адмаўляцца захоўваць прыказаньні Мае і законы Мае? 
Глядзіце, бо ГОСПАД даў вам суботу; дзеля гэтага Ён дае вам у шосты дзень хлеба на два дні. Заставайцеся кожны ў сябе, няхай не выходзіць ніхто з месца свайго ў сёмы дзень». 
I супачыў народ у сёмы дзень. 
I назваў дом Ізраіля імя ягонае — “манна”, і яна была як насеньне каляндры, белая, а смак ягоны — як печыва з мёдам. 
I сказаў Майсей: «Вось слова, якое загадаў ГОСПАД: “Поўны гомар пакіньце на захаваньне ў пакаленьні вашыя, каб бачылі хлеб, якім Я карміў вас у пустыні, калі вывеў вас з зямлі Эгіпецкай”». 
I сказаў Майсей Аарону: «Вазьмі адну пасудзіну, і палажы ў яе поўны гомар манны, і пастаў яе перад абліччам ГОСПАДА на захаваньне ў пакаленьні вашыя». 
Як загадаў ГОСПАД Майсею, так паставіў яго Аарон перад Каўчэгам Сьведчаньня на захаваньне. 
А сыны Ізраіля елі манну сорак гадоў, пакуль не прыйшлі ў зямлю абжытую; яны елі манну, пакуль не прыйшлі да межаў зямлі Ханаан. 
А гомар — гэта дзясятая частка эфы. 
