ƏYYUB.
27.
Əyyub misal çəkərək dedi: 
«Haqqımı əlimdən alan var olan Allaha and olsun, Canımı dərdə salan Külli-İxtiyara and olsun, 
Nə qədər canımda can, Burnumda Allahın nəfəsi varsa, 
Ağzımdan pis söz çıxmayacaq, Dilim yalan danışmayacaq! 
Sizin sözlərinizi əsla təsdiq etməyəcəyəm, Son nəfəsimə qədər kamilliyimdən əl çəkməyəcəyəm. 
Salehliyimdən bərk yapışmışam, Onu buraxmaram, Elə gün keçirməmişəm ki, ürəyim tərəfindən ittiham olunum. 
Qoy düşmən pis adamların gününə düşsün, Haqsız adamlara nə edilirsə, əleyhdarlarıma da elə edilsin. 
Allahsız insanı Allah kəsib atanda, Canını alanda ümidi olarmı? 
Dara düşəndə fəryadını Allah eşidəcəkmi? 
O, Külli-İxtiyardan zövq alırmı? O hər zaman Allaha yalvarırmı? 
Allahın qolu haqqında sizə bilik verəcəyəm, Külli-İxtiyarın niyyətini sizdən gizlətməyəcəyəm. 
Əslində hamınız bunu görmüsünüz, Bəs niyə boş sözlər söyləyirsiniz? 
Pis adam Allahdan belə pay alar, Külli-İxtiyardan zorakı adamlara bu nəsib olar: 
Nə olsun, övladları çoxalır, Hamısı qılıncdan keçiriləcək, Nəslində doyunca çörək tapan olmayacaq. 
Nəslindən sağ qalanlar xəstəlikdən ölərək dəfn ediləcək, Dul arvadları ağlaya bilməyəcək. 
Pis insan qum qədər gümüş yığsa da, Torpaq zərrələri qədər paltar yığsa da, 
Onun yığdığını saleh geyəcək, Gümüşünü günahsızlar böləcək. 
Güvə çanağı kimi, Qarovulçu çardağı kimi ev tikir, 
Varlı olaraq yatır, amma sona qədər belə qalmaz, Gözlərini açanda hamısı yox olub gedəcək. 
Dəhşət onu sel tək basacaq, Tufan gecə onu qapıb aparacaq. 
Şərq küləyi onu qaldırıb sovuracaq, Onu öz yerindən süpürüb aparacaq. 
Ona qarşı amansız küləklər əsəcək, O isə yelin əlindən qaçmağa cəhd edəcək. 
Külək onu ələ salaraq əl çalacaq, Öz yerindən onun üçün vıyıldayacaq. 
