ЛУКІ.
23.
І, падняўшыся, усё мноства іх павяло Яго да Пілата. 
І пачалі абвінавачваць Яго, кажучы: «Гэтага знайшлі мы, што Ён псуе народ і забараняе плаціць падаткі цэзару, называючы Сябе Хрыстом Валадаром». 
А Пілат спытаўся ў Яго, кажучы: «Ты — Валадар Юдэйскі?» Ён жа, адказваючы яму, прамовіў: «Ты кажаш». 
А Пілат сказаў першасьвятарам і натоўпам: «Я не знаходжу аніякае віны ў гэтым Чалавеку». 
А яны настойвалі, кажучы, што Ён падбухторвае народ, навучаючы па ўсёй Юдэі, пачынаючы ад Галілеі аж дасюль. 
Пілат, пачуўшы пра Галілею, спытаўся: «Ці ж гэты Чалавек — Галілеец?» 
І, даведаўшыся, што Ён з-пад улады Ірада, паслаў Яго да Ірада, які ў тыя дні быў у Ерусаліме. 
А Ірад, убачыўшы Ісуса, вельмі ўзрадаваўся, бо даўно хацеў убачыць Яго, бо шмат чуў пра Яго і спадзяваўся ўбачыць нейкі знак, які Ён учыніць. 
І пытаўся ў Яго шматлікімі словамі, а Ён нічога не адказваў яму. 
А першасьвятары і кніжнікі стаялі, заўзята абвінавачваючы Яго. 
Ірад жа з жаўнерамі сваімі, пагардзіўшы Ім і пазьдзекваўшыся з Яго, апрануў Яго ў сьветлае адзеньне і паслаў Яго да Пілата. 
І сталіся ў той дзень Пілат і Ірад сябрамі, бо раней мелі варожасьць між сабою. 
Пілат жа, склікаўшы першасьвятароў, і начальнікаў, і народ, 
сказаў ім: «Вы прывялі да мяне Чалавека гэтага, як таго, хто адварочвае ад уладаў народ. І вось я, пры вас дапытаўшы, не знайшоў у Чалавеку гэтым аніякай віны, у якой вы Яго абвінавачваеце. 
І таксама Ірад нічога не занйшоў, бо я пасылаў вас да яго. І вось, нічога ня знойдзена ў Ім, вартага сьмерці. 
Таму, пакараўшы Яго, я вызвалю Яго». 
А яму трэба было на сьвята вызваліць ім аднаго вязьня. 
А ўсё мноства закрычала, кажучы: «Вазьмі Яго! А нам вызвалі Бараббу!» 
А той быў кінуты ў вязьніцу за паўстаньне, якое ён учыніў у горадзе, і забойства. 
Тады Пілат ізноў прамовіў, хочучы вызваліць Ісуса. 
А яны крычалі, кажучы: «Укрыжуй, укрыжуй Яго!» 
Ён жа трэці раз сказаў ім: «Якое зло Ён учыніў? Аніякай сьмяротнай віны я не знайшоў у Ім; дык пакараўшы Яго, вызвалю». 
Яны ж дамагаліся моцным голасам, просячы, каб Яго ўкрыжавалі. І перамаглі галасы іхнія і першасьвятароў. 
І Пілат прысудзіў, каб сталася паводле просьбы іхняй: 
вызваліў ім таго, хто за паўстаньне і забойства быў кінуты ў вязьніцу, якога яны прасілі, а Ісуса выдаў на іх волю. 
І калі вялі Яго, узяўшы нейкага Сымона Кірэнэйца, які ішоў з поля, усклалі на яго крыж, каб нёс за Ісусам. 
А за Ім ішло вялікае мноства народу і жанчынаў, якія плакалі і галасілі па Ім. 
Ісус жа, павярнуўшыся да іх, сказаў: «Дочкі Ерусалімскія! Ня плачце па Мне, але плачце па сабе і па дзецях вашых, 
бо вось прыходзяць дні, калі скажуць: “Шчасьлівыя няплодныя, і чэравы, якія не нараджалі, і грудзі, якія не кармілі”. 
Тады пачнуць гаварыць гарам: “Упадзіце на нас!”, і ўзгоркам: “Прыкрыйце нас!” 
Бо калі з зялёным дрэвам гэтае робяць, дык з сухім што станецца?» 
Вялі ж з Ім на сьмерць і двух іншых злачынцаў. 
І калі прыйшлі на месца, называнае Чараповае, там укрыжавалі Яго і злачынцаў, аднаго з правага, а другога — з левага боку. 
Ісус жа сказаў: «Ойча, даруй ім, бо ня ведаюць, што робяць». А тыя, што дзялілі шаты Ягоныя, кінулі жэрабя. 
І стаяў народ, гледзячы. А разам з імі насьміхаліся і начальнікі, кажучы: «Другіх збаўляў, няхай жа Сябе Самога збавіць, калі Ён — Хрыстос, Выбранец Божы». 
Зьдзекваліся з Яго і жаўнеры, падыходзячы, і прыносячы Яму воцат, 
і кажучы: «Калі Ты — Валадар Юдэйскі, збаў Сябе Самога». 
І быў над Ім надпіс, напісаны пісаньнямі грэцкімі, рымскімі і гебрайскімі: «Гэта — Валадар Юдэйскі». 
Адзін з павешаных злачынцаў блюзьніў на Яго, кажучы: «Калі Ты — Хрыстос, збаў Сябе і нас». 
Адказваючы, другі забараняў яму, кажучы: «Ці ж ты не баішся Бога, бо і сам маеш такі самы прысуд? 
І мы сапраўды асуджаны справядліва, бо атрымалі вартае таго, што мы зрабілі, а Ён нічога благога не зрабіў». 
І сказаў Ісусу: «Узгадай пра мяне, Госпадзе, калі прыйдзеш у Валадарства Тваё!» 
І сказаў яму Ісус: «Сапраўды кажу табе: сёньня будзеш са Мною ў раі». 
А было каля шостае гадзіны, і сталася цемра па ўсёй зямлі да гадзіны дзявятае, 
і зацьмілася сонца, і заслона ў бажніцы была разьдзёртая пасярэдзіне. 
І ўсклікнуўшы моцным голасам, Ісус сказаў: «Ойча, у рукі Твае аддаю Дух Мой». І, сказаўшы гэтае, аддаў духа. 
Сотнік жа, убачыўшы ўсё, што сталася, праславіў Бога, кажучы: «Праўдзіва, Чалавек гэты быў праведнік». 
І ўвесь натоўп, які зграмадзіўся на гэта відовішча, бачачы, што здарылася, варочаўся, б’ючы сябе ў грудзі. 
А ўсе знаёмыя з Ім і жанчыны, якія ішлі за Ім з Галілеі, стаялі здалёк, гледзячы на гэта. 
І вось чалавек на імя Язэп, які быў ратманам, чалавек добры і праведны, 
які не згаджаўся з радай і ўчынкам іхнім, з Арыматэі, гораду Юдэйскага, які таксама чакаў Валадарства Божага, 
прыйшоўшы да Пілата, прасіў цела Ісуса, 
і, зьняўшы Яго з крыжа, абкруціў палатнінаю і палажыў Яго ў магіле, якая была высечаная ў скале, дзе яшчэ ніхто ня быў пахованы. 
Дзень быў днём прыгатаваньня, і надыходзіла субота. 
І жанчыны, што былі прыйшоўшы з Ім з Галілеі, пайшлі глядзець магілу і як было пакладзена цела Ягонае. 
А вярнуўшыся, падрыхтавалі духмянасьці і міра. І ў суботу супачывалі паводле прыказаньня. 
