ІСАЯ.
15.
Цяжар адносна Мааву. Бо апоўначы прападзе і будзе спустошаны Ар-Мааў; бо ўначы прападзе і будзе спустошаны Кір-Мааў. 
Узыходзіць у сьвятыню, а Дывон — на ўзгоркі, каб плакаць; над Нэво і над Мэдэвай галосіць Мааў. На кожнай галаве ягонай — лысіна, і кожная барада абголеная. 
На вуліцах ягоных апранутыя ў зрэбніцу, і на дахах ягоных і на плошчах ягоных усе галосяць, сьлязьмі заліваюцца. 
Крычаць Хешбон і Элеале, аж у Ягацы чуцён голас іхні. Таму галосяць ваяры Мааву, і душа ягоная ў ім млее. 
Сэрца маё крычыць пра Мааў, уцекачы ягоныя ідуць аж да Цаару, да Эглят-Шэлішыі, на ўзвышша Люхіт з плачам узыходзяць, бо на шляху ў Харанаім падымецца крык загубы! 
Бо воды Німрыму спустошаны, бо высахла трава, зьнік мурог, зеляніны няма. 
Дзеля таго робяць запасы, а маёмасьць пераносяць за ручай Аравім. 
Бо крык атачае межы Мааву, аж да Эглаіму бедаваньне ягонае, і аж да Бээр-Эліму бедаваньне ягонае. 
Бо воды Дымону поўныя крыві, бо Я пакладу на Дымон яшчэ ліха — ільва на ўцекачоў з Мааву і на рэшту зямлі. 
