1 КАРЫНЬЦЯНАЎ.
7.
Адносна таго, пра што вы пісалі да мяне, дык добра чалавеку не дакранацца да жанчыны. 
Але, з увагі на распусту, кожны няхай мае сваю жонку, і кожная няхай мае свайго мужа. 
Муж няхай аддае жонцы належную зычлівасьць; падобна і жонка мужу. 
Жонка не валодае сваім целам, але муж; падобна і муж не валодае сваім целам, але жонка. 
Не ўхіляйцеся адзін ад аднаго, хіба па згодзе, на час, каб быць свабоднымі для посту і малітвы, і зноў у гэтым будзьце разам, каб не спакушаў вас шатан праз няўстрыманасьць вашую. 
А кажу гэтае як дазвол, а не як загад. 
Бо хачу, каб усе людзі былі, як і я, але кожны мае свой дар ад Бога, адзін так, другі гэтак. 
А нежанатым і ўдовам кажу: добра ім, калі застануцца, як я; 
а калі не ўстрымаюцца, няхай жэняцца, бо лепш ажаніцца, чым распаляцца. 
Тым жа, што пажаніліся, ня я загадваю, але Госпад: жонцы — не разлучацца з мужам, 
а калі разлучыцца, няхай застаецца бяз мужа ці няхай пагодзіцца з мужам; і мужу — не пакідаць жонкі. 
А іншым кажу я, ня Госпад: калі нейкі брат мае жонку бязьверную, і яна згаджаецца жыць з ім, няхай ён не пакідае яе; 
і жонка, якая мае мужа бязьвернага, і ён згаджаецца жыць з ёю, няхай не пакідае яго. 
Бо муж бязьверны асьвячаецца ў жонцы, і жонка бязьверная асьвячаецца ў мужу; бо інакш дзеці вашыя былі б нячыстыя, а цяпер яны — сьвятыя. 
А калі бязьверны разлучаецца, няхай разлучаецца; брат ці сястра ў гэтакіх выпадках не прыняволеныя, бо да супакою паклікаў нас Бог. 
Бо з чаго ты ведаеш, жонка, ці ня збавіш мужа? Або ты, муж, з чаго ведаеш, ці ня збавіш жонку? 
Толькі кожны няхай ходзіць так, як Бог яму надзяліў, і кожны, як Госпад паклікаў. І гэтак я загадваю ў-ва ўсіх цэрквах. 
Пакліканы хто абрэзаным? Няхай не хаваецца. Пакліканы хто ў неабразаньні? Няхай не абрэзваецца. 
Абразаньне ёсьць нішто, і неабразаньне ёсьць нішто, але важнае захоўваньне прыказаньняў Божых. 
Кожны няхай застаецца ў тым пакліканьні, у якім пакліканы. 
Слугою ты пакліканы? Не табе клапаціцца, але, калі можаш стацца вольным, лепш скарыстайся. 
Бо слуга, пакліканы ў Госпадзе, ёсьць вызваленец Госпадавы; падобна і той, хто пакліканы вольным, ёсьць слуга Хрыстовы. 
Вы куплены дарагою цаною; не рабіцеся слугамі людзей. 
Кожны ў якім стане пакліканы, браты, у такім няхай застаецца перад Богам. 
Адносна дзявоцтва я ня маю загаду ад Госпада, але даю параду, як той, над кім зьлітаваўся Госпад, каб быць яму верным. 
Дык лічу за добрае дзеля цяперашняе патрэбы, што добра чалавеку гэтак быць. 
Ты злучаны з жонкаю? Не шукай разводу. Ты вольны ад жонкі? Не шукай жонкі. 
А калі і ажэнішся, не зграшыш; і калі дзяўчына пойдзе замуж, не зграшыць. Гэткія будуць мець прыгнёт у целе, а я вас шкадую. 
Але кажу вам, браты: час ужо наблізіўся; таму тыя, што маюць жонак, павінны быць як ня маюць; 
і тыя, што плачуць, як ня плачуць; і тыя, што радуюцца, як ня радуюцца; і тыя, што купляюць, як не набываюць; 
і тыя, што карыстаюцца гэтым сьветам, як не карыстаюцца; бо праходзіць выгляд гэтага сьвету. 
А я хачу, каб вы былі бяз клопату. Нежанаты клапоціцца пра тое, што Госпада, як дагадзіць Госпаду, 
а жанаты клапоціцца пра тое, што сьвету, як дагадзіць жонцы. 
Ёсьць розьніца між жонкай і дзяўчынай: незамужняя клапоціцца пра тое, што Госпада, як дагадзіць Госпаду, каб быць сьвятою і целам, і духам; а замужняя клапоціцца пра тое, што сьвету, як дагадзіць мужу. 
А гэта кажу дзеля вашай жа карысьці, не каб накінуць на вас пятлю, але каб вы паважна і адпаведна стаялі пры Госпадзе без перашкодаў. 
А калі нехта лічыць за непрыстойнае для свае дзяўчыны, каб яна, перацьвіўшы, так і засталася, няхай робіць, як хоча; гэтым не зграшыць, няхай жэняцца. 
А хто стаў у сэрцы непарушна і, ня маючы патрэбы, але ўладу маючы над воляй сваёй, судзіў гэтак у сэрцы сваім, каб захаваць сваё дзявоцтва, той добра робіць. 
Так што хто аддае замуж, добра робіць; а хто не аддае, лепш робіць. 
Жонка зьвязана законам да таго часу, пакуль жыве ейны муж; а калі муж ейны памрэ, яна вольная выйсьці замуж за каго хоча, толькі ў Госпадзе. 
Але яна шчасьлівейшая, калі застанецца так, паводле маёй парады; а я думаю, што і я маю Духа Божага. 
