ПСАЛЬМЫ.
17.
Малітва Давіда. Пачуй, ГОСПАДЗЕ, праведнасьць маю, зваж на галашэньне маё, прыхілі вуха да малітвы маёй з вуснаў нефальшывых! 
Ад аблічча Твайго няхай выйдзе прысуд мой; вочы Твае бачаць, што справядліва. 
Ты выспрабаваў сэрца маё, уначы адведаў і ачысьціў мяне, і не знайшоў нічога; думкі ліхія ня выйшлі з вуснаў маіх. 
У справах чалавечых паводле слова вуснаў Тваіх я высьцерагаўся сьцежкаў гвалту, 
крокі мае трымаліся каляінаў Тваіх, стопы мае не хісталіся. 
Да Цябе я гукаю, бо Ты, Божа, адкажаш мне. Прыхілі вуха Тваё да мяне, пачуй словы мае! 
Зьяві міласэрнасьць Тваю, Збаўца тых, якія да правіцы Тваёй уцякаюць ад тых, што паўсталі на іх. 
Захавай мяне, як зрэнку вока, у ценю крылаў Тваіх схавай Ты мяне 
ад бязбожнікаў, якія руйнуюць мяне, ад ворагаў душы маёй, якія атачылі мяне. 
Тлушчам сваім яны закрылі сябе, вуснамі сваімі яны пыхліва гавораць. 
На кожным кроку цяпер яны нас абступаюць; вочы свае скіравалі, каб нас кінуць на зямлю. 
Яны падобныя да ільва, які прагне здабычы, і да львяняці, якое ў засадзе ляжыць. 
Паўстань, ГОСПАДЗЕ! Выйдзі супраць аблічча ягонага, павалі Ты яго! Мячом Тваім выратуй душу маю ад бязбожніка, 
ад сьмяротных людзей — рукой Тваёй, ГОСПАДЗЕ, ад сьмяротных людзей веку гэтага. Частка іхняя — у гэтым жыцьці, і чэрава іхняе Ты са скарбніцы Тваёй напаўняеш, яны насычаюць сыноў сваіх, і лішак свой пакідаюць дзецям сваім. 
А я ў праведнасьці ўбачу аблічча Тваё, абудзіўшыся, насычуся вобразам Тваім. 
