ЛУКІ.
17.
І сказаў вучням Сваім: «Згаршэньні ня могуць не прыйсьці, але гора таму, праз каго яны прыходзяць. 
Лепей яму, калі камень ад жорнаў вісіць у яго на шыі і ён кінуты ў мора, чым каб ён згоршыў аднаго з малых гэтых. 
Сьцеражыцеся. Калі ж саграшыць супраць цябе брат твой, дакарай яго і, калі навернецца, даруй яму. 
І калі сем разоў у дзень саграшыць супраць цябе, і сем разоў у дзень зьвернецца да цябе, кажучы: “Каюся”, даруй яму». 
І сказалі апосталы Госпаду: «Дадай нам веры». 
А Госпад сказаў: «Калі б вы мелі веру як зерне гарчычнае і сказалі гэтаму фігаваму дрэву: “Будзь вырванае з коранем і перасаджанае ў мора”, яно паслухала б вас. 
А хто з вас, маючы слугу, які арэ ці пасьвіць, калі ён прыйдзе з поля, скажа: “Ідзі хутчэй, узьляж за сталом”? 
Але ж ці ня скажа яму: “Падрыхтуй мне вячэру і, падперазаўшыся, паслугуй мне, пакуль буду есьці ды піць, і пасьля гэтага еш і пі сам”? 
Ці дзякуе ён слузе гэтаму за тое, што зрабіў загаданае яму? Ня думаю. 
Так і вы, калі зробіце ўсё, што загадана вам, кажыце: “Мы — слугі нягодныя, бо зрабілі, што павінны былі зрабіць”». 
І сталася, як ішоў у Ерусалім, праходзіў між Самарыяй і Галілеяй. 
І, калі ўваходзіў Ён у адно мястэчка, сустрэлі яго дзесяць пракажоных, якія сталі здалёк. 
І ўзвысілі яны голас, кажучы: «Ісусе, Настаўнік! Зьлітуйся над намі». 
І, убачыўшы, Ён сказаў ім: «Ідзіце, пакажыцеся сьвятарам». І сталася, калі яны ішлі, былі ачышчаныя. 
Адзін жа з іх, бачачы, што аздароўлены, вярнуўся, моцным голасам славячы Бога, 
і ўпаў на твар ля ног Яго, дзякуючы Яму, і гэта быў Самаранін. 
Адказваючы, Ісус сказаў: «Ці ня дзесяць былі ачышчаныя? Дзе ж дзевяць? 
Яны не вярнуліся аддаць славу Богу, апрача гэтага чужынца». 
І сказаў яму: «Устань, ідзі. Вера твая збавіла цябе». 
Запытаны ж фарысэямі, калі прыйдзе Валадарства Божае, адказаў ім і сказаў: «Не прыходзіць Валадарства Божае відавочна. 
І ня скажуць: “Вось, яно тут”, ці: “Вось, там”. Бо вось, Валадарства Божае ўнутры вас ёсьць». 
Вучням жа сказаў: «Прыйдуць дні, калі зажадаеце бачыць хоць адзін дзень Сына Чалавечага, і ня ўбачыце. 
І скажуць вам: “Вось, тут”, ці: “Вось, там”, — не хадзіце і не ганяйцеся, 
бо як бліскавіца, мільгануўшы, з аднаго краю неба да другога краю неба сьвеціць, так будзе і Сын Чалавечы ў дзень Свой. 
Спачатку ж Ён мусіць шмат перацярпець і быць адкінутым пакаленьнем гэтым. 
І як было ў дні Ноя, так будзе ў дні Сына Чалавечага: 
елі, пілі, жаніліся, выходзілі замуж да таго дня, як Ной увайшоў у каўчэг, і прыйшоў патоп, і загубіў усіх. 
Падобна як было ў дні Лота: елі, пілі, куплялі, продалі, садзілі, будавалі, 
а ў дзень, калі Лот выйшаў з Садому, лінуў з неба агонь з серкаю і загубіў усіх. 
Такім будзе той дзень, калі зьявіцца Сын Чалавечы. 
У той дзень, хто будзе на даху, а рэчы яго ў доме, няхай не зыходзіць узяць іх; і хто будзе ў полі, няхай не варочаецца. 
Памятайце жонку Лота. 
Бо хто шукае, каб здабыць душу сваю, той загубіць яе; а хто загубіць яе, той ажывіць яе. 
Кажу вам, у тую ноч будуць двое на адным ложку, адзін будзе ўзяты, а другі — пакінуты; 
дзьве будуць малоць ра­зам, адна будзе ўзятая, а другая — пакінутая; 
двое будуць у полі, адзін будзе ўзяты, а другі — пакінуты». 
І, адказваючы, кажуць Яму: «Дзе, Госпадзе?» Ён жа сказаў ім: «Дзе цела, там зьбяруцца і арлы». 
