यहेज्केल.
15.
परमेश्वरनं वचन माले प्राप्त व्हयनं की, 
“मानवपुत्र, जंगलमासला कोणता बी झाडनी फांदीनी काठीपेक्षा द्राक्षना वेलनी काठी कशी चांगली शे? 
तिनं लाकूड कोणी कामले लावसं का? भांडा टांगी ठेवाले त्यान्या खुटया बनाडतसं का? 
दख, ती आगमां सरपन म्हनीसनं टाकतसं, आगघाई तिना दोन्ही टोके जाळी टाकात अनी मधला भाग भस्म व्हयनाते ते कोणता काममां पडी? 
दख ती शाबूत राहास तवय ती कोणताच कामले उपयोगमां पडसं नही, तर मंग आगघाई जाळीसनं तिना कोळसा व्हवावर तो कोणता काममा पडी?” 
हयाकरता प्रभु परमेश्वर सांगस, वनवृक्षमासला द्राक्ष येलना आगमां सरपन म्हनीसनं टाकतसं त्यापरमानं यरुशेलमना निवासीसले आगमां टाकसू. 
मी त्यासकडे तोंड फिरायी लिसू; त्या आगमाईन बाहेर पडनात तरी आग त्यासले खायी टाकी; मी त्यासकडे तोंड फिरायी लिसू; तवय तुमले समजी की मी परमेश्वर शे. 
त्यासनी ईस्वासघात करेल शे म्हनीसनं मी देश विराण करसू आशे प्रभू परमेश्वर सांगस. 
